عکس جیراد میزاریم ایشون چرا نزاریم تریدر تریدره دیگه 😁

The Dark Secret of ICT Trading

پست 1ساعت پیش جیکوب پراپ تریدر 5 میلیون دلاری

🔸Channel ID: @learning_Lit_Algorithm
🔹Group ID: @community_LIT

رومئو مدرس CRT ✔
متن بخونید 🐢😁

تمام دوره ها و مدرسینی که ادعا میکنند Concept جدیدی از سبک ICT را دارند ارائه میکنند و هر روز اسم جدیدی روی آموزش های مایکل میذارند فقط برای گذاشتن دوره و درآمدزایی اینکار را میکنند.

قبلا مایکل این هشدار را داده که وقتی فضای مجازی را ترک کنه و دیگه آموزشی ارائه نکنه سیلی از این افراد راه میوفته.

آنچه نیاز هست را مایکل در همه آموزشهاش گفته.

Lit
algo
smc
crt

همه شون بی چون چرا از ict اومدن و ict زبون واقعی چارته.

میشه هم اضاف کرد که هر کدوم از اون سبک ها رو یکی از کانسپت های سبک ICT ریز شدن و با تغییر اسم مفاهیم مارکتینگ کردن ول در واقع تمام مفاهیم ارایه ها مال ای سی تی هستش.

ALCHEMIST x ICT Concepts: The Forex Strategy That Changed My Trading Forever!
LIT
MSNR

دقیقاً. چیزی که خیلی‌ها اشتباه می‌کنن اینه که فکر می‌کنن استراتژی یعنی ستاپ ورود؛ درحالی‌که استراتژی یعنی مجموعه‌ای از قوانین که با شخصیت، سبک زندگی و روان خودت هماهنگه.

اگر بخوام کامل‌تر و خودمونی‌تر بگم:

خیلیا میگن «استراتژیتو آموزش بده.»

واقعیت اینه که فقط ستاپ ورود و خروج نیست که سود میده؛ آدمیه که پشت اون استراتژیه.

مثلاً یکی با ترید ۱ دقیقه‌ای حال می‌کنه، توی چند ثانیه تصمیم می‌گیره و از هیجان بازار انرژی می‌گیره.

یکی دیگه اگر بره تایم ۱ دقیقه، بعد از ۱۰ دقیقه ذهنش قفل می‌کنه و شروع می‌کنه به اورترید.

یکی دوست داره معامله‌ش نهایتاً تا ۱ ساعت بسته بشه. نمی‌تونه شب با پوزیشن باز بخوابه یا چند ساعت منتظر نتیجه بمونه.

یکی دیگه کاملاً برعکسه؛ معامله رو باز می‌کنه، استاپ و تارگت رو می‌ذاره، میره سر کار، می‌خوابه، فرداش برمی‌گرده. حتی اگر ۲۴ ساعت یا بیشتر هم معامله باز باشه، از نظر روانی مشکلی نداره.

یکی با وین‌ریت ۶۰٪ و ریسک به ریوارد ۲ راحت‌تره؛ چون باخت‌های پشت سر هم کمتر می‌بینه.

یکی دیگه وین‌ریت ۴۰٪ با ریسک به ریوارد ۵ رو ترجیح میده؛ چون می‌دونه هر برد، چند باخت رو جبران می‌کنه و از نظر ذهنی با این مدل کنار اومده.

یکی فقط روزی یک معامله می‌تونه انجام بده و بهترین نتیجه رو می‌گیره.

یکی اگر کمتر از پنج معامله در روز داشته باشه، احساس می‌کنه چیزی از بازار جا مونده.

حتی میزان سرمایه، ساعت خواب، شغل، صبر، تمرکز، استرس، مسئولیت‌های زندگی و هدف مالی، همگی روی استراتژی مناسب تأثیر دارن.

به همین دلیله که دو نفر می‌تونن دقیقاً یک چارت، یک ستاپ و یک نقطه ورود رو ببینن، ولی آخر ماه یکی سودده باشه و یکی ضررده.

از دیگران «دیدگاه» بگیر، نه «نسخه آماده».

بازار به کسی پول نمیده که بهترین استراتژی دنیا رو داره؛
به کسی پول میده که بتونه استراتژی خودش رو بدون تغییر و با انضباط اجرا کنه.

اشتباه اکثر تریدرها اینه که دنبال استراتژی می‌گردن؛ درحالی‌که مشکلشون استراتژی نیست.

مشکل اینه که دارن با قوانینی معامله می‌کنن که برای ذهن خودشون ساخته نشده.

هر استراتژی یه هزینه روانی داره…

یکی هزینه‌ش صبره.
یکی تعداد زیاد باخته.
یکی نگه داشتن معامله برای چند روزه.
یکی هم سرعت تصمیم‌گیری.

سود مال کسی نیست که بهترین استراتژی رو پیدا کرده؛
مال کسیه که هزینه روانی استراتژیش رو می‌تونه پرداخت کن

عمیق تر به این موضوع فکر کنید خیلی مهم و کاربردیه رفقا

مثلاً یه منتور LIT روی تایم ۱ و ۵ دقیقه معامله می‌کنه.

تمام ستاپش بر پایه Inducement، Liquidity و ورودهای سریعه. یعنی باید توی چند ثانیه یا چند دقیقه چارت رو بخونی، ساختار رو تشخیص بدی، نقدینگی رو ببینی و بدون تردید تصمیم بگیری.

حالا اگه کسی نتونه با این سرعت تحلیل کنه، مشکل از استراتژی نیست؛ مشکل اینه که ذهنش برای این سبک تصمیم‌گیری ساخته نشده.

شاید همون شخص روی تایم ۱۵ دقیقه یا ۱ ساعت فوق‌العاده باشه؛ چون برای رسیدن به بهترین تصمیم، به زمان بیشتری نیاز داره.

از اون طرف، یه نفر فقط دیلی و ۴ساعته ترید می‌کنه.

ممکنه بهترین ستاپ هفته فقط یک‌بار تشکیل بشه و معامله ۲۴ تا ۷۲ ساعت باز بمونه.

اگر کسی نتونه چند ساعت یا چند روز منتظر تشکیل ستاپ بمونه، یا بعد از ورود هر ۵ دقیقه چارت رو چک کنه، استاپش رو جابه‌جا کنه، زود سودش رو ببنده یا از ترس برگرده، مشکل از استراتژی نیست؛ مشکل از ناسازگاری اون سبک با روانشه.

سرعت تصمیم‌گیری، میزان صبر، تحمل بلاتکلیفی، تحمل باخت، نیاز به هیجان، و حتی اینکه چند ساعت می‌تونی یک معامله باز رو تحمل کنی، همگی بخشی از استراتژی هستن؛ نه چیزهایی جدا از اون.

به همین دلیله که یک استراتژی ممکنه برای یک نفر شاهکار باشه و برای نفر کناریش کاملاً شکست.

استراتژی مناسب، استراتژی‌ای نیست که بیشترین سود رو روی کاغذ بده؛ استراتژی‌ایه که ذهن تو اجازه بده سال‌ها بدون تغییر اجراش کنی.

ALCHEMIST x ICT CONCEPTS : I Scalped Every Day Using Alchemist Strategy... Here's What Happened

اگر بخواهم فقط بر اساس منابع معتبر (کتاب‌های روان‌شناسی معامله‌گری و مقالات پژوهشی) جواب بدهم، ژورنال معاملاتی مهم‌ترین ابزار پیشرفت یک تریدر است؛ حتی مهم‌تر از یاد گرفتن یک ستاپ جدید.

دلیلش این است که حافظه انسان قابل اعتماد نیست. ذهن معمولاً بردها را بزرگ‌تر و اشتباهات را کوچک‌تر به یاد می‌آورد. ثبت کردن معاملات باعث می‌شود تصمیم‌ها به جای احساس، بر اساس داده بررسی شوند. پژوهش‌ها در حوزه روان‌شناسی تصمیم‌گیری و عملکرد معامله‌گران نیز نشان می‌دهند که «بازتاب (Reflection)» و بررسی سیستماتیک عملکرد، با تصمیم‌گیری بهتر و نتایج پایدارتر ارتباط دارد.

اگر ژورنال ننویسی چه اتفاقی می‌افتد؟

نمی‌فهمی سودها از مهارت بوده یا شانس
ممکن است ۱۰ معامله سودده داشته باشی، اما ندانی همه آن‌ها از یک ستاپ خاص بوده‌اند یا فقط بازار آن هفته روند خوبی داشته است.
ضررها را فراموش می‌کنی
مثلاً هر بار بعد از دو استاپ، وارد Revenge Trade می‌شوی؛ ولی چون ثبت نکرده‌ای، فکر می‌کنی این اتفاق فقط یک بار افتاده است.
مدام دیدگاهت را عوض می‌کنی
امروز می‌گویی FVG بهترین ستاپ است.
هفته بعد می‌گویی Order Block.
ماه بعد سراغ مدل دیگری می‌روی.
در حالی که هیچ داده‌ای نداری که نشان دهد کدام واقعاً برای تو سودآورتر بوده است.
نقاط قوت خودت را نمی‌شناسی
شاید ستاپ London Session برایت ۷۰٪ وین‌ریت داشته باشد، اما New York فقط ۴۰٪.
بدون ژورنال این الگوها دیده نمی‌شوند.
اشتباهات تکرار می‌شوند
بدون ثبت و مرور، مغز همان خطاها را بارها تکرار می‌کند. تحقیقات درباره خودنظارتی (Self-monitoring) نشان می‌دهد که صرف ثبت و بازبینی رفتار، احتمال اصلاح آن را افزایش می‌دهد.

حرفه‌ای‌ها چه می‌گویند؟

کتاب Trading in the Zone تأکید می‌کند که موفقیت پایدار نتیجه داشتن فرآیند ثابت و بررسی مداوم عملکرد است، نه پیش‌بینی بازار.

همچنین Brett Steenbarger در کتاب The Daily Trading Coach توضیح می‌دهد که معامله‌گران موفق زمان زیادی را صرف مطالعه رفتار خودشان می‌کنند؛ زیرا الگوهای موفقیت و شکست در رفتار شخصی آن‌ها پنهان است.

نتیجه

تریدری که ژورنال ندارد، معمولاً این جمله را زیاد می‌گوید:

«فکر می‌کنم این ستاپ خوبه.»

اما تریدری که ژورنال دارد می‌گوید:

«در ۱۲۰ معامله، ستاپ AMD در سشن لندن ۶۴٪ وین‌ریت، میانگین ۲.۱R و Profit Factor برابر با ۱.۸ داشته؛ ولی در سشن نیویورک فقط ۴۵٪ وین‌ریت داشته است.»

این تفاوت بین حدس زدن و تصمیم‌گیری بر اساس داده است؛ و دقیقاً به همین دلیل تقریباً تمام معامله‌گران حرفه‌ای، صندوق‌های سرمایه‌گذاری و شرکت‌های پراپ از ژورنال برای ارزیابی عملکرد استفاده می‌کنند.

Raw & Real IFVG Masterclass in Under 30 Mins

Key Level Hit inside the 10 AM Reversal Window | DR/IDR Price Action Breakdown

Continuation Purges — This Is How The Market Actually Moves

اگر احساس می‌کنی بعد از کمی سود سریع معامله را می‌بندی، اما وقتی وارد ضرر می‌شوی مدام امیدوار می‌مانی، مشکل از استراتژی تو نیست؛ از نحوه کارکرد مغز انسان است.

مغز ما برای بقا تکامل یافته، نه برای معامله در بازارهای مالی.

از دید مغز، یک سود کوچک یعنی «شکار را به دست آوردی؛ از دستش نده.»

اما یک ضرر یعنی «هنوز ممکن است اوضاع برگردد؛ کمی بیشتر صبر کن.»

به همین دلیل، بیشتر افراد سودهایشان را زود قطع می‌کنند و ضررهایشان را بیش از حد نگه می‌دارند.

روان‌شناسان به این پدیده گریز از زیان (Loss Aversion) می‌گویند.

تحقیقات نشان می‌دهد درد از دست دادن، از نظر روانی تقریباً دو برابر لذت به دست آوردن احساس می‌شود. به همین دلیل، مغز حاضر است برای فرار از پذیرفتن یک ضرر، ریسک‌های بزرگ‌تری را بپذیرد.

جالب اینجاست که بازار هیچ اهمیتی به احساسات تو نمی‌دهد.

این بازار نیست که تو را مجبور می‌کند سودت را زود ببندی یا ضررت را نگه داری؛ این واکنش طبیعی مغز توست.

به همین دلیل، تریدرهای سودده کسانی نیستند که احساسات ندارند.

آن‌ها فقط تصمیم‌های مالی را به مغز غریزی‌شان واگذار نمی‌کنند.

در بازار، هرچه رفتارت طبیعی‌تر باشد، احتمال اینکه نتیجه‌ای معمولی بگیری بیشتر است.

گاهی سودآوری، یعنی یاد گرفتنِ رفتار کردن برخلاف چیزی که مغزت در لحظه به تو می‌گوید.