ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး၏ ငါးနှစ်တာခရီးကြမ်း

ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး၏ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးစင်မြင့်ပေါ်ရောက်လာမှု

၂၀၁၁ခုနှစ် မတ်လ ၃၀ရက်နေ့တွင် သမ္မတကြီး ဦးသိန်းစိန်အစိုးရနိုင်ငံတော်တာဝန်ယူစဉ်က ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင်မှာ တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဖြစ်လာသည်။

သူ့ထက် ဝါကြီးသောစီနီယာများကို ကျော်ဖြတ်၍ တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအချိန်တွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်သာ ဖြစ်သေးသည်။၂၀၁၂ခုနှစ် ဧပြီလ (၃)ရက်နေ့တွင် ထုတ်ဝေသော နိုင်ငံပိုင်သတင်းစာတွင် ဖော်ပြထားသော သတင်း၌ အာဆီယံထိပ်သီးအစည်းအဝေးတက်ရောက်ရန် ထွက်ခွာသွားသော နိုင်ငံတော်သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်ကို လေဆိပ်၌လိုက်ပါ ပိုဆောင်သူများစာရင်းတွင် တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး မင်းအောင်လှိုင်ဟု ပါရှိခဲ့သည်။

ထိုကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးမင်းအောင်လှိုင်သည် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအဆင့်မှ ဒုတိယဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ထိုနောက် ၂၀၁၃ မတ်လ ၂၇ ရက်နေ့ ၆၈ နှစ်မြောက် တပ်မတော်နေ့ အခမ်းအနားတွင် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးရာထူး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်

ထိုအချိန်မှ စ၍ ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသည် နိုင်ငံရေးပါတီများနှင့် ဆက်ဆံခြင်း၊ အစိုးရများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းအပြင် နိုင်ငံတကာ သံတမာန်များနှင့်ပင် ထိတွေ့လာရကာ မြန်မာ့နိုင်ငံရေးစင်မြင့်ပေါ် ခြေလှမ်းစတင်လာခဲ့သည်။

ဦးသိန်းစိန်အစိုးရနှင့်တပ်အခင်းအကျင်း

၂၀၁၁ မှ ၂၀၁၆အတွင်း အစိုးရနှင့် တပ်မတော်သည် ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခဲ့သည်။ အစိုးရပိုင်းမှ နိုင်ငံတော်ဝန်ကြီးချုပ်ဟောင်း ဗိုလ်ချုပ်ကြီးအငြိမ်းစားဖြစ်သူ သမ္မတဦးသိန်းစိန်သည် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးထက် စီနီယာတစ်ယောက်ဖြစ်သည့်အပြင် ဝါပိုရင့်သူ ဖြစ်သည်။
ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ လေးစားမှုရှိသလို ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသည် ဤကာလအတွင်း နိုင်ငံရေးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းမရှိပဲ တပ်မတော်ပိုင်းတွင်သာ အားစိုက်ခဲ့သည်။

မြန်မာ့တပ်မတော်အား Standard Army ဖြစ်ရန် ရည်မှန်းချက်ထား ကြိုးစားကာ တပ်မတော်အား ခေတ်မှီတပ်မတော်ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားသည်။

အထူးသဖြင့် လေတပ်နှင့် ရေတပ်ကို တိုးချဲ့ခဲ့သည်။ ခေတ်မှီတိုက်လေယာဉ်များဝယ်ယူဖြည့်တင်းသကဲ့သို ရေတပ်အတွက်လဲ ကိုယ်ပိုင်ပြည်တွင်းထုတ် ဖရီးဂိတ်စစ်သင်္ဘောများ တည်ဆောက်ရန်ကြိုးစားခဲ့သည်။

နိုင်ငံရေးပိုင်းတွင်းမူ ကြံ့ခိုင်ရေး ပါတီအတွင်း နိုင်ငံတော်သမ္မတ ဦးသိန်းစိန်နှင့် ပြည်သူ့လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ သူရဦးရွှေမန်းတို အားပြိုင်ရာတွင် ဦးသိန်းစိန်ဘက်မှ ရပ်တည်ခဲ့သည်။

ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသည် အသက်(၆၀)ပြည့်ရန် နီးကပ်လာချိန်တွင် ၂၀၁၄ ခုနှစ်၌ ကကနကောင်စီညွှန်ကြားလွှာ ၄/၂၀၁၄အရ တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်နှင့် ဒုတိယ ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်တို၏ တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်သော အသက်ကို ၆၅နှစ်အထိ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။ ထိုကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်မှူးကြီးသည် ၂၀၂၁ ခုနှစ် အထိ တာဝန်ထမ်းဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

NLD အစိုးရနှင့်တပ်အခင်းအကျင်း

၂၀၁၆-၂၀၂၁ NLD အစိုးရနှင့်တပ်မတော်ထိတွေ့ခဲ့သော ကာလသည် ၂၀၂၁-၂၀၂၅ အစိုးရကာလနှင့် တိုက်ရိုက်အချိုးကျခဲ့သည်။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော အရပ်သားအစိုးရဖြစ်သော NLD အစိုးရနှင့်တပ်မတော်ကြား ပွတ်တိုက်မှုများစွာဖြစ်ခဲ့သည်။

ထင်ရှားသော အဖြစ်အပျက်အချိုမှာ တိုင်းပြည်ဘတ်ဂျက်ခွဲတမ်းမှ စစ်အသုံးစားရိတ်လျော့ချရန် ကြိုးစားခြင်း၊ လုံခြုံရေးကျိုးပေါက်စေနိုင်သည့် အင်အားအတိအကျ စာရင်ဇယားများတောင်းဆိုခြင်း ၊ အသုံးစားရိတ်များကို လွှတ်တော်တွင် လျော့ချခြင်း၊ အစစ်ဆေးခံရန်ကြိုးစားကြခြင်းတိုမှာ တပ်မတော်အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် လက်မခံနိုင်စရာဖြစ်ရပ်တိုဖြစ်စေခဲ့သည်။

အရပ်သားအစိုးရ၏ ထိပ်ပိုင်း ခေါင်းဆောင်များသည် ယခင်အစိုးရလက်ထက်များလက်ထက် စစ်အစိုးရများ၏ ဖမ်းဆီး ထိန်းသိမ်းခြင်းခံခဲ့ရကာ စိတ်အခြေခံ မကျေနပ်မှုများ၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးပွတ်တိုက်မှုများအား လက်ရှိတပ်ချုပ်အပေါ်တွင် စိတ်ဖြေခဲ့ကြသည်။

NLD အစိုးရသည် ၎င်း၏ အားနည်းသော အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်၊ စီးပွားရေးစနစ် ၊ ဥပဒေပြုရေး အားနည်းချက်များအပေါ် လွတ်တော်အတွင်း ရှိနေသော ၂၅ ရာခိုင်နှုန်း ဝင်ထိုင်နေခြင်းကြောင့်ဟု လွှချကြသည်။

ရခိုင်ပြည်နယ်မြောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရေးနှင့်ပက်သတ်၍လည်း ICJ ထံ သွားရောက်ဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်သည်၊ မလိုအပ်သည် အငြင်းပွားခဲ့ကြပြီး သဘောထား အကြီးအကျယ် ကွဲလွဲခဲ့ကြသည်။

ဘာသာရေးနှင့်ပက်သတ်၍ မဘသ ကဲ့သို ဘာသာရေးအဖွဲအစည်းကိုလဲ အစွန်းရောက်အဖွဲအဖြစ်ပုံဖော်ကာ NLD အစိုးရမှ သိသိသာသာ နှိပ်ကွပ်ခဲ့ဖူးသည်။

အစိုးရထောက်ခံပြည်သူများအနေဖြင့်လည်း သတင်းလွတ်လပ်ခွင့်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ တပ်အားအမျိုးမျိုးပုံဖျက်ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ် Facebook Page ၊ Senior General Min Aung Hlaing Facebook Page နှင့် တပ်မတော်နှင့် သက်ဆိုင်သော သတင်းထုတ်ပြန်ရေးဆိုင်ရာ အကောင့်များ၊ တပ်မတော်သတင်းစဉ်၊ မြဝတီ ဖေ့ဘုတ်ပေ့ချ် စသည့် Pages နှင့် Accounts များအား FB Team သို ငွေအမြောက်အမြားပေးကာ ဖြတ်ချခဲ့သည်။

အမုန်းစကားများဖြန့်ဝေခြင်း ၊ ရခိုင်ပြည်နယ်အတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သော စစ်ပွဲများတွင် လူမျိုးတုန်းသတ်ဖြတ်မှုအပေါ် အားပေးအားမြောက်ပြုသည်ဟူ၍ အကြောင်းပြချက်ပေးခဲ့သည်။

အမျိုးသားဒီမိုကရေစီအဖွဲချုပ်အစိုးရ သက်တမ်းကြာရှည်လာသည်နှင့်အမျှ တပ်မတော်နှင့် အစိုးရအကြား ပွတ်တိုက်မှုများ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

၂၁ ရာစုပင်လုံညီလာခံ ဖွင့်ပွဲအခမ်းအနားတစ်ခုတွင် မိန့်ခွန်းပြောကြားရာ အချိုနိုင်ငံရေးပါတီများနှင့် လက်နက်ကိုင်အဖွဲအစည်းများသည် ၁၉၅၅ခုနှစ်က ဗကပ၏ ဖဆပလအစိုးရအား ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို ယခုအခါတွင် ဖဆပလနေရာ၌ တပ်မတော်ကို အစားထိုးနေကြောင်း၊ "ဆိတ်ခေါင်းချိတ်ပြီး ခွေးသားရောင်းဖို မကြိုးစားပါနဲ့" ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။

လက်ရှိပြည်တွင်းစစ်ကို တပ်မတော်နှင့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်များအကြား ပဋိပက္ခအဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး အစိုးရက ကြားဝင်ဖျန်ဖြေသူအဖြစ် ပုံမဖော်ရန်၊ တပ်မတော်ကိုသာ အပြစ်ပုံမချရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။ပြည်တွင်းငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် ပက်သက်၍ အစိုးရ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို တပ်မတော်မှ လူသိရှင်ကြား ဝေဖန်လာခဲ့သည်။

တပ်မတော်ဘက်မှ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲများတွင် သတင်းမှန်ပြန်ကြားရေးအဖွဲမှ ဗိုလ်မှူးချုပ် ဇော်မင်းထွန်းနှင့် အစိုးရဘက်သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲများတွင် ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ် ဦးဇော်ဌေးတိုသည် ၎င်းတို၏ သက်ဆိုင်ရာ သဘောထားများကို ပြောကြားရာတွင် မကြာခဏ တင်းမာမှုများရှိခဲ့သည်။ ဥပမာ- တပ်မတော်ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကိစ္စနှင့် ၂၀၂၀ရွေးကောက်ပွဲအပြီးများတွင်ဖြစ်သည်။

၂၀၁၇ ခုနှစ်အတွင်းက ဦးဖြိုးမင်းသိန်းက ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်သည် ညွှန်ကြားရေးမှူးချုပ်အဆင့်သာဖြစ်ကြောင်းပြောကြားခဲ့သည်။

ထိုကြောင့် တပ်မတော်ဘက်မှ နိုင်ငံတော်အစိုးရမှ ထုတ်ပြန်သည့် ပြည်ထောင်စုအင်္ဂါစဉ်အရ တပ်မတော် ကာကွယ်ရေးဦးစီးချုပ်သည် အဆင့် (၈)ဖြစ်ကာ ပြည်ထောင်စုအဆင့်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူဟု ပြန်လည်ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

ဆက်ရန်

ခရောင်းလမ်းလျှောက် ပန်းခင်းလမ်းဖောက်ခဲ့သူ
============================

အခန်း( ၁ )

ဝန်းကျင်တစ်ခွင်မည်းမှောင်အုံဆိုင်းနေပြီး မိုးကလေးက တဖွဲဖွဲကျလိုနေပါသည်။ မြေသားရနံ့ သင်းပျံ့ပျံ့ကြားဝယ် သီးနှံစိုက်ခင်းများ စိမ်းစိုဖြစ်ထွန်းလိုနေသည်။ အစကောင်းခဲ့သည့် သီးနှံ စိုက်ခင်း များကို ကြည့်ကာ လူသားများစွာ၏ ရင်တွင်းဝယ် ဝမ်းသာအပြုံးများ စီးဝင်လိုနေပါသည်။ ဤဒေသရှိ လူအများ၏ ဘဝရပ်တည်မှုသည် ဤသီးနှံစိုက်ခင်းများပေါ်မှာ အခြေပြုသည်မဟုတ်လားလေ။
ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၉၅၆ ခုနှစ်၊ နယုန်လ၏နှောင်းပိုင်းကာလ၊ မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူး မြို၌ ဖြစ်၏။
မွေးဖွားခန်းအဝ လျှောက်လမ်းကလေးမှာ လူတစ်ဦး ခေါက်တုံခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပါ သည်။ ထိုလူ၏မျက်နှာဝယ် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်များ ထင်ဟပ်လိုနေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း တရားစာများ တဖွဖွ ရွတ်နေသေးသည်။ ခေါက်တုံခေါက်ပြန်လျှောက်လှမ်းနေသည့် ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်မှု မရှိလှ။ အေးမြမြမိုးသားများကြားဝယ်၌ပင် ထိုလူ၏မျက်ဝန်း၌ ချွေးစကလေးများ စိုလိုနေပါသည်။
“အူဝဲ… အူဝဲ”
မွေးဖွားခန်းတွင်းမှ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ‘အူဝဲ’သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန် ထိုလူ၏ မျက်ဝန်း၌ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပြုံးများက...

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်

ခရောင်းလမ်းလျှောက် ပန်းခင်းလမ်းဖောက်ခဲ့သူ
=============================

အခန်း( ၁ )

ဝန်းကျင်တစ်ခွင်မည်းမှောင်အုံဆိုင်းနေပြီး မိုးကလေးက တဖွဲဖွဲကျလိုနေပါသည်။ မြေသားရနံ့ သင်းပျံ့ပျံ့ကြားဝယ် သီးနှံစိုက်ခင်းများ စိမ်းစိုဖြစ်ထွန်းလိုနေသည်။ အစကောင်းခဲ့သည့် သီးနှံ စိုက်ခင်း များကို ကြည့်ကာ လူသားများစွာ၏ ရင်တွင်းဝယ် ဝမ်းသာအပြုံးများ စီးဝင်လိုနေပါသည်။ ဤဒေသရှိ လူအများ၏ ဘဝရပ်တည်မှုသည် ဤသီးနှံစိုက်ခင်းများပေါ်မှာ အခြေပြုသည်မဟုတ်လားလေ။
ခရစ်သက္ကရာဇ် ၁၉၅၆ ခုနှစ်၊ နယုန်လ၏နှောင်းပိုင်းကာလ၊ မကွေးတိုင်းဒေသကြီး၊ မင်းဘူး မြို၌ ဖြစ်၏။
မွေးဖွားခန်းအဝ လျှောက်လမ်းကလေးမှာ လူတစ်ဦး ခေါက်တုံခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်နေပါ သည်။ ထိုလူ၏မျက်နှာဝယ် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်များ ထင်ဟပ်လိုနေသည်။ ပါးစပ်မှလည်း တရားစာများ တဖွဖွ ရွတ်နေသေးသည်။ ခေါက်တုံခေါက်ပြန်လျှောက်လှမ်းနေသည့် ခြေလှမ်းများက တည်ငြိမ်မှု မရှိလှ။ အေးမြမြမိုးသားများကြားဝယ်၌ပင် ထိုလူ၏မျက်ဝန်း၌ ချွေးစကလေးများ စိုလိုနေပါသည်။
“အူဝဲ… အူဝဲ”
မွေးဖွားခန်းတွင်းမှ ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ‘အူဝဲ’သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန် ထိုလူ၏ မျက်ဝန်း၌ ရုတ်တရက်ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အပြုံးများက ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှဆုံးအပြုံးဟုပင် ဆိုထိုက် လှပေသည်။ အညာဒေသမှာ လာရောက်တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူ ထားဝယ်ဇာတိ၊ ထားဝယ်လူမျိုး ဖခင်ကြီး၏အပြုံး။ မွေးဖွားခန်းတွင်းမှ မွေးဖွားလာသည့် သူကလေးသည် နောင်တစ်ချိန် မြန်မာနိုင်ငံ ၏ သမိုင်းအနာဂတ်တွင် ဦးဆောင်လမ်းပြမည့် လူသားတစ်ဦးဖြစ်လာမည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသေး ပါချေ။
အနုပညာရပ်ဝန်းတွင် ပန်းချီဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့သူ ဖခင်ကြီးမှာ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါသည်။ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်းဖြစ်သည်နှင့်အညီ နယ်မြေအနှံ ခြေဆန့်၍ တာဝန် ထမ်းဆောင်ခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ သူကလေးလည်း ကောက်ကောက်ပါအောင် လိုက်ပါခွင့်ရခဲ့သည်။ ထိုကဲ့ သို နယ်မြေအနှံ သွားလာခွင့်ရခဲ့သည်များက သူ၏ဘဝ အနာဂတ်မှာ အထောက်အပံ့ကောင်းများ ဖြစ် လာလိမ့်မည်ဟု ထိုစဉ်တုန်းက သူတစ်ယောက် မသိခဲ့သေးပါချေ။ ဖခင်ကြီး၏ ကျေးဇူးဖြင့် မြန်မာ နိုင်ငံအနှံအပြားက တိုင်းရင်းသားလူမျိုးများစွာ၏ ဘဝရပ်တည်မှုအခြေအနေများကို သူ ငယ်စဉ်ဘဝ ကပင် ထဲထဲဝင်ဝင် လေ့လာမှတ်သားခွင့်ရခဲ့ပါသည်။ အရာရာကို မှတ်မှတ်သားသားရှိလှသည့် သူ့ အတွက်တော့ အဖိုးထိုက်လှသောအခြေခံကောင်းများပင်ဖြစ်လိုနေပါ၏။ ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက်ဝင် ယုံကြည်သူ မိဘနှစ်ပါးနည်းတူ သူသည်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာကို သက်ဝင်ယုံကြည်ကိုးကွယ်ခဲ့သူ ဖြစ်ပါ သည်။ ငယ်ကတည်းက တရားဓမ္မများ ရင်တွင်းကိန်းအောင်းခွင့်ရခဲ့ပြီး ကိုယ်ချင်းစာတရားသည်ကား အလိုလို ပေါက်ဖွားခဲ့သည့် အခြေခံတရား ဖြစ်ခဲ့လေသည်။ သိုအတွက် မတိုးတက်သော၊ မဖွံဖြိုးသော၊ ခက်ခဲစွာ ရပ်တည်နေထိုင်ရသူများကို တွေ့မြင်ရသည့်အခါ မြှင့်တင်ပေးလိုစိတ်များ အလိုလို ပေါက် ဖွားလာသည်က ကလေးငယ်တစ်ယောက်၏ အရွယ်နှင့်ပင် လိုက်ဖက်မှုမရှိလှပါချေ။
ငယ်ကတည်းက စာပေနှင့်ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုရှိအောင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည့် မိခင်၊ ဖခင် နှစ်ဦးသား၏ ကျေးဇူးတရားကြောင့် ကျောင်းတော်ကြီးဆီ စတင်ချီတက်ခဲ့သည့် သူ၏ ခြေလှမ်းများက တက်ကြွလိုနေပါသည်။ စာပေအပေါ် မွေ့လျော်သည့်သူ့အပေါ် မိခင်၊ ဖခင်နှစ်ဦးစလုံး ကြည်နူးပီတိ ဖြစ်ခဲ့ရပါသည်။ စိတ်ဝယ်ချမ်းမြေ့ ကျေနပ်ခဲ့ရပါသည်။
သူငယ်ချင်းအပေါင်းအသင်းများနှင့် အသားကျနေထိုင်တတ်သည်က သူ၏ နဂိုဗီဇပါရမီဟုပင် ဆိုရလေမည်လား။ စာသင်ခန်းတွင်း စည်းလုံးညီညွတ်ရေး၊ သန့်ရှင်းသာယာလှပရေး၊ ဆရာ/ ဆရာမ များ၏ ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်အသွယ်သွယ် ဖြည့်ဆည်းဆောင်ရွက်ရေးများကို သူကပင် အကြံပေး ဆောင်ရွက်သည့်အခါ အခန်းဖော်သူငယ်ချင်းများသည်လည်း သူ၏ အကြံဉာဏ်များကို သဘောကျ ထောက်ခံကြလျက်ရှိသည်။ သူ၏ကျောင်းနေအရွယ်ဘဝသည် ဤသို အစပြုခဲ့ပါသည်။
ပညာရေးကို အားပေးအားမြှောက်ပြုသူ မိဘနှစ်ပါး၏ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမှုအောက်ဝယ် သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ တစ်စတစ်စ အထမြောက်ခဲ့ပါသည်။ သူ၏ ပြင်မရသည့်အလေ့အထ တစ်ခု မှာ တစ်နေ့လျှင် တစ်နာရီမျှ စာမဖတ်ရလျှင် မနေတတ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက စာမှန်သမျှကို စွဲစွဲလမ်းလမ်း ဖတ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အတန်းစာနှင့်ပြင်ပစာပေများကို မျှမျှတတ ဖတ်ရှု တတ်ဖိုကိုလည်း မိဘနှစ်ပါးက ပဲ့ကိုင်ပေးခဲ့ပါသည်။ ဘဝအစ တက္ကသိုလ်ဝင်တန်းစာမေးပွဲကြီးကို ၁၉၇၂ ခုနှစ်တွင် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ လူသားတစ်ယောက်၏ မေ့မရသည့်ဘဝနေ့စွဲထဲတွင် တက္ကသိုလ် ဝင်တန်း စာမေးပွဲအောင်မြင်သည့်နေ့ရက်သည်လည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်၏။ အဖေနှင့်အမေတိုထံ မှ အပျော်ထူးများကို သူ မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်ခွင့်ရသည့်နေ့လည်း ဖြစ်ပါသည်။
အခြေခံပညာတတ်မြောက်ပြီးနောက် အဆင့်မြင့်ပညာရပ်များ ဆက်လက်လေ့လာဆည်းပူး ရန် သူ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းစခဲ့သည်က ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ပရဝုဏ်အတွင်းရှိ ဥပဒေဌာန၌ ဖြစ်၏။ သူ စိတ်ဝင်စားခဲ့သည့် ဥပဒေပညာရပ်များကို လေ့လာဆည်းပူးနေစဉ်မှာပင် သူ ဝါသနာပါရာ စစ်တက္က သိုလ်မှ ဗိုလ်လောင်းသင်တန်းတက်ရောက်ခွင့်ဟူသည့်သတင်း ရောက်ရှိလာသည့်အခါ သူ များစွာ ပျော်ရွှင်သွားရပါသည်။ မတုံဆိုင်းဘဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အမြန်ဆုံးချခဲ့သည်။

လေ့လာဆဲ ဥပဒေပညာရပ်များကို တစ်ခန်းရပ်လိုက်ရမည့်အပေါ် အမေကတော့ အစပထမ အင်တင်တင် ဖြစ်လိုနေပါသေး၏။ နိုင်ငံအတွက်အသက်ပေးထားရမည့် စစ်သားတစ်ယောက်၏ဘဝ အပေါ် အမေတစ်ယောက် မိခင်ပီပီ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်လိုနေပါသေးသည်။
အဖေကတော့ ထွေထွေထူးထူး ဘာမှမပြော။ သူ၏ ယောကျ်ားဆန်မှုအပေါ် ကျေနပ်လိုနေပါ သေးသည်။ ဘဝရှေ့ရေး လျှောက်လှမ်းရာမှာ ဝါသနာသည် အခြေခံကျသည်နှင့်အညီ သူ့ဘဝ အောင်မြင်မှာ သေချာသည်ဟုပင် မှတ်ချက်ပြုပါသေးသည်။ ဤသိုဖြင့် ယောကျ်ားကောင်း၊ ယောကျ်ားမြတ်တို တက်ရောက်ခွင့်ရရာ၊ နောင်တစ်ခေတ်၏ အောင်စစ်သည်များ မွေးထုတ်ပေးရာ ပြင်ဦးလွင်မြေရှိ စစ်တက္ကသိုလ်ဌာနေသို သူ၏ဘဝအကူပြု ခြေလှမ်းတချို အစပြုခဲ့ပါသည်။
ဝါသနာပါသည့်လမ်း လျှောက်လှမ်းရမည်ဖြစ်သည့်အတွက် သူ၏ မျက်ဝန်းထက်ဝယ် အပျော် ရိပ်တို လွှမ်းမိုးလိုနေပါတော့သည်။

ဆက်ရန်… မျှော်

ခရောင်းလမ်းလျှောက် ပန်းခင်းလမ်းဖောက်ခဲ့သူ
==============================

အခန်း(၂)

မြူနှင်းများနှင့် အေးမြနေသည့် ချယ်ရီမြေက သူ့ကို ကြိုဆိုနေလျက်ရှိသည်။ နေကြာရိုင်းပန်း များကလည်း အပြိုင်အဆိုင်ပွင့်လန်းလို့ နေပါသည်။ ဝင်ဝင်ချင်း တွေ့မြင်လိုက်ရသည့် မင်းသုံးပါး ရုပ်တုကြီးက မြန်မာ့စိတ်၊ မြန်မာ့မာန်များကို နှိုးဆွပေးနေသည့်နှယ်။ အရှေ့တောင်အာရှမှာ တစ် ကျောင်းတည်းသာရှိပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည့် ကျောင်းတော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ သူ့ရင်ခုန် သံတွေ မြန်ဆန်လို့လာပါသည်။

သေတ္တာတစ်လုံးထမ်းလျက် ထိုကျောင်းတော်ကြီး၏ပရဝုဏ်နယ်မြေသို့ လှမ်းချခဲ့သော သူ၏ ခြေလှမ်းများက အားအင်အပြည့်နှင့်။

စစ်ပညာနှင့်စာပေပညာများကို မျှမျှတတ သင်ကြားပေးနေသည့် စစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော် ကြီးက သူ၏အနာဂတ်ကို ထုဆစ်ပုံဖော်ပေးနေလျက်ရှိသည်။ ဗိုလ်လောင်းဘဝ၏ ပြင်းထန်သော လေ့ ကျင့်ခန်းများက...

ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန်

ခရောင်းလမ်းလျှောက် ပန်းခင်းလမ်းဖောက်ခဲ့သူ
==============================

အခန်း( ၂ )

မြူနှင်းများနှင့် အေးမြနေသည့် ချယ်ရီမြေက သူ့ကို ကြိုဆိုနေလျက်ရှိသည်။ နေကြာရိုင်းပန်း များကလည်း အပြိုင်အဆိုင်ပွင့်လန်းလို့ နေပါသည်။ ဝင်ဝင်ချင်း တွေ့မြင်လိုက်ရသည့် မင်းသုံးပါး ရုပ်တုကြီးက မြန်မာ့စိတ်၊ မြန်မာ့မာန်များကို နှိုးဆွပေးနေသည့်နှယ်။ အရှေ့တောင်အာရှမှာ တစ် ကျောင်းတည်းသာရှိပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသည့် ကျောင်းတော်ကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်မှာ သူ့ရင်ခုန် သံတွေ မြန်ဆန်လို့လာပါသည်။
သေတ္တာတစ်လုံးထမ်းလျက် ထိုကျောင်းတော်ကြီး၏ပရဝုဏ်နယ်မြေသို့ လှမ်းချခဲ့သော သူ၏ ခြေလှမ်းများက အားအင်အပြည့်နှင့်။
စစ်ပညာနှင့်စာပေပညာများကို မျှမျှတတ သင်ကြားပေးနေသည့် စစ်တက္ကသိုလ်ကျောင်းတော် ကြီးက သူ၏အနာဂတ်ကို ထုဆစ်ပုံဖော်ပေးနေလျက်ရှိသည်။ ဗိုလ်လောင်းဘဝ၏ ပြင်းထန်သော လေ့ ကျင့်ခန်းများက သူ့ကို ကြိုဆိုနေလျက်ရှိ၏။ အဖေနှင့်အမေကိုပင် လွမ်းချိန်မရှိအောင်၊ အခြေခံ ကျောင်းသားဘဝ သံယောဇဉ်လေး အမျှင်တန်းခဲ့ရသည့် ကျောင်းနေဖက်သူငယ်ချင်း မိန်းကလေးကို ပင် သတိရချိန်မရှိအောင် ဗိုလ်လောင်းဘဝအချိန်ဇယားများက ပြည့်နှက်လို့နေပါသည်။ ပင်ပန်းမှုများ ကြား သူ ညည်းတွားခြင်းမရှိခဲ့။ စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းမရှိခဲ့။ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒပြု လျှောက်လမ်းခဲ့သည့် ဤ ခရီးလမ်းကို ခရီးပေါက်အောင် သူ ကြိုးစားလျှောက်သည်။ စီနီယာဗိုလ်လောင်းများ၏ သွန်သင်ပြသမှု များကလည်း သူ့ဘဝလမ်းခရီးအတွက် အထောက်အပံ့များ ဖြစ်လို့ နေပါ၏။ စီနီယာများက သူတို့ ညီငယ်ဗိုလ်လောင်းများအပေါ် ဆူစရာရှိလျှင် ဆူသည်။ အော်စရာရှိလျှင် အော်သည်။ အပြစ်ပေးစရာ ရှိလျှင်လည်း ရောက်တဲ့နေရာမှာ အပြစ်ပေးသည်။ ကောင်းစေလိုသည့် ဆုံးမသွန်သင်မှုများကို သူ ကြည်ဖြူစွာ နာခံခဲ့ပါသည်။
သူ စီနီယာဗိုလ်လောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာသည့်အခါမှာလည်း စီနီယာများထံမှ ကောင်းမွန် သည့်အစဉ်အလာများကို လက်ဆင့်ကမ်း ကျင့်သုံးခဲ့ပါသည်။ ဂါဒီယမ်ဗိုလ်လောင်းများ၏ အခက်အခဲ များကို နားထောင်မှတ်သား ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။ စစ်တက္ကသိုလ်၏ ကောင်းမွန်သည့်ချစ်စရာ အစဉ် အလာများထဲတွင် ဤဂါဒီယမ်စနစ်သည်လည်း တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်လေသည်။
သူ မျှော်လင့်နေသည့် ရွှေရောင်အနာဂတ်နေ့ရက်တို့ရောက်ရှိဖို့ နီးကပ်လို့ လာခဲ့လေပြီ။ ကျောင်းဆင်းပစ္စည်းများကိုပင် စတင် ဝယ်ယူစုဆောင်းနေလေပြီ။ စစ်ရေးပြကွင်းကြီးဝယ် “နောင် တစ်ခေတ်၏ အောင်စစ်သည်”သီချင်းများ နေ့စဉ်ရက်ဆက် ပျံ့လွင့်လို့ နေပါ၏။ ကျောင်းဆင်းတော့ မည် ဖြစ်လို့ သူတို့တွေ ပျော်ရွှင်နေကြသလို တစ်နှစ်ပြီးလို့ အမေ့ရင်ခွင်ဆီ ခွင့်ပြန်ရတော့မည့် ညီငယ်ဗိုလ်လောင်းများသည်လည်း ပျော်ရွှင်တက်ကြွလို့နေပါသည်။ ကျောင်းဆင်းစစ်ရေးပြ လေ့ ကျင့်ပြီးနောက် အနားရသည့်အချိန်တိုင်းမှာ ဂါဒီယမ်ညီငယ်ဗိုလ်လောင်းများ ရောက်လာတတ်သည်။ ပစ္စည်းများသိမ်းဆည်းခြင်းနှင့် တခြားလိုအပ်သည်များကို ကူညီပေးကြသည်။ ပြီးလျှင် ကော်ဖီဖျော် ကာ မုန့်များ စုစားကြသည်။ စကားပြောကြသည်။ ညီငယ်များ၏ မျက်နှာဝယ် အလွမ်းစိတ်တို့ စတင် ပျံ့လွင့်နေရာယူခဲ့သည့်အချိန်လည်း ဖြစ်လို့နေပါ၏။
“ငါတို့ မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ မင်းတို့တွေ ပျော်နေကြပြီပေါ့… ဟုတ်လား”
“မဟုတ်”
“ဘာမဟုတ်လဲ… ငါတို့လဲ မင်းတို့လို ငယ်ဘဝက ဖြတ်သန်းလာတာပဲ၊ သိတာပေါ့၊ ဖာ့စ်ရီးယားတွေဆိုရင် စကန်းရီးယားဖြစ်တော့မယ်၊ ဒီကောင်တွေဆိုရင် ဖိုင်နယ်ရီးယားဖြစ်တော့ မယ်၊ စစ်တက္ကသိုလ်မှာ အကြီးဆုံးဆိုပြီး မိန့်မိန့်ကြီးတွေနေ၊ လမ်းလျှောက်ရင်တောင် မြောက်ကြွ မြောက်ကြွ လျှောက်ကြတော့မယ်… ဟုတ်တယ်မဟုတ်လား ဟေ့ကောင်”
ညီငယ်ဗိုလ်လောင်းများ သဘောတကျ ရယ်မောကြပါသည်။
“မင်းတို့ကတော့ ငါ့ကို မုန်းချင်မုန်းကြလိမ့်မယ်၊ မုန်းလဲ မတတ်နိုင်ဘူး၊ မင်းတို့ကို ပြုပြင်ပေးရ မယ့်တာဝန် ငါ့မှာရှိတယ်လို့ ငါ ခံယူထားတာ၊ အဲဒါကြောင့် မင်းတို့အငယ်တွေ မဟုတ်တာ လုပ်နေတာ တွေ့ရင်၊ လမ်းကြောင်းမှားနေတာ တွေ့ရင်… ဂါဒီယမ်သော ဘာသော နားမလည်ဘူး၊ ငါကတော့ ပြောတာပဲ၊ အပြစ်ပေးတာပဲ၊ မင်းတို့ကတော့ တွေးလိမ့်မယ်… ဂါဒီယမ်ချင်းတောင် ညှာတာမပေးဘူး ဆိုပြီး… ဒါပေမယ့် ငါ မင်းတို့ကို အပြစ်ပေးတဲ့အခါ မင်းတို့ကို နာပါစေတော့ဆိုတဲ့ စိတ်မပါဘူး၊ ပင်ပန်းပါစေတော့ဆိုတဲ့ စိတ်မပါဘူး၊ မင်းတို့ကို ကောင်းစားပါစေတော့… လမ်းကြောင်းမှန်ပါစေ တော့ဆိုတဲ့ စေတနာနဲ့ပဲ အပြစ်ပေးခဲ့တာ၊ ဒါကိုတော့ ငါ ကျိန်ပြောရဲတယ်၊ မင်းတို့အငယ်တွေ လမ်းကြောင်းမှားနေတာကို မြင်နေပါလျက်နဲ့၊ သိနေပါလျက်နဲ့ မုန်းမှာစိုးလို့ မမြင်ချင်ယောင်ဆောင် သွားမယ်ဆိုရင် ငါ့မှာ အပြစ်ရှိသွားပြီ၊ ငါ စီနီယာ မသီသတော့ဘူး ဖြစ်သွားမှာ၊ ဒီတော့ ငါပြောချင်တာ ကကွာ… မင်းတို့ စီနီယာတွေဖြစ်လာရင် အပြစ်ရှိတဲ့စီနီယာတွေ မဖြစ်အောင် ကြိုးစားကြဖို့ပဲ…”
ညီငယ်ဗိုလ်လောင်းများက သူ၏စကားကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်လို့နေပါသည်။ ဒီဇင်ဘာ လ၏ ဆောင်းညအေးအေးမှာ သူတို့ စကားတွေ ပြောမကုန်အောင် ရှိခဲ့ရပါသည်။ ခွဲခွာရမည့် အချိန်က လည်း တရွေ့ရွေ့ကုန်ဆုံးကာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီမဟုတ်လားလေ။

ပြင်ဦးလွင်မြို့၏ ဒီဇင်ဘာလ ဆောင်းမနက်ခင်းက နှင်းမှုန်နှင်းငွေ့များဖြင့် အုံ့မှိုင်းအုံ့ဆိုင်းလို့ နေသည်။ အေးမြမြ ညချမ်းမှာလည်း သူတို့ အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့။ မနက်ခင်း လင်းရောင်ခြည်များ ပက် ဖျန်းလာမည့်အပေါ် သူတို့ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ထိုလင်းရောင်ခြည်များ ဖြာကျလာသည် နှင့် သူတို့ဘဝသည်လည်း ချက်ချင်းလက်ငင်း ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ နောက်ဆုံး နှစ် ဗိုလ်လောင်းများ၏ မိဘများသည်လည်း နှင်းမှုန်နှင်းငွေ့များကြား ကိုယ်စီခုံတန်းများမှာ နေရာယူ ကြပြီး ဖြစ်သည်။
“အောင် စစ်သည်တော် xxx စစ်သည်တော် xxx နောင်တစ်ခေတ်၏ အောင်စစ်သည်တော် xxx”
ညီညာဖျဖျသီဆိုဟစ်ကြွေးလာသည့် စစ်သီချင်းသံက နှင်းမှုန်နှင်းငွေ့များကြား ဟိန်းထွက် လို့သွားတော့သည်။ တက်တက်ကြွကြွ ခြေလှမ်းများ၏ ညီညာမှုကလည်း အံ့မခန်းပါပေ။ အမိန့်သံ တစ်ခု ဆုံးတိုင်း ဆုံးတိုင်းမှာ လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြသည့် များစွာသော ဗိုလ်လောင်းများ၏လှုပ်ရှားမှု များက ကြည့်ရှုသူပရိသတ်များကိုပင် ကြက်သီးမွေးညင်းထသွားစေသည်အထိ ညီညာမှုရှိလှ၏။ လှုပ် ရှားမှုအသံကလည်း တစ်ညီတစ်ညာတည်း။ စစ်ရေးပြအစီအစဉ်များ ပြီးဆုံးပြီးနောက် သူတို့ ကျောင်း ဆင်းဗိုလ်လောင်းများ ပြန်လည်ချီတက်ထွက်ခွာသွားသည့်အချိန် ညီငယ်ဗိုလ်လောင်းများက သေနတ် မြှောက်အလေးပြုကြသည့်အခါ သူတို့ရင်တွင်းဝယ် အမည်မဖော်ပြတတ်သည့် ခံစားချက်ကြီး ပေါ် ပေါက်လို့လာပါတော့သည်။
“နောင်တော်စစ်သည်များတို့ တိုင်းပြည်အတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြ xxx နောင်တော်စစ်သည် များတို့ တိုင်းပြည်အတွက် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြ xxx ပေးအပ်တဲ့တာဝန်တွေကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ကြ xxx ဇွဲစိတ်မာန်ဟုန် စစ်သွေးကြွကြွ xxx အမိစစ်တက္ကသိုလ်မြေမှာ ဆည်းပူးခဲ့တဲ့ပညာများ xxx တိကျစွာ အသုံးချလို့ လုံ့လဝီရိယရှိကြ xxx ”

ဆက်ရန်…