لحظاتی قبل

عملیات استشهادی جوان فلسطینی با خودرو علیه نظامیان شهرک نشین صهیونیست در حاشیه شهر رام الله مرکز تشکیلات خودگردان محمود عباس بی خاصیت. راننده موفق به ترک محل شده

🔴دو هدف اصلی حضور اسرائیل در آذربایجان؛ مسائل ژئوپلیتیکی و فشار بر ایران. شیعه‌ستیزی در آذربایجان ریشه صهیونی دارد


🔹علی عبدی، کارشناس مسائل رژیم صهیونیستی و منطقه در گفت‌وگو با رسانه تبیینی نجم: حداقل دو الی سه نفر از تئوریسین‌های پان‌ترکیسم(پانتورانیسم) یهودی صهیونیست هستند.

🔹قدیمی‌ترین و معروفترین تئوریسین پان‌ترکیسم در منطقه غرب آسیا "آرمینیوس وامبری" است. هرتزل(پایه‌گذار رژیم صهیونیستی) به جهت علاقه ویژه به وی، او را "عمو وامبری" صدا می‌کرد. به همین جهت می‌توان وی را پدر پان‌ترکیسم و عموی صهیونیسم لقب داد.

🔹وامبری به شدت شیعه‌ستیز بوده و در پوشش درویش سنی حنفی مسافرت می‌کرده است.وی مامور دستگاه اطلاعاتی بریتانیا بوده است.



💢 فیلم کامل گفت‌وگو را اینجا ببینید:

https://youtu.be/1cE5YNhebbU

https://www.aparat.com/v/iqs39ak



رسانه تبیینی نجم👇🏻

@naajm_ir

🔻 نشست «بایدها و نبایدهای مقاومت در برابر زیست‌بوم فناوری رژیم صهیونیستی»

از سلسله نشست‌های مقاومت و فناوری

▪️زیست بوم فناوری رژیم صهیونیستی را می‌توان نقطه تلاقی شاخه‌های مختلف دولت_پادگان اسرائیل تلقی کرد. به این معنی که نقطه مشترک فعالیت ارتش تا دانشگاه در این رژیم ایفای نقش پررنگ حوزه فناوری است.

➖ دکتر جواد مشایخ:
با اشاره به نقدهایی که در دو دهه اخیر به نظریه نظام ملی نوآوری شده، بر ضرورت توجه به مناسبات امروز جهان در فهم فناوری تاکید کردند؛ زیرا اکنون در پسا-جهانی‌گرایی فناوری به سر می‌بریم و توجه به عوامل و همکاریهای خارجی در شکل‌گیری نظام نوآوری اهمیت دارد. حوزه فناوری رژیم عنصر اصلی قدرت نرم رژیم صهیونی است و ایدئولوژی صهیون دو رکن اساسی دارد که یکی نظامی‌گری و دیگری توجه به حوزه فناوریست که این دو به هم وابسته هستند و یک پدیده واحد را می‌سازند.


➖ دکتر علیرضا شفاه:
هسته مسئله فناوری در جهان امروز اقتصاد سیاسی است درحالی‌که گفتارهای که درباره سیاست‌گذاری فناوری و مطالعات فناوری در کشور ما رایج هستند به شدت سیاست‌زدایی شده‌اند و از معادله‌های حقیقی که فناوری در آن بستر شکل می‌گیرد، غافل‌اند. تصویر پیشرفت به عنوان یک فانتزی و خیال همانند الگوی قطر و امارات در حوزه استارتاپ، بسیار سطحی است که هیچ تناسبی با ایران و کشورهای اثرگذار و بازیگر در مناسبات جهانی ندارد.


➖دکتر علی عبدی:
هفت اکتبر پرده از چیزی برداشت که دنیا از آن بی‌خبر بود. و آن هیولایی به نام اسرائیل که در حال بلعیدن دنیاست و دنیا کاملا نسبت به این هیولا بی‌تفاوت بود. هفت اکتبر دنیا را با یک علامت سوال مواجه کرد. کلید آینده جهان همین مسئله‌ی استبداد فناوری رژیم صهیونی است. اگر اسرائیل این بازی را برنده شود، به صورت شبکه در دنیا پراکنده خواهد شد و دیگر ما با دولتی که قابلیت شناسایی باشد طرف نخواهیم بود. و مبارزه با چنین شبکه‌ی مخوفی بسیار دشوار خواهد بود.


➖ جناب آقای حسام‌الدین شهرابی فراهانی مترجم کتاب آزمایشگاه فلسطین نوشته‌ی آنتونی لوونشتاین، به معرفی کتاب و اشاره به برخی از محتویات حساس و مهم کتاب پرداختند.

#گزارش_تصویری

🔻نسخه صوتی نشست بایدها و نبایدهای مقاومت در برابر زیست‌بوم فناوری

🔹با حضور: دکتر جواد مشایخ، دکتر علیرضا شفاه و دکتر علی عبدی

▫️به همراه رونمایی از کتاب آزمایشگاه فلسطین توسط مترجم آقای حسام‌الدین شهرابی

محتوای جلسه:

00:02:36 معرفی اندیشکده قرار
00:04:28 اهمیت زیست‌بوم فناوری
00:17:27 دکتر مشایخ؛ اهمیت بازنگری به کلیشه‌های حوزه فناوری
00:22:31 دکتر مشایخ؛ چرا فناوری به عنوان کانون تفکر صهیون شناخته میشود؟
00:29:48 دکتر مشایخ؛ مثال رشد فناوری در چین و اهمیت توجه به ظرفیتهای خارجی
00:37:39 دکتر شفاه؛ توجه به خطای شناختی در گفتار فناوری و اقتصاد سیاسی پشت آن
00:43:37 دکتر شفاه؛ نگاهی به نحوه شکل‌گیری فناوری در مثال فناوری باطری
00:50:16 دکتر شفاه؛ نگاهی به نحوه شکل‌گیری نفت و گاز شِل
01:01:04 دکتر عبدی؛ طوفان الاقصی و ضعف شناختی نخبگان ایرانی در فهم واقعیت صحنه
01:07:13 دکتر عبدی؛ اسطوره گولم یهود فناوری را معجزه‌ خدا برای آنها می‌فهمد
01:11:50 دکتر عبدی؛ مسئله فناوری اسرائیل گره آینده جهان
01:25:15 معرفی کتاب آزمایشگاه فلسطین توسط مترجم آقای شهرابی فراهانی

#اندیشکده_قرار🌐 وب‌سایت | بله | ایتا | تلگرام

🎥 کریم صفایی محافظ شخصیت ها:

میرحسین موسوی خون به دل آقا کرد

کلمبیا خروج خود از جمع کشورهایی که برای پاسخگو کردن اسرائیل در مورد نسل کشی در باریکه غزه در دادگاه بین المللی رسیدگی به جنایات جنگی مستقر در لاهه هلند، تشکیل شده بود را اعلام کرد و از سمت خود به عنوان عضو و رئیس مشترک کناره‌گیری کرد.

عمر بولا، وزیر امور خارجه این کشور اعلام کرد که کلمبیا رویکرد این گروه را رد می‌کند و آن را «گروهی ایجاد شده برای منزوی کردن و حمله به اسرائیل» خواند.

کلمبیا در ژانویه ۲۰۲۵ یکی از اعضای بنیانگذار این بلوک بود و بولیوی و هندوراس نیز پس از برگزاری انتخابات مهندسی شده توسط سازمان جاسوسی آمریکا و موساد و روی کار آمدن دولتهای دست نشانده راستگرا آن را ترک کرده‌اند.

🔻 تحلیل رون بن یشای تحلیلگر امنیتی کهنه کار وای نت عبری:

🔹اسرائیل و آمریکا می دانند که حمله هوایی نظام ایران را سرنگون نخواهد کرد؛ بنابراین منتظر می‌مانند

نیروی ضربت ناو هواپیمابر «روزولت» که در راه منطقه است، تفنگداران دریایی که برای عملیات جسورانه آماده شده‌اند، و اسکادران‌های جنگنده آمریکایی که در اسرائیل مستقر شده‌اند، لزوماً نشان‌دهنده نیات ترامپ در قبال ایران نیستند. در برابر سرسختی (آیت الله) مجتبی خامنه‌ای، کاخ سفید نیز خواسته‌های خود را سخت‌تر کرده است. اما رئیس‌جمهور آمریکا به خوبی می‌داند که تصاویر بازگشت سربازان در تابوت و جهش دیگر در قیمت سوخت، در انتخابات میان‌دوره‌ای به ضررش تمام خواهد شد، و معتقد است که محاصره در حال حاضر مؤثرترین سلاح است. در واشنگتن و اورشلیم می‌دانند که می‌توان به جمهوری اسلامی آسیب سنگینی وارد کرد، اما نمی‌توان به هدف اصلی دست یافت.

تساوی عجیب با ایران
مانند دو کشتی‌گیر سومو که یکدیگر را در بر گرفته‌اند اما هیچ‌یک قادر به جابجایی حریف از جای خود نیست، آمریکا و اسرائیل در وضعیت تساوی با ایران و متحدانش قرار دارند که راه خروجی از آن در افق دیده نمی‌شود. این تساوی عجیب است زیرا آمریکا و اسرائیل از آزادی عمل هوایی تقریباً کامل در آسمان جمهوری اسلامی و برتری نظامی در تمام زمینه‌های دیگر برخوردارند. اما با وجود عدم تقارن نظامی و محاصره دریایی خفه‌کننده‌ای که سنتکام (فرماندهی مرکزی ایالات متحده) در خلیج فارس اعمال می‌کند، ترامپ موفق نمی‌شود آیت‌الله‌ها را وادار به تسلیم کند، و افرادش حتی قادر نیستند موافقت آن‌ها را با حداقل خواسته‌های رئیس‌جمهور — که ایران توسعه سلاح هسته‌ای را متوقف کند و آزادی کشتیرانی در تنگه هرمز و باب‌المندب را محترم بشمارد — بگیرند. بدتر از آن: رهبری ایران به گونه‌ای رفتار می‌کند که گویی پیروز است و شرایط تحقیرآمیزی را به آمریکا دیکته می‌کند، هرچند ضربات سختی متحمل شده و اقتصادش در آستانه ورشکستگی است.

چرا رژیم تسلیم نمی‌شود؟
توضیح این امر هم در ماهیت متعصب-مذهبی رژیم نهفته است، که بقای آن در قدرت و عدم تسلیم در برابر «کافران» آمریکایی و یهودی، هدف وجودی آن است؛ و هم در فقدان نیروی سازمان‌یافته در زمین و خیابان‌های ایران که انگیزه، سازمان و ابزار لازم برای به چالش کشیدن نظامی سپاه پاسداران انقلاب و بسیج و ارائه جایگزین حکومتی در صورت شکست رژیم را داشته باشد.

در پس‌زمینه این ارزیابی، درکی قرار دارد که ترامپ و جناح تندرو در دولت او (وزیر امور خارجه روبیو، وزیر دفاع هگست و دیگران)،  نتانیاهو و مقامات ارشد نظامی به آن رسیده‌اند: رهبری موجود در تهران گردویی است که در شرایط کنونی شکستنی نیست، و نمی‌توان با آن از طریق مذاکره به سازش معقولی رسید.

آیت اللهمجتبی خامنه‌ای و جناح تندرو
از گفتگوها با منابع آگاه از اوضاع ایران برمی‌آید که (آیت الله) مجتبی خامنه‌ای «شخصیت متعصب» است که با وجود جراحات سنگینش، کنترل و دیکته سیاست سخت‌گیرانه بر سایر مقامات ارشد رژیم را در دست دارد، از جمله رؤسای سپاه پاسداران انقلاب و بسیج که اکثراً از خط تندرو-الهیاتی که او رهبری می‌کند حمایت می‌کنند. بر اساس این خط، نباید از غنی‌سازی اورانیوم دست کشید یا با محدودیت‌های توسعه و تولید موشک‌های بالستیک و پهپادها موافقت کرد، و ایران حق دارد بر تنگه هرمز کنترل داشته باشد — از جمله دریافت عوارض عبور. در نظر این گروه، رنج مردم در نتیجه محاصره دریایی، تحریم‌ها و ناکارآمدی‌های رژیم که باعث کمبود شدید آب و برق می‌شود، قربانی شایسته‌ای برای اهداف دینی و ملی است.

جناح میانه‌رو
در برابر این جناح محافظه‌کار-تندرو، جناح میانه‌رو قرار دارد که رئیس‌جمهور مسعود پزشکیان همراه با رئیس مجلس محمد قالیباف و وزیر امور خارجه عباس عراقچی رهبری می‌کند. اینان دقیقاً نسبت به رنج اجتماعی و اقتصادی مردم ایران حساس هستند، اما نفوذشان بر سیاست محدود است. به گفته کارشناسان، (آیت الله) به افراد جناح میانه‌رو گوش می‌دهد و به آن‌ها اجازه می‌دهد با آمریکایی‌ها مذاکره کنند با هدف بازگشت به تفاهم‌نامه ژوئن امسال، که در مذاکره با معاون رئیس‌جمهور ونس در اسلام‌آباد با میانجیگری پاکستانی تدوین شد.

در اسرائیل و همچنین در میان جمهوری‌خواهان آمریکا، این تفاهم‌نامه (MOU) به عنوان سازش‌کارانه و حتی به عنوان سند تسلیم در برابر خواسته‌های ایران تلقی می‌شود. اما چند روز پس از امضای آن، سپاه پاسداران انقلاب آن را نقض کرد و موشک‌ها و پهپادهایی پرتاب کرد و به سه کشتی تجاری که از تنگه هرمز می‌گذشتند آسیب رساند. بدین ترتیب آن‌ها به ترامپ فرصت طلایی دادند تا از توافقی که به عنوان همتای «توافق مونیخ» پیش از جنگ جهانی دوم توصیف شده بود عقب‌نشینی کند.

این امر منجر به انتقادات شدید از رئیس‌جمهور و معاونش از سوی جناح محافظه‌کار حزب جمهوری‌خواه و همچنین برخی قانونگذاران دموکرات شد.

در پی این، ترامپ آتش و محاصره را از سر گرفت، و (آیت الله) مجتبی عراقچی را فرستاد تا همان شرایط را با عبارتی کمی متفاوت برای او به دست آورد.

سخت‌تر شدن مواضع ترامپ
اما ترامپ در این فاصله مواضع خود را سخت‌تر کرده است. برخلاف تفاهم‌نامه ژوئن، او خواستار شروع مذاکرات با موضوع توقف برنامه هسته‌ای نظامی شد، و تنها پس از آن بحث درباره خواسته‌های ایران برای برداشتن محاصره دریایی و تحریم‌ها و آزادسازی ۱۲ میلیارد دلار از دارایی‌های مسدود شده‌اش. ایرانی‌ها موافقت نکردند، و مذاکراتی که در حاشیه مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک جریان داشت فروپاشید.

به گفته فردی آگاه از اوضاع در دولت، نقض تفاهم‌نامه سازش‌کارانه توسط ایرانی‌ها و آخرین دور مذاکرات به ترامپ نشان داد که با رژیم فعلی در ایران نه تنها نمی‌توان در مسیرهای دیپلماتیک به سازش رسید — بلکه اصلاً روشن نیست که آیا نمایندگان ایرانی اختیار موافقت با چیزی را دارند. به گفته همان منبع، این درک باعث می‌شود ترامپ و روبیو به موضع اسرائیلی (مشترک نتانیاهو و تمام فرماندهان نظامی) نزدیک شوند، که معتقد است تنها سرنگونی رژیم تضمین می‌کند که ایران برنامه هسته‌ای خود را بازسازی نخواهد کرد و عبور از تنگه هرمز طبق قوانین بین‌المللی کشتیرانی بازخواهد گشت.

شکنجه و اعدام
اما سرنگونی نظامی مانند ایران کار ساده‌ای نیست. تاریخ نظامی نشان می‌دهد که برای ایجاد فروپاشی یا تغییر رژیم دیکتاتوری در کشوری خصم، همیشه نیاز به نیروی سازمان‌یافته و از پیش آماده‌ای بوده که در زمین فعالیت کند. بسیج و سپاه پاسداران انقلاب در آغاز سال دوباره ثابت کردند که قادر به سرکوب اعتراضات مردمی که به صورت خودجوش به خیابان‌ها آمدند، هستند.

برای سرنگونی نظام ایران، افرادی با انگیزه بالا و توانایی‌های نظامی و حکومتی در زمین در قلمرو حاکمیتی کشور لازم است. در شرایط موجود، چنین نیرویی می‌تواند از دو منبع بیاید: سربازان ارتش آمریکا (و/یا سربازان ارتش اسرائیل)، و سازمان‌های اپوزیسیون آموزش‌دیده و تجهیز شده‌ای که می‌خواهند و می‌توانند فعالیت کنند در حالی که مقامات نیز قاطعانه با آن‌ها می‌جنگند، اطلاعات جمع‌آوری می‌کنند، تعقیبشان می‌کنند، افرادشان را شکنجه و اعدام می‌کنند، ارتباطات بین آن‌ها را مختل می‌کنند و آن‌ها را از اینترنت و شبکه‌های اجتماعی قطع می‌کنند.

در ایران چندین سازمان از این نوع فعالیت می‌کنند، عمدتاً در میان اقلیت‌ها — کردها، بلوچ‌ها، عرب‌ها، آذری‌ها و لرها. آن‌ها از حمایت سیا، موساد (عمدتاً کردها) و آژانس‌های اطلاعاتی کشورهای عربی مانند امارات برخوردارند. اما آن‌ها فاقد جرم بحرانی هستند که به آن‌ها امکان مقابله با سپاه پاسداران انقلاب و بسیج را بدهد. همچنین سازمان‌های سیاسی اپوزیسیون در ایران قادر به ایجاد شورش واقعی علیه رژیم نیستند.

مجاهدین خلق
تنها کسانی که می‌توانند، حداقل به طور بالقوه، در سطح ملی با رژیم ایران مقابله کنند، هزاران عضو سازمان مجاهدین خلق هستند. ایدئولوژی این سازمان اسلامی-مارکسیستی است، یک زن به نام مریم رجوی رهبری آن را بر عهده دارد، و دارای شعبات و مکانیزم‌های جمع‌آوری کمک‌های مالی در خارج از کشور است. افرادش شور و انگیزه دارند، به خوبی سازمان‌یافته‌اند، برخی مسلح هستند، و قادر به ایجاد هسته‌های حکومت محلی هستند. اگر کسی موفق شود چند سازمان اپوزیسیون قومی را وادار به همکاری با مجاهدین خلق کند، این ممکن است تهدید قابل توجهی برای رژیم باشد.

(آیت الله)مجتبی و حامیانش مصمم هستند هر مقاومتی را به هر قیمتی سرکوب کنند — از جمله وحشیانه‌ترین و بی‌رحمانه‌ترین ابزارها مانند اعدام شرکت‌کنندگان در اعتراضات ژانویه امسال، که همین روزها در جریان است. (آیت الله) مجتبی همچنین بازسازی مکانیزم‌های امنیتی و ارتش را آغاز کرده تا امنیت رژیم را به طور مؤثرتری حفظ کنند و در رأس آن‌ها مقامات ارشدی از کهنه‌کاران سپاه پاسداران انقلاب، اطلاعات و بسیج را قرار داده که نه تنها وفاداری خود را به پدرش که ترور شد ثابت کرده‌اند، بلکه توانایی‌هایشان را در سرکوب شورش‌های مردمی در گذشته نیز نشان داده‌اند.

دوراهی دشوار
همه اینها دولت ترامپ و رهبران اسرائیل را با دوراهی دشواری روبرو می‌کند: اگر پس از دو عملیات هوایی شدید مشترک اسرائیل و ارتش آمریکا هیچ تغییری در مواضع رژیم ایران رخ نداده و آن پایدار مانده است، یک عملیات هوایی مشترک دیگر چه سودی خواهد داشت، حتی اگر این بار شامل تخریب تأسیسات انرژی و زیرساخت‌های برق و آب باشد که آمریکا و اسرائیل در گذشته از آسیب رساندن به آن‌ها خودداری کرده‌اند؟ از یک سو، آسیب به این زیرساخت‌ها رژیم را تضعیف خواهد کرد.

از سوی دیگر، رنج شهروندان ایران را افزایش می‌دهد، خصومت علیه آمریکا و اسرائیل را برمی‌انگیزد و ممکن است به نفع رژیم تمام شود.

همچنین واضح است که اگر رژیم فعلی باقی بماند، بمباران‌های هوایی نمی‌توانند از بازسازی پروژه سلاح هسته‌ای و برنامه‌های توسعه و تولید هزاران موشک بالستیک و ده‌ها هزار پهپاد توسط ایرانی‌ها در آینده، شاید حتی در یک تا دو سال، جلوگیری کنند. می‌توان این برنامه‌ها را به تأخیر انداخت، اما نمی‌توان برای همیشه از آن‌ها جلوگیری کرد. و شاهدی بر این: ایرانی‌ها همین امروز موشک‌های جدید (نه زیاد) را با استفاده از مواد خام باقی‌مانده در دستشان تولید می‌کنند. همچنین واضح است که تصمیم‌گیرندگان در واشنگتن و اورشلیم قصد ندارند یگان‌هایی از نیروهای زمینی را برای مانور جهت سرنگونی رژیم و تصرف تأسیسات هسته‌ای و موشکی اعزام کنند.

پنج طرح پنتاگون
پس چه؟ پنتاگون و سنتکام در حال حاضر پاسخ رضایت‌بخشی برای این دوراهی ندارند. «نیویورک تایمز» گزارش می‌دهد که پنتاگون در ماه‌های اخیر پنج طرح برای عملیات هوایی هدفمند در ایران و علیه حوثی‌ها در یمن به ترامپ و افرادش ارائه کرده است. بر اساس این گزارش، این‌ها طرح‌هایی برای عملیاتی کوتاه اما قدرتمند با مشارکت نیروی هوایی اسرائیل است که سه روز طول می‌کشد و در چارچوب آن سامانه‌های موشک بالستیک و پهپاد، تأسیسات انرژی و همچنین ستادها و مراکز فرماندهی و کنترل سپاه پاسداران انقلاب مورد حمله قرار می‌گیرند.

در اسرائیل می‌دانند که ترامپ این طرح‌ها را جدی بررسی کرده زیرا درباره آن‌ها با نتانیاهو بحث کرده، و ارتش اسرائیل دستوراتی دریافت کرده که در آماده‌باش فوری برای دور دیگری با ایران در عرض چند روز و شاید حتی چند ساعت باشد. در نهایت ترامپ تصمیم گرفت اقدام نکند. به گفته منابع آگاه، یکی از دلایل اصلی این بود که طرح‌های عملیاتی تدوین‌شده در مقر سنتکام در فلوریدا و در کرایه در تل‌آویو نتیجه‌ای اساساً متفاوت از آنچه در «غرش شیر» به دست آمد را تضمین نمی‌کردند.

در ابتدای اکتبر، مقامات در کاخ سفید به رهبری معاون رئیس‌جمهور ونس در اقامتگاه تفریحی ریاست‌جمهوری کمپ دیوید گرد هم آمدند تا این طرح‌ها را مجدداً بررسی کنند. بر اساس گزارش‌های رسانه‌های آمریکایی، آن‌ها نیز از ایده حملات هوایی چندان استقبال نکردند و ارزیابی کردند که رژیم را سرنگون نخواهد کرد و مواضع آن را تغییر نخواهد داد. می‌توان فرض کرد که آن‌ها همچنین بر تجربه‌ای که سنتکام هنگام تلاش برای تسلیم کردن حوثی‌ها در یمن با عملیات هوایی ناموفق در مارس ۲۰۲۵ به دست آورد، تکیه کردند.

ونس و مقامات دولت همچنین پاسخ انتقام‌جویانه‌ای را که سپاه پاسداران انقلاب اکنون به آمریکایی‌ها تهدید می‌کند، در نظر گرفتند. این پاسخ تأسیسات نفت و گاز در قلمرو متحدان آمریکا را به آتش خواهد کشید، ویرانی زیادی در اسرائیل و اردن ایجاد خواهد کرد، و به طور خطرناکی ذخایر موشک‌های رهگیر که به هر حال کاهش یافته و ذخایر مهمات تهاجمی دقیق و گران‌قیمت ارتش آمریکا را فرسوده خواهد کرد. ممکن است ایرانی‌ها نیز همراه با مسدود کردن تنگه هرمز با پهپادها و قایق‌های تندرو باقی‌مانده، تهدیدهای خود را برای آسیب رساندن به کابل‌های ارتباطی زیردریایی که از تنگه هرمز و باب‌المندب می‌گذرند و خدمات ارتباطی و اینترنتی به کشورهای خاورمیانه و آسیا ارائه می‌دهند، عملی کنند.

توصیه ارتش اسرائیل؛ عجله نکنید
می‌توان ارزیابی کرد که ارتش اسرائیل و موساد نیز هنوز پاسخ عملیاتی خوبی برای این سؤال ندارند که در دور دیگری با ایران چه چیزی به دست خواهیم آورد که در دورهای قبلی به دست نیامده، و آیا این نیاز به دور دیگری در چند ماه یا سال، و شاید دورهای بیشتر را منتفی می‌کند. نیروی هوایی البته همچنان در آماده‌باش تقریباً فوری برای پاسخ قرار دارد، که بار فیزیکی و روانی زیادی بر تیم‌های زمینی و خلبانان تحمیل می‌کند. اما این عمدتاً به این دلیل است که ترامپ غیرقابل پیش‌بینی ممکن است با هشدار کوتاه تصمیم بگیرد که به عملیاتی برود که اسرائیل نیز در آن مشارکت خواهد داشت، و همچنین به این دلیل که به ارزیابی آمان (اداره اطلاعات نظامی اسرائیل)، ایران ممکن است حمله پیشدستانه‌ای را برای ایجاد ویرانی در متحدان آمریکا و پایگاه‌هایش در منطقه آغاز کند. همچنین احتمال وجود دارد که ایران به دلیل آنچه «محاسبه اشتباه» نامیده می‌شود — ارزیابی نادرست که ما در آستانه حمله به آن هستیم — موشک‌هایی به سمت ما پرتاب کند. به هر حال، اسرائیل در حال حاضر هیچ نشانه‌ای از اینکه ایرانی‌ها قصد حمله پیشدستانه دارند، ندارد.

در ارتش اسرائیل به نتانیاهو توصیه می‌کنند عجله نکند. هر روزی که می‌گذرد به صنایع هوافضا، رافائل و البیت امکان می‌دهد موشک‌های رهگیر جدید، مهمات تهاجمی دقیق و دوربرد، پهپادها و شکارچیان پهپاد تولید کنند که به ما امکان می‌دهد در درگیری بعدی با ایران بهتر از جبهه داخلی محافظت کنیم و حمله کنیم.

علاوه بر این، بر اساس اطلاعات معتبری که در دست ما و همچنین در دست آمریکایی‌ها است، ایرانی‌ها تا کنون تلاش نکرده‌اند اورانیوم غنی‌شده تا ۶۰ درصد را استخراج کنند و همچنین برای بازسازی تأسیسات غنی‌سازی و از سرگیری توسعه کلاهک هسته‌ای اقدام نکرده‌اند. اما آن‌ها در تلاش برای از سرگیری تولید موشک‌های بالستیک و بازگرداندن تأسیسات توسعه و تولید موشک‌های ویران شده به وضعیت عملیاتی هستند. برخلاف ادعاهایی که عملیات نظامی نزدیک انتخابات به نتانیاهو خدمت می‌کند، خود نخست‌وزیر این هفته در یک مصاحبه گفت که در زمان کنونی به حمله پیشدستانه در ایران علاقه‌ای ندارد. با این حال، در اسرائیل هنوز سرنگونی رژیم در ایران را به عنوان هدف عالی که باید برای آن تلاش کرد، می‌بینند.

اهداف ترامپ
با وجود تردیدها و شکوک درباره سودی که آمریکا از ادامه جنگ در ایران خواهد برد، به وضوح نمایان است که ترامپ از خواسته‌های خود که ایران سلاح هسته‌ای نداشته باشد و تنگه هرمز برای کشتیرانی بین‌المللی باز و امن باشد، دست نخواهد کشید. این‌ها حداقل خواسته‌های او هستند، و او قصد دارد آن‌ها را چه از طریق مذاکره و چه با ابزارهای نظامی یا — که محتمل‌تر است — ترکیبی از هر دو به دست آورد.

اگر اظهارات متناقض و واکنش‌های کودکانه‌اش را نادیده بگیریم، می‌توان اهداف کوتاه‌مدت و بلندمدتی را که رئیس‌جمهور آمریکا در تلاش برای دستیابی به آن‌هاست، تشخیص داد. هدف کوتاه‌مدت شماره یک سیاسی است: ترامپ می‌ترسد که در انتخابات میان‌دوره‌ای که در ۳ نوامبر برگزار می‌شود، اکثریت جمهوری‌خواه در هر دو مجلس کنگره را از دست بدهد. ترس او از این واقعیت ناشی می‌شود که جنگ در ایران در آمریکا محبوب نیست، حتی در میان بسیاری در اردوگاه جمهوری‌خواه. او نمی‌خواهد تلویزیون تصاویر سربازان آمریکایی را که در تابوت بازمی‌گردند پخش کند، اما عمدتاً از قیمت‌های گازوئیل و بنزین می‌ترسد که از فوریه جهش کرده‌اند. این افزایش قیمت به طور غیرمستقیم (قیمت محصولات کشاورزی به دلیل کمبود کود افزایش می‌یابد) و مستقیماً به شهروند آمریکایی آسیب می‌زند و موقعیت سیاسی رئیس‌جمهور را فرسوده می‌کند. در نتیجه، نامزدهای جمهوری‌خواهی که او تلاش می‌کند انتخابشان به سنا و مجلس نمایندگان را ترویج کند نیز آسیب می‌بینند. بنابراین ترامپ عمده تلاش خود را صرف کاهش افزایش عمدتاً سفته‌بازانه قیمت نفت و گاز هر زمان که تنش با ایران بالا می‌گیرد و تهدید تشدید نظامی در منطقه وجود دارد، می‌کند.

آرام کردن بازار انرژی
این دلیلی است که ترامپ بارها اعلام می‌کند قبل از انتخابات میان‌دوره‌ای دستور حمله به ایران را نخواهد داد. این اعلام عمدتاً برای آرام کردن تجارت و سفته‌بازان پرنوسانی است که قیمت نفت را در بازارهای انرژی جهانی بالا می‌برند. به توصیه فرمانده سنتکام و وزیر خزانه‌داری آمریکا، ترامپ همچنین دستور عملیات جسورانه‌ای برای انتقال نفت از تنگه هرمز را علی‌رغم و برخلاف خواست ایرانی‌ها صادر کرد. این عملیات که در اواسط اوت آغاز شد، به شرح زیر انجام شد: شرکت‌های تولیدکننده نفت و گاز عربی — عراق، کویت، قطر، امارات، بحرین و عربستان سعودی — کشتی‌های باری و نفتکش‌های کوچکی را اجاره کردند که در عرض چند روز تجهیز و برای حمل مقادیر نه چندان زیادی نفت و گاز آماده شدند. مزیت این کشتی‌ها این است که کوچک هستند و شناسایی و ردیابی آن‌ها توسط رصدها، رادارها، پهپادها و سیستم‌های کنترل آتش موشک‌های ساحل به دریایی که ایرانی‌ها در منطقه تنگه هرمز مستقر کرده‌اند، دشوار است.

عملیات انتقال نفت
برای اینکه این کشتی‌ها بتوانند با امنیت حرکت کنند، آمریکایی‌ها در چند عملیات شبانه دقیق، ایرانی‌ها را با نابودی رادارهایی که در منطقه بندر بندرعباس و همچنین در جزایر و سواحل لارک و قشم مستقر بودند، کور کردند. نیروی دریایی آمریکا همچنین مین‌های دریایی که ایرانی‌ها در مسیر کشتیرانی جنوبی تنگه که نزدیک سواحل عمان قرار دارد و حدود ۳۰ کیلومتر از ساحل ایران فاصله دارد، پاکسازی کرد. جنگنده‌های آمریکایی گشت‌زنی و کمین‌های شکار هوایی انجام دادند که به آن‌ها امکان داد اکثر پرتابگرهای موشک‌های ساحل به دریا و قایق‌های تهاجمی سریع سپاه پاسداران انقلاب را هنگام خروج از مخفیگاه‌هایشان برای حمله به کشتی‌ها در تنگه (که بیشترشان در آن مرحله در واقع طعمه آمریکایی بودند) نابود کنند.

پس از اینکه سنتکام مسیر کشتیرانی را از مین‌ها پاکسازی کرد و اکثر ابزارهای رصد، ردیابی و حمله ایرانی در سواحل تنگه و خلیج را نابود کرد، عملیات که عمدتاً در شب انجام می‌شد، آغاز شد.

برای جلوگیری از شناسایی، کشتی‌های کوچک دستگاه‌های رادیویی نصب‌شده بر اساس رویه بین‌المللی که به طور خودکار موقعیتشان را مخابره می‌کنند (ترانسپوندرها) را خاموش کردند، و به اسکله‌های ساحلی یا بدنه نفتکش‌های بزرگی که در سواحل امارات پهلو گرفته یا در مکان‌های پنهان در ساحل جنوبی خلیج فارس لنگر انداخته بودند، چسبیدند. نفت از کشتی بزرگ به کشتی کوچک منتقل می‌شد و وقتی این پر می‌شد، به گروه کشتی‌های دیگری از نوع خود می‌پیوست که با اسکورت نزدیک کشتی‌های جنگی آمریکایی در مسیر کشتیرانی «عمانی» حرکت می‌کرد تا از تنگه هرمز عبور کرده و به اقیانوس هند برسد. آنجا، نزدیک سواحل عمان، همان فرآیند — فقط در جهت معکوس — انجام می‌شد. کشتی کوچکی که تازه تنگه را با سلامتی عبور کرده بود، به نفتکش غول‌پیکری می‌چسبید که نفت را از آن می‌مکید. پس از چند بار از این بارگیری‌ها، وقتی نفتکش غول‌پیکر پر می‌شد، به سمت مشتریان در اروپا و آسیا حرکت می‌کرد.

موفقیت و سپس اختلال
ایرانی‌ها مدت طولانی تلاش کردند این کشتی‌های تغذیه‌کننده را تهدید و آسیب بزنند، اما به دلیل دفاع الکترونیکی و جنبشی که آمریکایی‌ها فراهم می‌کردند، موفق نشدند. بدین ترتیب آمریکا با شرکای خود موفق شد در طول بیش از دو ماه از تنگه مقدار نفتی روزانه تقریباً برابر با مقدار قبل از جنگ (حدود ۲۰ میلیون بشکه در روز) عبور دهد. همراه با مقدار نفتی که از خطوط لوله زمینی دور زننده هرمز عربستان سعودی و امارات عبور می‌کرد، مقدار نفت و گازی که از کشورهای خلیج فارس به مشتریان صادر می‌شد تقریباً برابر با مقدار صادرات انرژی قبل از جنگ شد. همه راضی بودند، و به ویژه تیم‌هایی که برای ریسکی که پذیرفته بودند پاداش خوبی گرفتند. کاپیتان‌های کشتی‌های این ناوگان انتحاری حدود ۱۰۰ هزار دلار در ماه درآمد داشتند، و ملوانان از بنگلادش، فیلیپین و هند هر کدام حدود ۶۰۰۰ تا ۷۰۰۰ دلار درآمد داشتند.

اما اخیراً ایرانی‌ها روش‌های ردیابی جدیدی توسعه داده‌اند که با کمک آن‌ها موفق می‌شوند عمدتاً با پهپادها به کشتی‌های تغذیه‌کننده آسیب بزنند و عملیات را مختل کنند. سپاه پاسداران انقلاب ناظرانی را به کار می‌گیرد که با قایق‌های ماهیگیری یا باری کوچک و بی‌آزار حرکت می‌کنند. وقتی این‌ها کشتی‌های تغذیه‌کننده را گزارش می‌دهند، سپاه پاسداران انقلاب چند پهپاد تهاجمی به سمت آن‌ها پرتاب می‌کند. ایرانی‌ها همچنین شروع به آسیب رساندن به نفتکش‌ها و کشتی‌های کانتینری در کل منطقه خلیج فارس کرده‌اند، حتی دور از سواحل تنگه هرمز. در نتیجه، مقدار نفتی که در روزهای اخیر از تنگه عبور می‌کند کاهش یافته، که شرکت‌های نفتی را مجبور به پرداخت حق بیمه بالاتر می‌کند. دستمزد ناخداها به ۱۰۰ هزار دلار در هر سفر و ملوانان به ۱۰,۰۰۰ دلار در هر سفر جهش کرده است. پریروز یک کشتی سنگاپوری حامل حدود ۲,۸۰۰ کانتینر در تنگه هرمز غرق شد، اما تمام خدمه آن با سلامتی نجات یافتند.

محاصره هرمز
همزمان با تلاش‌هایش برای کاهش افزایش قیمت انرژی، ترامپ به آماده‌سازی‌های خود برای دور دیگری از جنگ با ایرانی‌ها ادامه می‌دهد. در چارچوب آماده‌سازی‌ها، پنتاگون نیروی ضربت دیگری به خاورمیانه به رهبری ناو هواپیمابر روزولت اعزام کرد. همراه با دو نیروی ضربتی که قبلاً در منطقه ما هستند، و در مرکز آن‌ها ناوهای هواپیمابر واشنگتن و بوش، این نیرو شامل بیش از ده ناوشکن موشکی، حدود ۲۰ هزار ملوان و تفنگدار دریایی و صدها جنگنده، هواپیمای اطلاعاتی و بالگرد است. هزاران تفنگدار دریایی (مارینز) که در این نیرو از طریق کشتی‌های اختصاصی مشارکت دارند، قرار است به ترامپ توانایی اجرای عملیات زمینی محدود را بدهند — چه در تنگه هرمز و چه برای استخراج اورانیوم غنی‌شده به سطح بالا یا تصرف پایانه صادرات نفت اصلی ایران، واقع در جزیره خارگ. این اولین بار از زمان جنگ عراق است که نیرویی با این اندازه در خاورمیانه می‌چرخد و فعالیت می‌کند.

درس‌های پنتاگون
نیاز به ناو هواپیمابر سوم احتمالاً از درس‌هایی ناشی می‌شود که پنتاگون از آخرین کارزار در ایران گرفته است. سپاه پاسداران انقلاب موفق شد با موشک‌های بالستیک کوتاه‌برد به پایگاه‌های آمریکایی در منطقه آسیب بزند و بیش از ده هواپیمای آمریکایی را که در فرودگاه‌های کویت، عربستان سعودی، اردن و قطر مستقر بودند نابود کند. بنابراین سنتکام تصمیم گرفت در منطقه و خارج از آن مجدداً مستقر شود. در چارچوب استقرار مجدد، چند اسکادران جنگنده به اسرائیل منتقل شد، که دارای دفاع هوایی خوب و مشترک با آمریکایی‌ها است.