می‌خندند،
با دست‌هایی کوچک
و سنگ‌هایی بی‌خبر از مرز مرگ.
گنجشک بر شاخه
می‌خوانَد از آفتاب.
اما سنگ، بی‌هوا می‌رسد...
آواز می‌شکند.
یکی می‌گوید:
«دیدی زدمش؟»
و خنده‌ها مثل چاقو،
در هوا پرتاب می‌شوند.
گنجشک
با چشمانی باز
روی خاک افتاده،
نه خواب است،
نه زنده.
سکوتی کوتاه
و بعد:
باد،
شاخه،
لانه‌ای خالی،
و جوجه‌ای بی‌مادر
که جیغ می‌کشد
در سکوتی که دیگر
کسی شوخی نمی‌گیرد...

این روزها، همه افسرده‌اند... یا بهتر بگویم وانمود می‌کنند افسرده‌اند.
افسردگی شده بازی تازه‌ی این جامعه‌ی بیمار؛
شده یک دکمه برای جلب ترحم، یک فیلتر اینستاگرامی برای زیباتر کردن چهره‌ی پوچشان.

همه در استوری‌هایشان از «دل‌زدگی از زندگی» می‌نویسند،
اما هنوز لحظه‌ای نگذشته، با همان دست‌ها آهنگ شاد می‌گذارند و زیر نور رنگی می‌رقصند.
این‌ها نه غمگین‌اند، نه شکسته؛ این‌ها دروغگو هستند.
شکارچیانی که با چهره‌ی اندوهگین، دلسوزی جمع می‌کنند،
در حالی که نمی‌دانند افسردگی واقعی،
آدم را تا مرز سکوت می‌کُشد،
تا جایی که حتی جرأت نمی‌کنی اسمش را به زبان بیاوری.

جامعه‌ای که در آن «درد» به کالا تبدیل شده،
جامعه‌ای پست و تهی است.
اینجا هر کسی که واقعاً دارد فرو می‌ریزد، صدایش در هیاهوی این نمایش‌های مسخره خفه می‌شود.
این نمایشگرانِ افسردگی، قاتلانِ خاموشِ آدم‌هایی هستند که با تاریکی خود تنها مانده‌اند.

حقیقت تلخ این است:
اینجا کسی برای رنج واقعی ارزش قائل نیست؛
مگر آنکه بتوانی با رنجت، لایک بگیری.

دست‌هایم خالی‌اند،
اما هنوز وزنِ آدم‌هایی را حس می‌کنم که روزی در آغوشم بودند.
خانه بوی رفتن می‌دهد، حتی وقتی همه مانده‌اند.
صدای خنده‌ها سال‌هاست خاموش شده،
ولی در گوشم هنوز می‌پیچد، مثل زخمی که التیام ندارد.

امیدوارم لذت ببرید.♥️🌹

📚『 @mahfelnam 』📍

نمای هوایی زیبا از قلعه اِرنان–مهریز، استان یزد

📚『 @mahfelnam 』📍