شعله‌ها می‌رقصند...
نه، این رقص نیست؛ مرثیه‌ای‌ست بر پیکری که زمانی زندگی نام داشت.
من، ریچارد، در برابر این آتش ایستاده‌ام؛
آتشی که نه تنها هیزم را، که خاطراتم را، عهدها را، و آخرین تکه‌های ایمانم را می‌بلعد.

چه شگفت است که عشق، روزی گرما می‌بخشد،
و روزی دیگر همان گرما، به تیغی بدل می‌شود که ریشه‌ی روح را می‌سوزاند.
روزی صدای خنده‌هایش در این اتاق پر بود،
و امروز، جز ترکیدن هیزم و بوی تندِ دود، هیچ صدایی مرا خطاب نمی‌کند.

این نامه‌ها...
این عکس‌ها...
این یادگاری‌های نحس، همه به تکه‌هایی از گذشته‌ام بدل شده‌اند که دیگر تاب حملشان را ندارم.
پس رهایشان می‌کنم، به دهان گشوده‌ی شعله‌ها،
تا در خاکسترشان شاید رستگاری من نهفته باشد.

آری، عشق همان آتش است؛
ابتدا دست‌هایت را گرم می‌کند،
بعد دلت را به هوس زنده می‌سازد،
و در نهایت، تو را به زغال خاموشی بدل می‌کند.
و من، ریچارد، قربانی‌ای بیش نبودم.

اکنون می‌فهمم، هیچ مرگی با شکوه‌تر از سوختن نیست.
به شعله‌ها خیره می‌شوم و زمزمه می‌کنم:
«از خاکستر من، ققنوسی برنخیزد...
این پایان است، نه آغازی دیگر.»

و در سکوتِ آخرین جرقه،
خود را به آتش وا می‌گذارم،
تا شاید روزی، جهان تنها بویی از سوختنِ ریچارد به خاطر آورد.

شبتون خوش🌗🩶

صبحتون بخیر💚✨

شبتون بخیر🌗🩶

صبح که نه ولی ظهرتون بخیر✨💚