Forwarded from هنرِ رضا زاهد
.
.
دوستان عزیز و همراهان گرامی
دریکی از برنامه های اخیر "پرگار" که توسط رسانه ی BBC تولید واز همان رسانه پخش می شود ، بحثی -- بلا تشبیه -- فلسفی را گوش کردم در باره ی موضوع خدا باوری و خدا ناباوری که دو نفر مهمان محترم در آن حضور داشتند . یکی از دو شرکت کننده در برنامه -- طبق معرفی ی برنامه ساز محترم -- ، "پژوهشگر فلسفه ی علم" و دیگری "پژوهشگر فلسفه و دین" هر یک در یکی از دانشگاه های اروپایی بودند . معنای این معرفی آنست که آقایان در زمره ی اشخاص مشتغل در موضوعات فلسفی یعنی فیلسوف هستند و انتظار می رود در باره ی وجود ، چیستی و چرایی ی معروفترین پدیده های اختصاصی ی هم زیست با انسان یعنی " علم" ، " فلسفه " و " هنر " دارای حد اقل درک اصولی ی آکادمیک باشند و حتی تفاوت فلسفه ی پیدایی ، تفاوت سرشت و کارکردهای آنها را نیز از طریق بکار گیری ی روش های شناخت افتراقی ، در حد کمینه های ممکن شناخته باشند .
البته آن برنامه و همچنین موضوع بحث طرح شده در آن برای من نه تنها جالب نبود بلکه ارزش شنیدن را -- حتی به مثابه ی اتلاف وقت عمدی -- هم نداشت . اما از تلویزیون خانه ی میزبان عزیزی پخش می شد و من برای دیدن و شنیدن آن در بایست قرارگرفته بودم .
در اثنای اجرای برنامه و ضمن ترهاتی که هر دو طرف بحث از درک خود در باره ی موضوع برنامه و با استمداداز مزخرفات کسانی که به نظر آنها مراجع علمی یا فلسفی ی قابل اتکا بودند اظهار می شد ، هرجا که می خواستند بگویند این نظر یا این حرف ؛ مهمل یا یاوه است می گفتند این که شعر است . یعنی آن موجودات مظلوم و محجور که قادر نبودند حد اقل تفاوت های انسان با سایر پستانداران را در فاهمه ی فقیر خود به اجرا در آورند ، خیال می کردند" شعر " کلمه ای است که می شود آن را به عنوان مترادف وحتی نعم البدل کلمه ی"مهمل" به کار برد . می دانید چرا ؟
چون جامعه ی ما سال هاست با شعر عمیق و اصیل ارتباط نداشته است . پس می توان مدعی شد این استنباط که شعر چیزی در حد مهملات است از آنجا وارد عقل فرسوده ی بعضی ها شده که طی سده ی اخیر با شعر اصیل مواجه نشده اند . بخصوص که آنچه به عنوان میراث شعر نو ( نیمایی ) و اسامی ی متعدد و مضحک بعد از آن شناسایی می شود ، محتوایی چنان سخیف ، کودکانه و نا مربوط با هستی ی انسان داشته که توانسته شعر را در حد سلیقه و فهم عوام کالانعام ؛ تنزل دهد .
این فکاهه ی دردناک -- طی سال های اخیر -- تا حدی گسترش یافته که شاعرانی هستند که خود را شاعران پست مدرن می دانند . یعنی خبر ندارند که پست مدرن ها اعضای گروه های القاعده ، طالبان ، داعش ، بوکوحرام و نظایر آنها هستند . حتی خیال می کنند نو کران قسم خورده ی حفظ ساختار خوفناک بردگی مثل میشل فوکو ، متفکر اند . البته این سنخ از درک و دریافت ، ناشی از نادانی ست نه حمایت اگاهانه یا مزورانه از شر . ولی تاریخ نشان داده است که برونداد های بی اختیار حماقت به مراتب وحشتناک تر از عملکرد های برنامه ریزی شده ی خبث و بد جنسی ست که با هدف توسعه ی روز افزون شر و به امید استحکام بخشیدن به شالوده های برده داری ی جهانی طراحی و اجرا می شود .
کسانی که در این دوران افول و سقوط در زمینه ی شعر کار کرده اند عمدتا دنبال کسب هویت -- از آسانترین طریق ممکن -- بوده اند . یعنی چون هیچ عرضه ای برای تبدیل شدن به کسی که می تواند هویتی داشته باشد نداشته اند ، خود را شاعر کرده اند . از سوی دیگر سرکردگان متاخر این سلسله نیز برای مخفی کردن هیچ چیز بودن نوشته هاشان نا چار شده اند بگویند شعر باید از هر گونه معنا و محتوای خرد بنیاد ، تهی باشد تا از این طریق برای هیچ چیز بودن نوشته های خود بهانه ای علم کنند . به این ترتیب آنچه که به عنوان شعر امروز تولید وعرضه می شود ، چرخه ی معیوبی ست که عملکرد آن چنین است :
آدم های نالایق به سراغ این کار بی اعتبار می روند .
نا لایق ها نوشته هایی سخیف و تهی تنظیم می کنند .
این نوشته ها مشتریانی را جذب می کند که از ظرفیت های عقلی و حسی ی کمتری بر خوردارند .
بازار کار مربوطه بی رونق می شود و در نتیجه آدم های بی بنیه تری به تولید در عرصه ی این کار کم مشتری وارد می شوند .
تحت این شرایط دوباره سطح کار و انتظار کاهش می یابد . پس مشتریان نیز از میان افراد بی بضاعت تری سر بر می آورند و فرآیند پر قدرت نزول محتوا و شکل ، ادامه می یابد .
این چرخه...
_________________________
#رضازاهد
@rezaazaahed
قسمت یک از دو
.
دوستان عزیز و همراهان گرامی
دریکی از برنامه های اخیر "پرگار" که توسط رسانه ی BBC تولید واز همان رسانه پخش می شود ، بحثی -- بلا تشبیه -- فلسفی را گوش کردم در باره ی موضوع خدا باوری و خدا ناباوری که دو نفر مهمان محترم در آن حضور داشتند . یکی از دو شرکت کننده در برنامه -- طبق معرفی ی برنامه ساز محترم -- ، "پژوهشگر فلسفه ی علم" و دیگری "پژوهشگر فلسفه و دین" هر یک در یکی از دانشگاه های اروپایی بودند . معنای این معرفی آنست که آقایان در زمره ی اشخاص مشتغل در موضوعات فلسفی یعنی فیلسوف هستند و انتظار می رود در باره ی وجود ، چیستی و چرایی ی معروفترین پدیده های اختصاصی ی هم زیست با انسان یعنی " علم" ، " فلسفه " و " هنر " دارای حد اقل درک اصولی ی آکادمیک باشند و حتی تفاوت فلسفه ی پیدایی ، تفاوت سرشت و کارکردهای آنها را نیز از طریق بکار گیری ی روش های شناخت افتراقی ، در حد کمینه های ممکن شناخته باشند .
البته آن برنامه و همچنین موضوع بحث طرح شده در آن برای من نه تنها جالب نبود بلکه ارزش شنیدن را -- حتی به مثابه ی اتلاف وقت عمدی -- هم نداشت . اما از تلویزیون خانه ی میزبان عزیزی پخش می شد و من برای دیدن و شنیدن آن در بایست قرارگرفته بودم .
در اثنای اجرای برنامه و ضمن ترهاتی که هر دو طرف بحث از درک خود در باره ی موضوع برنامه و با استمداداز مزخرفات کسانی که به نظر آنها مراجع علمی یا فلسفی ی قابل اتکا بودند اظهار می شد ، هرجا که می خواستند بگویند این نظر یا این حرف ؛ مهمل یا یاوه است می گفتند این که شعر است . یعنی آن موجودات مظلوم و محجور که قادر نبودند حد اقل تفاوت های انسان با سایر پستانداران را در فاهمه ی فقیر خود به اجرا در آورند ، خیال می کردند" شعر " کلمه ای است که می شود آن را به عنوان مترادف وحتی نعم البدل کلمه ی"مهمل" به کار برد . می دانید چرا ؟
چون جامعه ی ما سال هاست با شعر عمیق و اصیل ارتباط نداشته است . پس می توان مدعی شد این استنباط که شعر چیزی در حد مهملات است از آنجا وارد عقل فرسوده ی بعضی ها شده که طی سده ی اخیر با شعر اصیل مواجه نشده اند . بخصوص که آنچه به عنوان میراث شعر نو ( نیمایی ) و اسامی ی متعدد و مضحک بعد از آن شناسایی می شود ، محتوایی چنان سخیف ، کودکانه و نا مربوط با هستی ی انسان داشته که توانسته شعر را در حد سلیقه و فهم عوام کالانعام ؛ تنزل دهد .
این فکاهه ی دردناک -- طی سال های اخیر -- تا حدی گسترش یافته که شاعرانی هستند که خود را شاعران پست مدرن می دانند . یعنی خبر ندارند که پست مدرن ها اعضای گروه های القاعده ، طالبان ، داعش ، بوکوحرام و نظایر آنها هستند . حتی خیال می کنند نو کران قسم خورده ی حفظ ساختار خوفناک بردگی مثل میشل فوکو ، متفکر اند . البته این سنخ از درک و دریافت ، ناشی از نادانی ست نه حمایت اگاهانه یا مزورانه از شر . ولی تاریخ نشان داده است که برونداد های بی اختیار حماقت به مراتب وحشتناک تر از عملکرد های برنامه ریزی شده ی خبث و بد جنسی ست که با هدف توسعه ی روز افزون شر و به امید استحکام بخشیدن به شالوده های برده داری ی جهانی طراحی و اجرا می شود .
کسانی که در این دوران افول و سقوط در زمینه ی شعر کار کرده اند عمدتا دنبال کسب هویت -- از آسانترین طریق ممکن -- بوده اند . یعنی چون هیچ عرضه ای برای تبدیل شدن به کسی که می تواند هویتی داشته باشد نداشته اند ، خود را شاعر کرده اند . از سوی دیگر سرکردگان متاخر این سلسله نیز برای مخفی کردن هیچ چیز بودن نوشته هاشان نا چار شده اند بگویند شعر باید از هر گونه معنا و محتوای خرد بنیاد ، تهی باشد تا از این طریق برای هیچ چیز بودن نوشته های خود بهانه ای علم کنند . به این ترتیب آنچه که به عنوان شعر امروز تولید وعرضه می شود ، چرخه ی معیوبی ست که عملکرد آن چنین است :
آدم های نالایق به سراغ این کار بی اعتبار می روند .
نا لایق ها نوشته هایی سخیف و تهی تنظیم می کنند .
این نوشته ها مشتریانی را جذب می کند که از ظرفیت های عقلی و حسی ی کمتری بر خوردارند .
بازار کار مربوطه بی رونق می شود و در نتیجه آدم های بی بنیه تری به تولید در عرصه ی این کار کم مشتری وارد می شوند .
تحت این شرایط دوباره سطح کار و انتظار کاهش می یابد . پس مشتریان نیز از میان افراد بی بضاعت تری سر بر می آورند و فرآیند پر قدرت نزول محتوا و شکل ، ادامه می یابد .
این چرخه...
_________________________
#رضازاهد
@rezaazaahed
قسمت یک از دو
Forwarded from هنرِ رضا زاهد
.
...
این چرخه ، مکان هندسی ی دوایری ست که حرکت یک مخروط در خود فرو رونده و لزوما "در خود نشیننده " را تعریف می کند . اغراق نیست اگر بگویم آینده ی شعر ایران حتی از آینده ی شعور آن وخیم تر است . چون شعور -- در حال حاضر -- با ایستایی ی ناشی از نا گزیری مواجه شده ، اما شعر( یعنی آن چیزی که امروز به این نام خوانده می شود ) با سیر قهقرایی ی "خودخواسته " و دائم التزایدی پیش می رود که هیچ امیدی را نمی توان برای باز گشت یا حتی توقف نسبی سیر انحطاطی اش پرورانید .
بدیهی ست که آنچه طی این یادداشت ، به صورت ارتجالی و با رعایت ایجاز و احتیاط بیان شد-- همانند هر بحث عقلی ی دیگری -- ناظر به قواعد و اصول موضوعه است و جغرافیای آن نیز عرصه ی اکثریت است . لذا مستثنیات را در هیچ کدام از دو زمینه ی یاد شده -- یعنی فلسفه و شعر -- در بر نمی گیرد .
برای دوستان عزیزم آرزوی شادکامی دارم و با استعانت از مزیت سنی ، در خواست می کنم برای تحقق آرزویم بکوشند .
رضا زاهد
____________________
#رضازاهد
@rezaazaahed
قسمت دو از دو
...
این چرخه ، مکان هندسی ی دوایری ست که حرکت یک مخروط در خود فرو رونده و لزوما "در خود نشیننده " را تعریف می کند . اغراق نیست اگر بگویم آینده ی شعر ایران حتی از آینده ی شعور آن وخیم تر است . چون شعور -- در حال حاضر -- با ایستایی ی ناشی از نا گزیری مواجه شده ، اما شعر( یعنی آن چیزی که امروز به این نام خوانده می شود ) با سیر قهقرایی ی "خودخواسته " و دائم التزایدی پیش می رود که هیچ امیدی را نمی توان برای باز گشت یا حتی توقف نسبی سیر انحطاطی اش پرورانید .
بدیهی ست که آنچه طی این یادداشت ، به صورت ارتجالی و با رعایت ایجاز و احتیاط بیان شد-- همانند هر بحث عقلی ی دیگری -- ناظر به قواعد و اصول موضوعه است و جغرافیای آن نیز عرصه ی اکثریت است . لذا مستثنیات را در هیچ کدام از دو زمینه ی یاد شده -- یعنی فلسفه و شعر -- در بر نمی گیرد .
برای دوستان عزیزم آرزوی شادکامی دارم و با استعانت از مزیت سنی ، در خواست می کنم برای تحقق آرزویم بکوشند .
رضا زاهد
____________________
#رضازاهد
@rezaazaahed
قسمت دو از دو
آلبوم 00
تریو مریو _ آهنگهای موسا
ساخته و پرداختهی میم کوچی
گیتار و آواز : میم کوچی
ویولن : افشین مطلق فرد
بیس : پرهام پیمانپور
اشعار از کتاب «کتابهای موسا مرعشی»
اثر «رضا زاهد» @rezaazaahed
www.baashgaah.com 2015
#کلوپ_موسیقی #باش_گاه
Listen online: baashgaah.bandcamp.com
@kooloopp
تریو مریو _ آهنگهای موسا
ساخته و پرداختهی میم کوچی
گیتار و آواز : میم کوچی
ویولن : افشین مطلق فرد
بیس : پرهام پیمانپور
اشعار از کتاب «کتابهای موسا مرعشی»
اثر «رضا زاهد» @rezaazaahed
www.baashgaah.com 2015
#کلوپ_موسیقی #باش_گاه
Listen online: baashgaah.bandcamp.com
@kooloopp
Spectacular Star
Terio Merio/تریو مریو
ستارهی تماشایی
«تریومریو» آلبومِ «آهنگهایموسا»
@kooloopp @teriomerio
www.baashgaah.com 00_2015
👂🏻 Baashgaah.bandcamp.com
«تریومریو» آلبومِ «آهنگهایموسا»
@kooloopp @teriomerio
www.baashgaah.com 00_2015
👂🏻 Baashgaah.bandcamp.com