علی دایی که دوست داشتم همیشه بزرگوارانه حرف بزنه و با احترام ازش یاد کنم، تو مصاحبه با برنامه ای که عواملش واسه باخت تیم ملی در جام جهانی دست به دعا برداشته بودن، من رو مسخره و تحقیر کردن.

اینکه من به عنوان بازیکن بگم مجسمه مربی‌ام که واسه اولین بار تو جام جهانی نباخته رو بسازن، نشونه احترام و قدرشناسیه.

من که نه تبلیغات سیاسی کردم نه از رانتی استفاده کردم بلکه به عنوان پسر کارگری زحمت کش، بدون هیچ رانت و با تجربه‌هایی سخت نزدیک به 100 بازی ملی تو 3 جام جهانی و جام ملت‌ها به تیم ملی کشورم خدمت کردم. شایسته احترام هستم یا تحقیر؟

رانت‌خواری و فرصت طلبی رو همه زشت می‌دونیم ولی کاش تو خلوت هم اون کار دیگه رو نکنیم، کاش چهره ما واقعی باشه.. زشت یا زیبا اما واقعی...

علی دایی که با ترفند نخ نما شده‌ی سکوت، مدعی مردمی بودنه ولی چنان تیم ملی رو به باد انتقاد می‌گیره که انگار چه سوابق درخشانی تو مربیگری تیم ملی داره.

اون روش مذموم که علی دایی با لابی سیاسی مربی تیم ملی شد، هنوز از یاد کسی نرفته. ولی تنها مربی‌ای که به عربستان تو آزادی باخته، روی فراموش‌کاری ما حساب باز کرده.

این روزها که کشور مورد تجاوز آمریکا و اسراییل قرار گرفته، جایی واسه ادامه این بحث نیست، ولی دوست ندارم باور کنم تو میانه ی جنگ وجودی و میهنی علیه ایران، اسطوره مردمی (!) فقط نو نوروز نور رو بر تاریکی پیروز بدونه تا با این واژه‌ها، هم‌سُفره کسانی بشه که آرزوی بمباران ایران رو داشتن.

باور نمی کنم و حتما اینطور نیست، چون با ادعای مردم دوستی نمیشه در مقابل جنایت میناب و دنا و بمپور و کشته های جنگ تحمیلی سکوت کرد.