🍃

⁣چون خدای با تو است،
بیم از که داری؟
و اگر خدای با تو نیست،
امید به که داری؟

تذکره_الاولیاء
عطار_نیشابوری
ذکر حسن_بصری

#کیمیاگر_درون

و شاید زیباترین درس این دو ماه برای من همین یک جمله باشه
گاهی فکر می‌کنیم رها کرده‌ایم، اما هنوز جا برای رها شدن هست.
رهایی مقصد نیست، تمرینی است که هر بار لایه‌ای از ترس، وابستگی یا تصویرِ خودمان را کنار می‌زند، تا آرام‌آرام به آن کسی نزدیک شویم که همیشه بوده‌ایم.

#کیمیاگر_درون
@kimiagaredaron

در روان‌شناسی یونگ و همچنین در بسیاری از سنت‌های اسطوره‌ای و عرفانی، اعداد فقط ابزار شمارش نیستند؛ بلکه کهن‌الگو هستند. یعنی هر عدد، کیفیتی بنیادین از روان و جهان را نمادین می‌کند. یونگ معتقد بود اعداد از عمیق‌ترین الگوهای ناخودآگاه جمعی‌اند؛ گویی زبان نظم پنهان جهان هستند.
در ادامه، معنای نمادین مهم‌ترین اعداد را مرور می‌کنیم:
۱ — یگانگی
نماد آغاز، وحدت و خودِ اصیل.
سرچشمه همه چیز
فردیت
آگاهی ناب
بذر یک سفر
در اسطوره‌ها، قهرمان پیش از روبه‌رو شدن با جهان، ابتدا «یک» است؛ هنوز چیزی از خودش جدا نشده است.
۲ — دوگانگی
نماد قطب‌ها و رابطه.
زن و مرد
روشنایی و تاریکی
آگاهی و ناخودآگاه
زندگی و مرگ
عدد دو، آغاز کشمکش است. رشد روانی از زمانی شروع می‌شود که انسان تضادها را تجربه می‌کند.
۳ — آفرینش
نماد کامل شدن یک فرایند.
وقتی دو قطب با هم روبه‌رو می‌شوند، چیز سومی متولد می‌شود.
پدر، مادر، فرزند
گذشته، حال، آینده
تولد، زندگی، مرگ
در بسیاری از اسطوره‌ها سه آزمون، سه خواهر یا سه دروازه دیده می‌شود.
۴ — تمامیت
یکی از مهم‌ترین اعداد نزد یونگ.
نماد نظم و کامل بودن جهان مادی.
چهار جهت اصلی
چهار فصل
چهار عنصر (آب، آتش، خاک، هوا)
یونگ «ماندالا» را اغلب چهاربخشی می‌دید، زیرا روان برای رسیدن به تعادل به چهارگانگی گرایش دارد.
۵ — انسان
نماد انسانی که میان آسمان و زمین ایستاده است.
پنج انگشت
پنج حس
انسان داوینچی
عدد پنج نماد تجربه کردن زندگی از طریق بدن است.
۶ — هماهنگی
نماد تعادل، عشق و زیبایی.
در بسیاری از فرهنگ‌ها شش با آفرینش و نظم طبیعت پیوند دارد.
۷ — جستجوی معنوی
یکی از مقدس‌ترین اعداد.
هفت آسمان
هفت مرحله سلوک
هفت روز هفته
هفت‌خوان رستم
هفت نماد سفر درونی و رسیدن به خرد است.
۸ — دگرگونی
نماد مرگ و تولد دوباره.
در برخی سنت‌ها هشت، آغاز چرخه‌ای نو پس از کامل شدن هفت است.
۹ — بلوغ
آخرین عدد پیش از بازگشت به یک سطح بالاتر.
نه ماه بارداری
پایان یک چرخه
نماد آمادگی برای تولدی تازه است.
۱۰ — کمال چرخه
بازگشت به «یک»، اما در سطحی بالاتر.
یعنی انسان همان نیست که در آغاز بود؛ با تجربه و آگاهی بازگشته است.


#کیمیاگر_درون #اسطوره #یونگ
@kimiagaredaron

صفر شاید رازآلودترینِ همه اعداد باشد. جالب است که در بسیاری از سنت‌های باستانی، صفر پیش از آنکه یک عدد باشد، یک وضعیت وجودی است.
از نگاه نمادین و کهن‌الگویی، صفر را می‌توان این‌گونه فهمید:
صفر؛ خلأِ سرشار
صفر به معنای «هیچ» نیست، بلکه فضایی است که همه چیز هنوز در آن بالقوه وجود دارد.
مثل:
رحم مادر پیش از تولد کودک
شبِ پیش از سپیده‌دم
سکوت پیش از نواخته شدن موسیقی
بذر پیش از شکفتن
در اسطوره‌ها، جهان اغلب از یک خلأ نخستین آغاز می‌شود؛ فضایی بی‌شکل که هنوز هیچ چیز از آن جدا نشده است.
در روان‌شناسی یونگ
یونگ مستقیماً نمادپردازی گسترده‌ای درباره صفر انجام نداد، اما در چارچوب اندیشه او می‌توان صفر را به ناخودآگاهِ تمایزنیافته نسبت داد؛ جایی که هنوز مرزی میان «من» و «جهان» شکل نگرفته است.
صفر را می‌توان نزدیک به مفهوم Self (خویشتن) نیز دید؛ زیرا هم آغاز است و هم پایان، هم خلأ است و هم سرچشمه.
در عرفان
در بسیاری از سنت‌های عرفانی، صفر نماد فنا است.
یعنی زمانی که «منِ» محدود کنار می‌رود تا حقیقت بزرگ‌تر آشکار شود.
به همین دلیل عارفان از تهی شدن سخن می‌گویند؛ نه به معنای نابودی، بلکه به معنای خالی شدن از وابستگی‌ها تا امکان تولدی تازه فراهم شود.
در اسطوره
قهرمان پیش از آغاز سفرش معمولاً وارد نوعی «صفر» می‌شود:
همه چیز را از دست می‌دهد.
هویت قبلی‌اش فرو می‌ریزد.
نمی‌داند چه خواهد شد.
این همان تاریکی پیش از تولد دوباره است.
اگر بخواهم صفر را در یک جمله خلاصه کنم:
صفر، کهن‌الگوی امکانِ بی‌نهایت است؛ خلأیی که از دل آن، همه اعداد و همه جهان می‌توانند زاده شوند.
شاید به همین دلیل است که در بسیاری از سنت‌های معنوی، رسیدن به «تهی بودن» پایان راه نیست، بلکه آستانه آغاز آفرینشی تازه است. این نگاه با بسیاری از اسطوره‌های مرگ و تولد دوباره نیز هم‌خوانی دارد؛ جایی که پایان ظاهری، در واقع زمینهٔ آغاز چرخه‌ای نو می‌شود.

#کیمیاگر_درون #اسطوره #یونگ
@kimiagaredaron

آگاهیِ رویا، آگاهیِ درونی و خلاق است؛ زبانی که با تصویر، نماد و احساس سخن می‌گوید.
در مقابل، آگاهیِ بیداری بیشتر انتقادی، تحلیلی و منطقی است و جهان را با مفاهیم و استدلال درک می‌کند.

در رویا، شما صرفاً ناظر نیستید؛ خودِ رویا هستید. مرزی میان «من» و آنچه رخ می‌دهد وجود ندارد،
زیرا همه شخصیت‌ها، مکان‌ها و رویدادهای رویا، تجلی بخش‌هایی از روان خود شما هستند
.
این همان چیزی است که یونگ بارها بر آن تأکید می‌کرد: رویا یک نمایش بیرونی نیست، بلکه تئاتر درونی روان است.
اگر در خواب با یک پیر خردمند، یک کودک، یک حیوان یا حتی یک دشمن روبه‌رو می‌شوید، از منظر یونگی هر کدام می‌توانند نمادی از بخشی از روان خودتان باشند.

به همین دلیل، تعبیر خواب در روان‌شناسی یونگ کمتر به این می‌پردازد که «این خواب درباره چه کسی است» و بیشتر می‌پرسد: «این شخصیت یا رویداد، کدام بخش از وجود مرا نمایندگی می‌کند؟»


این نگاه، رویا را به یکی از عمیق‌ترین راه‌های گفت‌وگوی آگاهی با ناخودآگاه تبدیل می‌کند.

#کیمیاگر_درون #اسطوره #یونگ
@kimiagaredaron

در هر سفر قهرمانی، لحظه‌ای فرا می‌رسد که سالک باید حتی از مقدس‌ترین تصویر خود نیز عبور کند. بزرگ‌ترین مانع، همیشه تاریکی نیست؛ گاهی روشن‌ترین نوری است که به آن دل بسته‌ایم.
مایستر اکهارت می‌گوید: «خداحافظیِ غایی، خداحافظی با خداوند به خاطر خداوند است.»
از نگاه یونگی، هر تصویری که از خدا، حقیقت یا خویشتن می‌سازیم، یک نماد است؛ پلی برای عبور، نه خانه‌ای برای اقامت. اگر به نماد بچسبیم، همان که قرار بود راهنما باشد، به زندان روان تبدیل می‌شود.
رشد، از جایی آغاز می‌شود که جرئت کنیم از خدای ذهن، به سوی راز بی‌کرانی قدم برداریم که هیچ واژه، تصویر یا اسطوره‌ای توان دربرگرفتن آن را ندارد.

#کیمیاگر_درون #یونگ #اسطوره

@kimiagaredaron

صبر، فقط منتظر ماندن نیست. صبر یعنی وقتی زندگی ما را وارد جهان زیرین می‌کند، پیش از آنکه بخواهیم فرار کنیم یا همه‌چیز را دوباره مثل قبل کنیم، اجازه بدهیم چیزی در ما دگرگون شود.
در اسطوره، وصال پاداشِ صبر نیست؛ وصال، نتیجه دگرگون شدن است. اینانا وقتی بازمی‌گردد، همان الهه‌ای نیست که سفر را آغاز کرده بود؛ او انسانی دیگر، یا بهتر بگویم، روانی دیگر شده است.
شاید به همین دلیل مولانا می‌گوید:
«ز پسِ صبر، تو را او به سرِ صدر نشاند.»
زیرا آنچه پس از صبر به دست می‌آید، فقط رسیدن به مقصد نیست؛ رسیدن به خویشتنی تازه است.»
#کیمیاگر_درون #اسطوره #یونگ

@kimiagaredaron

یک شروع تازه...

مدت‌هاست اسطوره‌ها برای من فقط قصه‌های کهن نیستند؛
هرچه بیشتر درباره‌شان می‌خوانم، بیشتر می‌بینم که پشت داستان خدایان، قهرمانان و زنان اسطوره‌ای، چیزهایی درباره‌ی خودِ ما پنهان شده.
درباره‌ی ترس‌هایمان، سایه‌هایمان، عشق، فقدان، دگرگونی و آن لحظه‌هایی که در زندگی مجبور می‌شویم از یک «خودِ قدیمی» عبور کنیم.
برای همین تصمیم گرفتم این مسیر را در یک فضای تازه ادامه بدهم:
🌙 هزارتوی روان
اینجا قرار است اسطوره‌ها را از زاویه‌ی روان، خودشناسی و تجربه‌ی انسانی روایت کنیم؛
از پرسفون و اینانا تا زنان اسطوره‌های ایرانی، از جهان زیرین و سفر قهرمان تا سایه و تولد دوباره.
اگر تو هم دوست داری پشت قصه‌های کهن، قصه‌ی خودت را پیدا کنی، خوشحال می‌شوم در این سفر همراه من باشی.
هزارتوی روان، تازه شروع شده... 🌒

@hezartoyravan
آیدی اینستاگرام
@hezartoyravan

گاهی خودمان را فقط با نام، گذشته، نقش‌ها و تجربه‌هایمان تعریف می‌کنیم؛
غافل از اینکه این‌ها تنها بخشی از وجود ما هستند، نه تمام آن.
برهمنان جمله‌ای اسرارآمیز دارند

«تَت تْوَم اَسی»؛ تو آن هستی.

«آن» یعنی حقیقت بنیادین هستی؛ و این جمله می‌گوید در عمیق‌ترین لایهٔ وجودت، از آن حقیقت جدا نیستی.

شاید سفر درون، در نهایت کشف چیزی نباشد که نداشته‌ای؛
بلکه به یاد آوردن چیزی باشد که همیشه در تو بوده است.


#کیمیاگر_درون #اسطوره
@kimiagaredaron

گاهی آن‌قدر خودمان را با بدنمان یکی می‌دانیم که فراموش می‌کنیم بدن تنها بخشی از تجربه‌ی ما از زندگی است.

بدن شبیه چراغی است که امکان دیدن و تجربه کردن جهان را برای ما فراهم می‌کند؛ اما آنچه چراغ را روشن می‌کند، آگاهی است.

اگر چراغی خاموش شود، نور از آن چراغ دیگر نمی‌تابد؛ اما این به معنای نابودی خودِ نور نیست.
شاید ما نیز بیش از آن چیزی هستیم که در آینه می‌بینیم؛ فراتر از چهره، سن، شکل بدن، افکار و داستان‌هایی که درباره‌ی خودمان ساخته‌ایم.

پس بدن را نباید کوچک شمرد؛
بلکه باید آن را گرامی داشت، از آن مراقبت کرد و به خاطر امکانی که برای تجربه‌ی عشق، لمس، دیدن و زیستن به ما می‌دهد، دوستش داشت.

شاید بدن، چراغ باشد؛
و آگاهی، نوری که از آن می‌تابد.

#کیمیاگر_درون #اسطوره #خودشناسی

@kimiagaredaron

#نمادشناسی #کیمیاگر_درون

پس آنچه هست، به ما سود و شکل می‌دهد؛
اما آنچه نیست، به ما امکان استفاده می‌دهد.

@kimiagaredaron

آدرس پیج اینستاگرام

صفر منو یاد یک چیز دیگه هم انداخت: فیزیک کوانتوم.

نه از این جهت که صفر در نمادشناسی دقیقاً همان چیزی است که فیزیکدان‌ها به آن «خلأ» می‌گویند؛ این‌ها مفاهیم متفاوتی هستند.

اما یک شباهت مفهومی برای من جالبه:

ما معمولاً وقتی به یک فضای خالی نگاه می‌کنیم، فکر می‌کنیم «هیچ چیزی اینجا نیست.»

در حالی که در فیزیک مدرن، خلأ هم لزوماً به معنای یک «هیچِ مطلق» و ساده نیست.

و همین منو دوباره برمی‌گردونه به صفر.

صفر شاید نماد جایی باشد که هنوز چیزی به شکل مشخص ظاهر نشده، اما امکانِ ظهور وجود دارد.

این نگاه منو یاد حرف‌هایی می‌اندازه که جو دیسپنزا درباره‌ی «میدان» و امکان‌های پیش از شکل‌گیری تجربه‌ی مادی مطرح می‌کنه.

البته اینجا باید حواسمون باشه که حرف‌های او را با فیزیک دانشگاهی یکی نکنیم؛ بعضی از تفسیرهای او درباره‌ی کوانتوم، مورد تأیید جریان اصلی علم نیستند.

اما به‌عنوان یک تصویر ذهنی، برای من جالبه:

قبل از اینکه چیزی در زندگی شکل بگیرد، آیا لازم نیست فضایی برای آن وجود داشته باشد؟

شاید به همین دلیل، خلأ همیشه چیزی نیست که باید از آن فرار کنیم.

گاهی باید اجازه بدهیم یک فضای خالی باقی بماند.

نه برای اینکه در آن «هیچ» باشد؛

بلکه برای اینکه چیزی تازه بتواند در آن متولد شود.

شاید صفر، عددِ «هیچ» نباشد؛

شاید عددِ هنوز شکل نگرفته‌ها باشد.
#کیمیاگر_درون
@kimiagaredaron

ما فکر می‌کنیم زندگی یعنی انتخاب بین دو قطب؛
یا خیر، یا شر...
یا نور، یا تاریکی...
یا زشت، یا زیبا.
اما زندگی این‌طور کار نمی‌کنه.
زندگی «یا» نیست؛ «هم» است.
تاریکی، دشمن نور نیست؛
همون چیزی‌یه که باعث می‌شه نور رو ببینیم.
مرگ، ضد زندگی نیست؛
بخشی از خود زندگیه.
ما مدام می‌خوایم یکی رو حذف کنیم تا دیگری رو داشته باشیم...
غافل از اینکه تمامیت، وقتی شکل می‌گیره که تضادها رو کنار هم ببینیم، نه در برابر هم.
شاید زندگی قرار نیست یکی از این دو رو انتخاب کنه...
زندگی، خودش هر دوی آن‌هاست.

شاید بگی:
«خب من که انتخاب دارم، چرا خیر رو انتخاب نکنم؟
من شادی رو می‌خوام، نور رو می‌خوام، خوبی رو می‌خوام.»

و من هم می‌گم:
انتخاب کن.

مسئله این نیست که تاریکی رو انتخاب کنی.
مسئله اینه که خیال نکنی با انتخاب نور، تاریکی دیگه وجود نداره.

بلوغ شاید این باشه که
نور رو انتخاب کنی، اما از تاریکی نترسی.

چون زندگی جنگِ نور و تاریکی نیست؛
هر دو در بافتِ همین زندگی حضور دارن.

من می‌تونم خیر رو انتخاب کنم،
بدون اینکه شر رو انکار کنم.

می‌تونم شادی رو انتخاب کنم،
بدون اینکه غم رو دشمن خودم بدونم.

انتخاب من نور است؛
اما تمامیت زندگی را هم می‌پذیرم.

#کیمیاگر_درون #خودشناسی
@kimiagaredaron

«یک دعای باستانی برای روزهایی که راهت تاریکه... 🕯️»
#کیمیاگر_درون #اسطوره_شناسی
@kimiagaredaron

شاید شفا در معنای عمیقش این نباشد که
به آدمِ قبلیِ خودمان برگردیم.

گاهی ما از دلِ یک فروپاشی عبور می‌کنیم
تا دیگر همان آدمِ قبل نباشیم.

شفا شاید یعنی
قطعاتِ پراکندهٔ خودمان را دوباره پیدا کنیم،
آن‌ها را کنار هم بنشانیم
و از دلِ این ویرانی،
به شکلِ تازه‌ای از خودمان تبدیل شویم.

شفا همیشه بازگشت نیست؛
گاهی تولدِ دوباره است.

#کیمیاگر_درون #روانشناسی_یونگی
@kimiagaredaron

#کیمیاگر_درون
@kimiagaredaron