آغوش.

گفت کاش همون موقع مرده بودم.

تو همه‌ی راه رو خوابیده بودی,
اما من رویا می‌دیدم.

یه بار که حوصله داشت برام گفت: تو همون سال‌های اول مدرسه متوجه شدم تو باغ نیستم، خیلیا بهم میگفتن، همکلاسی و معلم و حتی خونواده و مردمِ تو خیابون!
راستم میگفتن. حقیقتش من اصن باغی که اونا توش بودن رو دوست نداشتم، بزرگتر که شدم دیدم اینجور نمیشه، باغِ خودمو کاشتم تو گلدون، زدم زیر بغلم و اونقدر دور شدم که دیگه نه باغ‌شون رو ببینم نه خودشون..

گفت زندگی هر آدمی یه کتابه، یه قصه‌س که اگه بخونیش میفهمی حق با اون‌ هم بوده، مشکل ولی می‌دونی چیه؟ ماها به جای خوندن قصه ها ترجیح میدیم عکساشو نگاه کنیم.

لای پنجره باز بود و نسیمِ قاطی شده با نورِ زردِ تیرِ برق پرده رو میرقصوند، انگار چندسال میشد که دراز کشیده و زور میزنه بخوابه اما یه چیزی چشماش رو دوخته بود به پرده.
بلند شد، همون‌جوری که می‌رفت سمت پنجره، زیر لب گفت دوای بعضی خسته‌گی‌ها خواب نیست، مرگه.

در گوشش گفت تو بلدی واقعا مهم باشی؟ من دیگه کمرنگ شدم از بس هیچی واقعا مهم نیست، دلم میخواد یه چیزی واقعا مهم باشه..

بذار خیالتو راحت کنم، دستت به ماه نمی‌رسه تا وقتی که پات هنوز روی زمینه..

شایدم واقعا هیچ اتفاقی اتفاقی و هیچ اشتباهی اشتباهی نیست..

گفتم: حالا لازمه اینقدر عصبانی؟!
گفت: اینا اخم نیستن،
مچاله شدم از بس که این زندگی سنگینه، همه پروانه های تو دلم شدن کلاغ..

تمومِ باغ‌و آفت زده بود، اما جوونای قبیله هیچوقت نذاشتن گلِ امید تو دل مردم پژمرده بشه..
دمشون گرم

گفت: خیلی بده که آدم یادش بره می‌میره، اما می‌دونی چی ازون بدتره؟ اینکه آدم یادش بره زنده‌س.
من انگار یادم رفته و یادم رفته که یادم رفته..

گفت: ببین میدونم زندگی اون فیلمی نیست که دوسش داری، اما ارزش یکبار دیدن رو داره..

گفت اکثر آدما بیشترِ زندگیشون رو خوابن، مُردن لحظه‌ی بیدار شدنه، اینه که ترسناکه، آدما از بیدار شدن میترسن..