دلش میخواست گربه و ماه رو با هم باشه!
🌙🐈‍⬛

خسته بود، می‌گفت:
یه عمره تو شوره‌زار گل میکارم، خار در میاد..

کنجِ جنگل تنها نشسته بود، مچاله و خیره به ماه، گفت: من خودم یه زمانی دیوِ زیرِ تخت بودم، ولی الان چندسالیه فرار کردم از آدما، زیادی ترسناکن، نیستن؟!

پول و قدرت و مقام و همه‌ی چیزای قلمبه سر جاشون ولی اما اگه زندگی فقط همون لحظه‌ی ظریفی بوده باشه که نور از لای شاخه ها رد میشد و رو زمین می‌رقصید توعم دراز کشیده بودی و به لونه ساختنِ یاکریم نگاه میکردی چی؟

می‌گفت دریاهای بزرگ از قطره های کوچیک درست شدن و ساحلای بزرگ از دونه های شن، بعد آدما هنوز اونقدر درگیر کلیات میمونن که جزئیات از بین انگشتاشون سر میخوره و میره! میدونی؟ زندگی آدمم از لحظه درست شده نه از عُمر.

جهان و کارِ جهان؟
جمله هیچ بَر هیچ است..

*حافظ

گوش‍‍ـِ تو بیار جلو،
نمی‌دونم ماجرا چیه ولی من از هر طرف که میرم دوباره میرسم به تو.

سیگارشو که فشار داد تو زیرسیگاری قاطیِ دودای آخرین کامِش گفت: کاش آدما از سوسک‌ها یاد میگرفتن، یه سوسک همیشه یه سوسکه اما یه آدم تایمای زیادی رو آدم نیست.

آغوش.

گفت کاش همون موقع مرده بودم.

تو همه‌ی راه رو خوابیده بودی,
اما من رویا می‌دیدم.

یه بار که حوصله داشت برام گفت: تو همون سال‌های اول مدرسه متوجه شدم تو باغ نیستم، خیلیا بهم میگفتن، همکلاسی و معلم و حتی خونواده و مردمِ تو خیابون!
راستم میگفتن. حقیقتش من اصن باغی که اونا توش بودن رو دوست نداشتم، بزرگتر که شدم دیدم اینجور نمیشه، باغِ خودمو کاشتم تو گلدون، زدم زیر بغلم و اونقدر دور شدم که دیگه نه باغ‌شون رو ببینم نه خودشون..

گفت زندگی هر آدمی یه کتابه، یه قصه‌س که اگه بخونیش میفهمی حق با اون‌ هم بوده، مشکل ولی می‌دونی چیه؟ ماها به جای خوندن قصه ها ترجیح میدیم عکساشو نگاه کنیم.

لای پنجره باز بود و نسیمِ قاطی شده با نورِ زردِ تیرِ برق پرده رو میرقصوند، انگار چندسال میشد که دراز کشیده و زور میزنه بخوابه اما یه چیزی چشماش رو دوخته بود به پرده.
بلند شد، همون‌جوری که می‌رفت سمت پنجره، زیر لب گفت دوای بعضی خسته‌گی‌ها خواب نیست، مرگه.

در گوشش گفت تو بلدی واقعا مهم باشی؟ من دیگه کمرنگ شدم از بس هیچی واقعا مهم نیست، دلم میخواد یه چیزی واقعا مهم باشه..