درباب حکمت زندگی، شوپنهاور

.
این رفیقمون مینو؛
مینو یه برگه رو آب، دلش میخواست دریا باشه یا لا‌اقل یه درختِ گنده ولی در نهایت فهمید فقط یه برگه رو آب..
یه جوری تربیت شد که همیشه دنبال تایید باشه، سعی کرد هرکاری رو که هرکسی انجام داده و به خاطرش تشویق شده اونم بکنه! واسه همین تو رزومه‌ش به اندازه یه عمر کارِ نصفه و نیمه داره با یه عالمه تلاش که تنها ثمره‌شون شده اینکه بفهمه هرکاری رو به تقلید بکنی بیهوده‌س.
همیشه اینشکلی نبود، موهای بلند داشت و به خودش حسابی میرسید، کلاسهای جور واجور می‌رفت و کتابهای مثلا موفقیت میخوند، کلی روابط به درد نخور داشت و کلی برنامه ی دقیق و حساب شده واسه زندگیش، همیشه رژیم بود و خلاصه تمام انرژیش رو میذاشت تا همه معیار های زیبایی و موفقیت رو تیک بزنه.
حتی با همین فرمون ازدواج کرد، با آدمی که تو اجتماع جایگاه خوبی داشت، پیج اینستاگرامش شبیه کاتالوگِ خوشبختی بود پر از عکسای پر افکت و زرق و برقی با لبخند مصنوعی و استایلِ ″وای من چقدر پرفکتم″, اما وقتی افکتِ خوشبختی رو از زندگیش بر می‌داشتی جهنم بود! از هیچی راضی نبود و همیشه یه چیز جدیدی پیدا میشد تا پوچ بودن همه‌چیزش رو به رخ‌ش بکشه..
این تئاتر مسخره داشت خوب پیش می‌رفت تا اینکه زندگی مشترکش با خیانت و فضاحت تموم شد، مینو رفت تو حالت پرواز، دیگه الکی نخندید و الکی چیزی رو دنبال نکرد، از مجازی خدافظی کرد و نشست پشت پنجره.
چند ماهی هیچ خبری ازش نبود، تا اینکه خلاصه با این کَله‌ی تراشیده و یه کوله پشتی پیداش شد!
رفت ترمینال و تو اولین اتوبوسی که جای خالی داشت نشست، می‌دونست یه برگه رو آب و تصمیم گرفته بود برگ بودن رو دوست داشته باشه و به آب زیر پاش دل نبنده، اونقدر بره تا برسه به چیزی که دنیا براش کنار گذاشته.
تو اتوبوس نوت گوشیش رو باز کرد و نوشت: مقصد پیدا کردنِ مسیره..

بهار مبارکتون باشه،
امیدوارم امسال دستِ همه‌مون برسه به ماه..

🫶🏻🍺🌱

دو نام بود و یکی جان..

*با کمکِ مولانا

*کازابلانکا

دلش میخواست گربه و ماه رو با هم باشه!
🌙🐈‍⬛

خسته بود، می‌گفت:
یه عمره تو شوره‌زار گل میکارم، خار در میاد..

کنجِ جنگل تنها نشسته بود، مچاله و خیره به ماه، گفت: من خودم یه زمانی دیوِ زیرِ تخت بودم، ولی الان چندسالیه فرار کردم از آدما، زیادی ترسناکن، نیستن؟!

پول و قدرت و مقام و همه‌ی چیزای قلمبه سر جاشون ولی اما اگه زندگی فقط همون لحظه‌ی ظریفی بوده باشه که نور از لای شاخه ها رد میشد و رو زمین می‌رقصید توعم دراز کشیده بودی و به لونه ساختنِ یاکریم نگاه میکردی چی؟

می‌گفت دریاهای بزرگ از قطره های کوچیک درست شدن و ساحلای بزرگ از دونه های شن، بعد آدما هنوز اونقدر درگیر کلیات میمونن که جزئیات از بین انگشتاشون سر میخوره و میره! میدونی؟ زندگی آدمم از لحظه درست شده نه از عُمر.