#چهار_روز_نبر


✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است.
روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.

"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس ،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.

@khashatra‌

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دو شنبه  ۲۷ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۶ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی.

@khashatra

#اردی_بهشت_امشاسپند.

✅ اَردی بهشت به چم «بهترین پاکی و راستی» و یکی از اَمشاسپندان دین زرتشتی است که در جهان مینوی نماد پاکی ، اَشویی و نشان اَشا (قانون دگرگون‌ناپذیر جهان) است.

اَردی بهشت یا اَرته‌وَهیشتَه یا اَشه‌وَهیشتَه در استوره‌های زرتشتی و ایرانی دومین اَمشاسپند است.
او زیباترین نماد از نظام جهانی قانون ایزدی و نظم اخلاقی در هر دو جهان است.
این امشاسپند نه تنها نظم را در جهان برقرار می‌سازد ، بلکه نگاهبان نظم دنیای مینوی و دوزخ نیز هست.
نماینده ی جهانی او آتش است.
اَمشاسپند اردی بهشت ، از نظر اهمیت و ارج دومین اَمشاسپند پس از اَمشاسپند وُهومَن است.
این موجود در اصل همان آرتا یا ریتای هندی است ، که در زمان‌های بعد اَشاواهیشست نام گرفت که به چم اَشای برتر یا بهترین اَشَهَ یا برترین اَرتَه (راستی) است.
این اَمشاسپند پاسدار و نگهبان آتش و یا عناصری که در عین حال بازگو کننده‌ ی طبیعت آتش هستند ، می‌باشد.
او ضامنِ پایداری نظم جهان است ، چه نظم اخلاقی و چه نظم فیزیکی (نظم مادی).

👈 اَردی بهشت یا «اَشا‌وَهیشتا»، نام سومین روز ماه و دومین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز اردی بهشت در ماه اردی بهشت را جشن اردی بهشت گان می‌نامند.

واژه ی اَشَهَ در اوستا و به ویژه در گاهان بسیار به کار رفته‌ است.
«اَشا» یا هنجار هستی در زندگی انسان‌ها به گونه‌ ی توانمندی در نظم دادن به زندگی ، خانواده ، هازمان (:جامعه)، زیست‌بوم ، طبیعت و … نمودار می‌شود.
از همین‌ رو بر انسان شایسته است تا پیوسته این توانایی را در خود پرورش داده تا بتواند با «‌اَشا‌» هماهنگ شود و راستی را در خود بپروراند.

اَشو زرتشت در گاهان تنها راه رسیدن به بارگاه خدایی را راه اَشَهَ می‌داند.
در یسن ۴۴ بند ۱۱ می‌گوید : «تا توش و توان دارم می‌کوشم مردم را به سوی اَشَهَ رهنمون باشم.»
یکی از سپندترین دعاهای زرتشتی دعای [اشم وهو] است که در آن اَشَهَ و راستی ستایش می‌شود که یک ذکر ۱۲ واژه‌ای است که سه بار در آن نام اَشَهَ برده شده است.
دعایی که برای تمرکز ذهن بر روی اَشَهَ استوار است از این قرار است : اَشَهَ نیک، اَشَهَ نیک‌ترین است. مطابق آرزوست، مطابق آرزو خواهد بود ، اَشَهَ از آن اَشَهَ‌وَهیشتَه است.

در آموزه‌های آیین اَشوزرتشت پاکی برون نیز به اندازه‌ ی پاکی درون اهمیت دارد.
پاکی برون به چم پاک نگه داشتن تن و محیط زندگی از همه‌ ی ناپاکی‌ها است و به همین شوند ، سِدره و کُشتی ، لباس آیینی و نشانه‌ زرتشتیان ، به رنگ سپید است تا هرگونه ناپاکی را نمایان کند.

🌺 گل مرزنگوش نماد اردی بهشت امشاسپند است.

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با آوای زیبای روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با نوای تار روان شاد ؛

موبد کورش نیکنام.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز شهریور امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه  ۲۸ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۷ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ شهریور = بهترین شهریاری اهورایی.

@khashatra

#شهریور_امشاسپند

✅ خَشَتَرَه وَیریَه ، یا شهریور به چم «شهریاری و نیرومندی اهورایی» ، نام سومین امشاسپند است.
این امشاسپند نشان از پیروزی دارد ، زیرا خویش کاری (:وظیفه‌ی) اصلی او پاسداری و نگهبانی از توپال ها (:فلزات) بر روی زمین است.
خشَترا در اوستا نام سومین فروزه ی اهورامزدا از گروه امشاسپندان و نماد توانمندی و فَر و شکوه پادشاهی اهورامزدا ست.

در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است.
بخش نخست این واژه به چم (:معنای) شهریاری و شهر است (مراد از شهر ، همانا کشور است ، چنان‌که سرزمین ایران را ، ایران شهر می‌نامیدند).
بخش دوم این واژه ، یعنی «ویریه» ، فروزه (: صفت) و به چم مورد پسند است.
بر این اساس ، خشتره‌ویریه ، به چمار (: معنای) آرمان‌شهر یا شهریاری آرمانی یا توانایی مینُوی آرمانی است.
در اساتیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان‌ روایی اهورامزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است.

شهریاری اهورایی از قانون اشا (:هنجار هستی) بر می خیزد و همه ی جهان را در بر می گیرد.
در این روز نیکوست به خواستگاری رفتن و زن خواستن.

در بندهش که از نامه های کهن ایرانی است از دیوی بنام سئورو یاد شده که دیو آشوب و تباهی است و از دشمنان و هماوردان خشَتریور می باشد.
از سوی دیگر ایزدانی مانند : ایزد خور ، ایزد مهر و ایزد آسمان از یاران و همکاران او هستند.

👈 چهارمین امشاسپند و روز چهارم هر ماه و ماه ششم سال در گاه شمار زرتشتی شهریور نامیده می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می‌پرداختند.
فرارسیدن روز شهریور در ماه شهریور را جشن شهریورگان می‌نامند.

❇️ مسعود سعد سلمان می‌سراید :

ای تنت را ز نیکویی زیور ،
شهره روزی ست روز شهریور.

◀️ چکامه ای از «مسعود سعد سلمان»

شهریور است و گیتی از عدل شهریار
شاد است ،
خیز و مایه ی شادی به من بیآر.

باده شناس ، مایه ی شادی و خرمی ،
بی باده هیچ جان نشد از مایه ی شاد خوار.

◀️ سروده‌‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

این تنت را ز نیكویی زیور ،
شهره روزی است روز شهریور.

تا به اقبال شهریار جهان ،
بگذرانیم جان به لهو و بطر.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

خوش باش.

◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.

🌺 گل شااسپرغم نماد شهریور امشاسپند است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز سپندارمزد امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه  ۲۹ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۸ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ سپندارمزد = فروتنی پاک و سپند.

✔️ جشن سپندارمزدگان خجسته باد.

@khashatra

#سپندارمزد_امشاسپند.

✅ سپند آرامئیتی یا همان اسپند به چم (: معنی) بی‌نقصی و تندرستی کامل است.
وی نگاهبان و پاسدار ایزد بانوی زمین سرسبز و در عین حال نشان باروری و زایش و فرمان برداری ، پرهیزگاری و نیایش است.

این واژه که در اوستا «سْپِنْتَه آرمَئیتی» (Spenta-Ârmaiti) است و نام چهارمین امشاسپند شناخته می‌شود ، از دو بخش «سپنته» (Spenta) یا «سپند» به چم (:معنی) پاک و مقدس و «آرمئیتی» (Ârmaiti) به چم فروتنی و بردباری تشکیل شده است و این دو با هم به چم فروتنیِ پاک و سپند است.
این واژه در پهلوی «سپندارمت» (SpandÂrmat) و در پارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است.

سپنته آرمیتی یکی از ایزد بانوان و امشاسپندان زرتشتی است که در زبان اوستایی ، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده می‌شود ، در زبان پهلوی بدان سپندارمذ یا سپندارمت گویند و در پارسی ، سپندارمد نیز خوانده شده‌است.

👈 در فرهنگ پهلوی سپندرمت یا همان سپندارمذ ، نام یکی از امشاسپندان و در عین حال نام پنجمین روز ماه و دوازدهمین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز سپندارمزد در ماه اسفند را جشن سپندارمزدگان یا اسفندگان و روز عشاق ایرانی می‌نامند.

وی را همان الهه ی بسیار قدیمی اسفند دانسته‌اند و گفته‌اند که او را دو امشاسپند دیگر یعنی هورواتات (:خرداد) و امرتات (:اَمُرداد) همراهی می‌کنند و این سه گروهی از امشاسپندان را می‌سازند که قرینه‌ی سه امشاسپند نخستین ، یعنی وهمن (:وهومن یا همان بهمن) ، اشه وهیشته (:اردی بهشت) و خشتره وییریه (:شهریور) محسوب می‌شوند.

این فروزه در انسان به گونه‌ ی فروتنی و مهر و خدمت به دیگران ، نمایان می‌شود.
سپندارمزد در جهان خاکی ، نگاه دارنده‌ی زمین و زنان است.
زمینی که بی‌هیچ چشم داشتی هرچه دارد در اختیار جانداران می‌گذارد و زنانی چون مادر که هم چون زمین ، مهربان و فروتنند ، مهر می‌ورزند بدون این که چشم‌ به راه پاسخی مهرانگیز باشند.

زن و زمین همسانی‌های بسیاری دارند.
زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش هستند ، زندگی از زن و زمین است که جریان دارد.

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

سپندارمز‌ روز خیز ای نگار ،
سپند آر ما را و جام می آر.

می ‌آر از پی آن که بی می‌‌نشد ،
دلی شادمان و تنی شاد‌خوار.

سپند آر پی آن که چشم بدان ،
بگرداند ایزد ازین روزگار.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

ورز زمین کن.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار‌.

🌺 گل بیدمشک نماد سپندارمزد امشاسپند است.

@khashatra

#سپندارمذگان_خجسته_باد.

جشن باستانی سپندارمذگان، روز بزرگ داشت زن و زمین،
روز عشق آریایی فرخنده باد.
۱
@khashatra

‍ ✅ جشن اسفندگان و روز عشاق ایرانی خجسته باد.


زرتشتيان به عنوان نخستين پاسداران مقام زن در درازای زمان،
جشن بزرگداشت مقام  زن را هم زمان با جشن اسفندگان واپسين جشن از سری جشن‌ های ماهيانه ی زرتشتيان در روز ۲۹ بهمن گرامی می دارند.
کمتر کسی ست كه بداند در ايران باستان، نه چون روميان از سه سده پس از زایش،
كه از بيست سده پيش از زایش، روزی موسوم به روز عشق وجود داشته است.
اين روز "سپندارمذگان" يا "اسفندارمذگان" نام داشته است.
فلسفه ی بزرگ داشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه ،
درايران باستان هر ماه را سی روز حساب می كردند و علاوه بر اين كه هر ماه نامی داشته،
هر يک از روزهای ماه نيز یک نام داشتند.
روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندارمذ لقب ملی زمين به چم گستراننده، پاک و سپند و فروتن است.
زمين نماد عشق است، چون با فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد.
زشت و زيبا را به يک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود نگه می دارد.
به همين شوه در فرهنگ باستان اسپندارمذگان را به عنوان نماد عشق می پنداشتند....

آيا زمان آن نرسيده است كه هم چون سال های کنونی و گسترش جشن های سده و مهرگان در ايران،
نسبت به پيش تر، سپندار مذگان را هم گرامی بداريم.
پس چه زیباست که از امروز با پیش کش یک شاخه گل به مادر، همسر و یا عشق مان،
این روز پر شکوه و باستانی که یاد آور این است که ما ایرانیان،
همیشه در همه ی مسایل خود ریشه ای داشته ایم و نیازی به ریشه ی بیگانه نداریم،
پاسداری کنیم و در ترویج دوباره آن کوشا باشیم.
بدین منظور همه ی محله های زرتشتی نشین در سراسر ایران،
روز پنجم اسفند ماه در گاه شمار مزدیسنی که برابری نام روز و ماه است و برابر با ۲۹ بهمن خورشیدی ست را جشن اسفندگان ؛
روز آرمان پاک و عشق اهورایی و روز مادر می نامند و آن را با برپایی جشنی گرامی می دارند.

#جشن_سپندارمزدگان
برتمامی مهربانوان پاک دامن و نیک اندیش کهن سرزمین آریایی ایرانشهر ...
این کهن سرزمین پاک خجسته باد.

✍ بردیا بزرگمهر
۲
@khashatra
پایان🔺🔺

#جشن_سپندارمذگان_خجسته_باد

۲۹ بهمن خورشیدی برابر با پنجمین روز اسفند در گاهشمار کهن مزدیسی فرخخنده باد.

@khashatra

#زن_در_فرهنگ_ایران

سنگ‌تراشه‌ ی برجسته ی تنگ قندیل در استان پارس، چنار شاهی جان، روستای قندیل، نقش‌برجسته‌ای از زمان شاهنشاهی ساسانی در شهر چنارشاهی جان به سوی ممسنی نرسیده به گلگون سمت چپ روستای مظفرآباد و در روستای قندیل است.
این نقش‌برجسته نگاری است از  شهبانو  و  شاهنشاه بهرام دوم ساسانی با شهبانو شاپوردختک (دختر شاپورمی شاهنشاه) و هم چنین نوه ی شاپور یکم است.
بهرام در میانه ی نگاره، شاپوردختک در سمت چپ و در پشت سر بهرام دوم به گزارش برخی از باستان شناسان کرتیر (موبد موبدان) در سنگ کنده کاری شده‌است اما در این  داستان همگی یکدل نیستند،
و گروهی دیگر نگاره سمت راست را پسر بهرام دوم و شهبانویش شاپوردختک ،بهرام سوم می دانند.
این یادگار فرهنگی در روز ۱۱ دی ۱۳۸۰ با شمارهٔ ۴۵۳۹ به‌سرنام یکی از یادگارهای  ملی ایران  شماره شده ‌است.

کریم رزمجویی، از ساکنان روستای قندیل، نخستین گزارش را مبنی بر بودن این نگاره ‌برجسته در سال ۱۳۴۹ به‌اداره ی فرهنگ و هنر شیراز گزارش کرد، در سال ۱۳۵۰ علی‌اکبر سرفراز، رئیس وخت هیات باستان‌شناسی،
با چاپ مقاله‌ای این اثر را شناسایی کرد.

گزینش ونگرش: روانشاد موبد کورش نیکنام

@khashatra

#نماهنگ_جشن_اسفندگان


جشن اسفندی است و روزی خوش
کهن آیین شاد ایرانی.
خاک در جنبش و زمین در جوش
روز بانوی رادِ ایرانی
سالِ نو در کمینِ سالِ کهن
روزِ جشن و زمانِ بیداریست
سبز پوشانِ خاک در راهند
زندگی در تنِ زمین جاری ست.....

🎤 سرایش و آوایش: استاد هما ارژنگی.

@khashatra

#سپندارمزدگان_خجسته_باد

🕊🕊🕊🕊🕊🕊🕊🕊
✅ این دل نوشته پیشکش به روانِ پاک و فروهر آزاد شده ی همه ی فرشتگان در خون تپیده و به آسمان رسیده ی این کهن سرزمین پر درد است.
آن ها که پژواکِ خروشِ بلندِ آزادی ایران اند و جاودانه می مانند.

🕊🕊🕊🕊🕊🕊🕊🕊

سپندارمذگان، روز ستایش زن ایرانی و پاسداشتِ زمینِ بارور و سپند، شاد باد.💐

ای زن ایرانی ، تو را می‌ستایم ،
تو را که با قامت افراشته ی اساتیری ، بر بلندای ستیغ شکوه و پایداری ایستاده‌ای و دست هایت بر ابرهای نقره‌گون می‌سایند.
🌾💐🌿💐🍃💐🌱💐
ای زن ایرانی ، ای جاودانه ی سپند ،
ای نماد دلداری و دلاوری ، تو چونان جویباری همیشه در همه جا و همه گاه پویا و پر توان به پیش می‌روی.

🌾💐🌿💐🍃💐🌱💐

سیمای با شکوهت در کنار چهره‌ ی آن همه گُردانی که در بلندای دوران در شاهراه فر و شکوه تاخته‌اند و پیشانی بلندت که در زیر تیغ خورشید می درخشد و نگاه فروزانت که چونان خنجری سینه‌ی بدخواه را می شکافد در آینه‌ی جانم جلوه‌گر است.

🌾💐🌿💐🌱💐🍃💐

ای زن ایرانی ؛
ای رودابه ی رستم زا ،
ای گردآفرید سلحشور ،
آرتمیس ای دریا سالار نامدار...

🌾💐🌿💐🌱💐🍃💐

زر بانو ، ای فرزند دلاور رستمِ رویین‌تن که پهلوانانی چونان زال و آذر برزین و تخوار را از بند دشمن رهانیده‌ای،

🌱💐🌾💐🌿💐🍃💐

یوتاب ، ای زن نامدار که در کنار برادرت آریو برزن با اسکندر گجستک مقدونی و سپاهیانش نبرد کرده و سالیان دراز با مهر و داد بر خطه ی"آتروپان" فرمان رانده ای،

🌾💐🌱💐🍃💐🌿💐

و یا تو "کاساندان" ، همسر کورش بزرگ برترین مرد رهایی بخش ستم دیدگان از دست ددان و ددمنشان ، ای همیشه‌ بزرگ دوران ، که در کنارش بر بیست و هشت سرزمین بر آیین راستی و نیکی بوده‌ای،

🌱💐🌾💐🌿💐🍃💐

امروز به یادبودتان زنجیری پیوسته از دلاوری و مهر و فروتنی و پاکی فراهم می‌آورم و آن را بر گردن یکایک شیرزنان و دوشیزگان کهن مرز و بوم آریاییم می‌آویزم و ندای آزادگی را که از گلوگاه شان به سوی آسمان ها ره می گشاید به فروهرِ پاک تان پیشکش می‌کنم.

🌾💐🌿💐🌱💐🍃💐

✍ استاد هما ارژنگی.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز خورداد امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

پنج شنبه  ۳۰ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۹ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ خورداد = هئورتات ، رسایی و کمال.

@khashatra

#خورداد_امشاسپند

✅ خورداد پنجمین امشاسپند و پاس دارنده‌ ی آب ها و سرسبزی است.
آب در كنار سه آخشیج دیگر (خاک ، هوا ، آتش) در میان ایرانیان باستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است.
وجود ایزدان گوناگون موكل بر آن و نوشته‌های ایرانی و انیرانی همه گواه اهمیت این آخشیج است در میان ایرانیان باستان و زرتشتیان و در نظر ایرانیان ، زاستار (:طبیعت) جایگاه والایی دارد و عناصر آن شایسته ی گرامی داشت و دارای تقدس ویژه‌ای است.
آب ،‌ باد ، خاک و آتش در دین اشوزرتشت و در فرهنگ و سنت ایرانی چهار آخشیج سپند است كه برای هر یک از آن ها فرشته‌ ی ویژه‌ای تعیین شده و خویش کاری فرد زرتشتی است که محیط زیست را در حد توان پاک نگاه دارد.
آب نه تنها سپند است بلكه آشامیده شده و در امور جاری زندگی به مصرف می‌رسد. عنصری كه وحدت آن نماد یكتایی اهورامزدا و كثرت آن جلوه‌گاه تمام پدیده‌ های جهان هستی است ،‌ از چكه‌ ی باران تا اقیانوس پهناور و از آب آرام چاه تا سیل جاری در بستر رودها موجد و مولد زندگی است.

👈 خورداد امشاسپند ششمین روز ماه و سومین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز خورداد در ماه خورداد را جشن خوردادگان می‌نامند.

یشت چهارم كه به‌ نام خورداد یشت خوانده می‌شود ، به طوری كه این فرشته در جهان مینوی نماد كمال اهورامزدا و در جهان جسمانی نگهبان آب است.
خورداد در اوستا «هـَئوروَتات» و در پهلوی «خُردات» یا «هُردات» به چم رسایی و کمال است که در گات ها یکی از فروزه‌های اهورا مزدا و در اوستای نو نام یکی از هفت امشاسپند و نماد رسایی اهورا مزدا است.
بخش هئوروه که صفت است به چم رسا ، همه ، درست و کامل.
بخش دوم تات که پسوند است برای اسم ، بنابراین هئوروتات به چم کمال و رسایی است.
خورداد نماینده رسایی و کمال اهورامزداست.

خورداد ، امشاسپند بانویی است که نگهداری از آب‌ها در این جهان ، خویش کاری اوست و کسان را در چیرگی بر تشنگی یاری می‌کند از این روی در آیین ، به هنگام نوشیدن آب از او به نیکی یاد می‌شود و در گیتی به نگهبانی آب گماشته شده است.
ایزدان تیر و باد و فروردین از همکاران خورداد هستند.

در گات ها ، از خورداد و اَمُرداد پیوسته در کنار یک دیگر یاد می‌شود و در اوستای نو نیز این دو امشاسپند ، پاس دارنده ی آب‌ ها و گیاهان‌اند که به یاری مردمان می‌آیند و تشنگی و گرسنگی را شکست می‌دهند.

در یسنا ، هات ۴۷ ، آمده‌است که اهورامزدا رسایی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی خواهد بخشید که اندیشه و گفتار و کردارش برابر آیین راستی است.

در متن‌های کهن امشاسپند خورداد : چهارمین یشت از یشت های بیست و یک گانه‌ی اوستا ، ویژه ستایش و نیایش امشاسپند بانو خورداد است که در آن یشت از زبان اهورا مزدا یادآور می‌شود که «… یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خورداد را برای مردمان اشون بیافریدم…» و سپس تاکید می‌شود هر آن کس که خورداد را بستاید همانند آن است که همه ی امشاسپندان را ستایش کرده‌ است.
در بندهش نیز درباره ی خورداد آمده‌است : «… ششم از مینویان ، خورداد است ؛ او از آفرینش گیتی ، آب را به خویش پذیرفت..» ، چنین گوید : هستی ، زایش و پرورش همه موجودات مادی جهان از آب است و زمین را نیز آبادانی از اوست…»

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

خورداد ‌روز داد نباشد كه بامداد ،
از لهو و خرمی بستانی ز باده داد.

از باده جوی شادی و از باده باش خوش ،
بی‌ باده این جهان ، صنما بادگیر ، باد.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

جوی کن.

◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (خورداد) جوی نوین کن روان ،
(اَمُرداد) بیخ نو اندر نشان.

🌺 گل سوسن نماد خورداد امشاسپند است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اَمُرداد امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه  ۱ اسپند ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲۰ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اَمُرداد = بی مرگی و جاودانگی.

@khashatra

#امرداد_امشاسپند

✅ خویش کاری اَمُرداد امشاسپند در جهان استومند (:مادی) نگهبانی از گیاهان روی زمین و سرسبز و بارور نگاه داشتن آن ها ست و با توجه به این که وی نماد جاودانگی و بی‌مرگی و جوانی همیشگی است.

❇️ مسعود سعد سلمان گوید :
«روز اَمُرداد مژده داد بدان ،
که جهان شد به طبع باز جوان.»

در بندهش درباره‌ ی این امشاسپندبانو می‌خوانیم : «اَمُرداد بی‌مرگ سرور گیاهان بی‌شمار است زیرا او را به گیتی گیاه خویش است.
گیاهان را رویاند و رمه گوسفند را افزاید ؛ زیرا همه ی دام‌ها از او خورند و زیست کنند.
به فَرَشکَرت (:تازه کردن جهان) ، سوشیانت و نوسازی جهان نیز اَنوش از اَمُرداد آرایند.
اگر کسی گیاه را رامش و خرمی بخشد یا بیازارد ، آن گاه اَمُرداد از او آسوده یا آزرده می‌شود.
اَمُرداد امشاسپند همیشه با خورداد امشاسپند (نگهبان آب) همراه است.
در جهان خاکی ، نگهبانی گیاهان و رستنی‌ها به او سپرده شده است.

👈 اَمِرتات : جاودانگی ، ماندگار و بی‌ مرگی نام هفتمین روز ماه و پنجمین ماه سال در  گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز اَمُرداد در ماه اَمُرداد را جشن اَمُردادگان می‌نامند.

اَ، واگ (واژه‌) نفی هست، مِر : به چم مردن و مرگ ، تات.  پسوند  اَمُرداد به پارسی آمده است.
در  آفرینش نگهبان گیاهان و رستنی هست، دو گام امشاسپندان خورداد و اَمُرداد به هم پیوسته هستند.
آدمی بتواند این دو رده از زندگی را به وارستگی برساند و به رسایی برسد خود به‌ خود به بی‌ مرگی و جاودانگی هم خواهد رسید.
اهورامزدا خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را به کسی می‌بخشد که در دنیا اندیشه و گفتار و کردارش نیک باشد.
چه نیکوست در این روز به آینده اندیشیدن و برای آینده برنامه‌ریزی کردن.

در اوستا اَمَرتات و در فارسی اَمُرداد بنابراین اَمُرداد یعنی بی مرگی و آسیب ندیدنی یا جاودانی.
پس واژه ی “مرداد” در ادب مزدیسنا جایی ندارد.
 
✳️ در گات ها ، یسنا ۵۱ ، بند ٧  می‌خوانیم :

كس به هفت رده ، اهورامزدا ، روان ، نیک اندیشی ، بهترین راستی ، شهریاری مینوی ، آرمان سپند ، رسایی و بالندگی بی مرگی ، جاودانگی برسد و بر راه آیین راستی مى‌رود ، از بخشایش دو مینویی اهورامزدا به پاداش خواهد رسید خوشی خورداد و جاودانگی اَمُرداد را دارا مى شود.

❇️ «مسعود سعد سلمان» می‌سراید :

روز اَمُرداد مژده داد بداند ،
كه جهان شد به طبع باز خواند.
 

◀️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش ؛

روز اَمُرداد مژده داد بدان ،
كه جهان شد به طبع باز جوان.

عدل بارید بر جهان یک سر ،
دولت و ملک شهریار جهان.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

دار و درخت بنشان.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (خورداد) جوی نوین کن روان ، اَمُرداد بیخ نو اندر نشان.

🌺 گل چمبک نماد اَمُرداد امشاسپند است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز دی به آذر و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه  ۲ اسپند ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۲۱ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ دی به آذر = آفریدگار.

✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.

@khashatra

#دی_به_آذر

✅ دی به آذر ، روز هشتم از هر ماه در گاه شماری زرتشتیان است.
دی یکی از نام‌های اهورامزداست.

«دی» (اوستایی:«دَثوش») به چم (:معنی) پروردگار ، دادار ، آفریننده و جهاندار زیبایی‌ها است.
در گاه‌ شماری زرتشتی ، روز نخست هر ماه اورمزد روز نامیده می‌شود ، سه روز دیگر به نام اهورامزدای بی‌همتاست که به واژه‌ی دی آمده و از آن سخن گفته شده است.

👈 در هر ماه سه روز با نام «دی» شناخته می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز دی در ماه دی را جشن دیگان می‌نامند.
روزهای هشتم ، پانزدهم و بیست و سوم ماه زرتشتی به نام «دی» است مانند دی به آذر ، روز هشتم هر ماه ، دی به مهر ، روز پانزدهم از هرماه ، دی به دین ، روز بیست و سوم از هر ماه.
برای باز شناختن هر یک از این سه روز ، نام روز پس از آن به واژه‌ی دی پیوند داده شده است برای نمونه فردای روز دی به آذر روز آذر است.

❇️ روزهای دی در هر ماه روزهای نیایش همگانی ، به آتشکده رفتن ، آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است.
 
❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش ؛

روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی ،
ای ترک ، مِی‌ بیار كه تركی گرفت دی.

مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی ،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.

اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

سر شوی و موی و ناخن پیرای ،

🌺 گل بادرنگ بویه نماد دی به آذر است.

@khashatra