#انارم_ایزد

✅ انارم به چم (:معنی) «روشنایی بی پایان» است و در اوستا «اَنَغرِرَاوچَ» خوانده می‌شود.
کسانی که با اندیشه ، گفتار و کردار نیک زندگی می‌کنند و با دروغ و ناپاکی مبارزه می‌کنند ، سرانجام به سرای نور و سُرور می‌روند که سرشار از خرسندی و شادمانی برای آن‌هاست.
این سرا ، همان خانه‌ ی واپسین و جایگاه روشنایی و فروغ بی‌پایان است.

❇️ مسعود سعد پیرامون این ایزد می‌سراید :
«انیران ز پیران شنیدم چنان ،
که مِی خورد باید به رطل گران».

زرتشتیان در این روز به سفر می روند و اهورامزدارا به شوند داده‌های نیکش برای زندگی ستایش می‌کنند.

🌺 گل «مروارید شيران» نماد انارام در دین زرتشتی است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اورمزد و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه  ۲۵ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۴ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اورمزد = هرمزد ، خداوند.

✔️ روز آرامش و نیایش همگانی زرتشتیان.

✔️ پُرسه ی همگانی اورمزد و اسپند ماه.

@khashatra

#اورمزد

✅ امروز اورمزدست ای يار مِی گسار ،
برخيز و تازگی کن و آن جام باده آر.
ای اورمزد روی بده روز اورمزد ،
آن مِی که شادمان کُندم اورمزدوار.

🔻اورمزد
((یکتا پروردگار بزرگ ایرانیان باستان و مزدیسنان،
و آفریدگار زمین و آسمان و آفریدگان.
امشاسپندان و ایزدان نیز آفریده ی اویند.
او عین قدرت و دانش پر از خیر و راستی و سپندی و نیکی ست.

👈 اورمزد ، هورمزد ، هرمزد = مخفف اهورامزدا ، خدای یگانه ، نام ستاره ی مشتری ، نام فرشته‌ای ، نام روز نخست از هر ماه مزدیسنی.

👈 اهورامَزدا ؛
(به اوستایی مزدا اهوره «مَزدا اَهورَه»)
نیز با نام‌های : اهورا ، اورمَزد ، هورمَزد ، اورمُزد ، هورمُز و هُرمُز) ، نامِ آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همه ی هستی در مَزدَیَسنا است.
اهورامزدا آفریننده ی جهان است. مزدیسنان اهورامزدا را می‌پرستند.
اهورامزدا آفریدگار و داور همه چیزهای مادی و مینوی و نیز آفریننده ی روشنی و تاریکی و برقرار کننده ی نظم هستی (اشا) است.
او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده ‌است.
پس در واقع او از عدم می‌آفریند و با خود تنهاست.

✔️ برای اهورا مزدا ؛
در هرمزد یشت ، در حدود شست صفتِ نیک آورده شده و همه ی چیز های خوب به وی منتسب شده‌است.
هم چنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است :

◀️ ۱ - سپنتامینو به چم سپند ترین روان.

◀️ ۲ - خشثره ویرنه به گویش امروزی شهریور ، به چم شهریار و پادشاهی که باید برگزیده شود.

◀️ ۳ - سپنته آرمیتی ست به چم پارسایی سپند و پاک.

◀️ ۴ - هورتات بگویش امروزی خورداد به چم جامعیت و رسایی.

◀️ ۵ - اَمرتات جاودانگی و بی مرگی ، او اَشَه. به چم راستی و درستی و دات ایزدی و پاکی ست.

◀️ ۶ - وهومَنَه است به چم خوب منش ، منش نیک ، این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می‌شوند.
و پایه‌های کمال در دین مزدیسنی برای رسیدن به روشنایی بی پایان است.
از این هفت امشاسپندان است که هفت شهر عشق و هفت آسمان و هفت خوان اسفندیار و هفت خوان رستم و هفت سین و هفت کشور و … اقتباس شده است.

🌺 گیاه مورت نماد روز اورمزد (خداوند) می باشد.

@khashatra

#نیایش

#اورمزد_یشت

با آوای دل نشین روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#پرسه‌ی_همگانی_اورمزد_و_اسپندماه

پیروان دین پاک بهی مزدیسنی هر سال دو بار پُرسه ی همگانی دارند.
تا برای روان پاک و فروهر درگذشتگان خود آیینی ویژه داشته باشند.

پُرسه‌ی نخست سال درماه تیر است و پُرسه‌ی دوم درماه اسفند برگزار می‌شود.
هر دو پرسه‌ی همگانی در روز اورمزد که نخستین روز ماه است برپا می‌گردد.

پُرسه‌ی همگانی ماه "تیر" برای بزرگ داشت یاد نیاکانی است که، در حمله‌ی تورانیان به ایران جان باخته‌اند.
و پُرسه‌ی همگانی ماه اسپند نیز یادبود جان باختگان راه میهن، در یورش تازیان ناپاک به سرزمین پاک ایران بوده است.

زرتشتیان درشهرهای بزرگ، به هنگام بامداد درتالار، آدریان، یا انجمن گردهم می‌آیند. خانواده‌هایی که در یک سال گذشته، درگذشته‌ای داشته‌اند. باشندگی دارند تا کسانی که نتوانسته‌اند در پُرسه‌ی ویژه، و آیین‌های درگذشته‌ی آنان باشند اکنون و در روز پُرسه همگانی، با دیداری از بازماندگان برای آنان آرامش، و برای روان درگذشتگان شادی آرزو کنند.

برخی از کسانی که می‌آیند به ویژه مهربانوان در باور، ترادادی (سنتی) خود، شاخه‌هایی از برگ سبز، گیاه مورت و شمشاد، اندکی عود، کُندر و چوب سندل، را باخود می‌آورند و درکنار سفره‌ی پُرسه می‌گزارند.

در شهرستان‌ها و روستاهای زرتشتی نشین، پُرسه‌ی همگانی، به هنگام بامداد تا نیم روز در خانه‌ی کسانی برپاست که، در یک سال گزشته (از پُرسه‌ی سال پیش)، درگذشته‌ای داشته‌اند.

در تالار رو به خاور که "پسکم مس" نام دارد، سفره‌ای گسترده می‌شود که روی آن بشقاب‌های میوه، سینی‌های لُرک (خشک بار ترادادی) و کاسه‌ای از قهوه،
(پودر قهوه با اندکی آرد نخود و کمی پودر قند و پودر هل)، در کنار جامی که درون آن تکه‌هایی از نبات است گذاشته اند.
آتشدانی از آتش نیز در کنار سفره است و پیوسته کُندر، و چوب خوش بو به آن می‌افزایند تا بوی خوش به هوا پیشکش کرده باشند.
به هنگام پسین روز پُرسه‌ی همگانی همه به آرامگاه درگذشتگان می‌روند.
موبدان در کنار سفر‌ه‌ی پر بارتری از لُرک و میوه با سرودن، بخش‌هایی از سرود اوستا که آفرینگان دهمان نام دارد، به روان پاک و فروهر همه‌ی درگذشتگان درود می‌فرستند.


📚 بن مایه:

برگرفته از : نسک یادگار دیرین.

نوشته ی : روانشاد موبد دکتر کورش نیکنام.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#به_یاد_جانباختگان_جنگ_قادسیه

زمین گر گشاده کند راز خویش،
 نماید سرآغاز وانجام خویش.

کنارش پر از تاج داران بود،
سرش پر زخون دلیران بود.

پر از مرد دانا بود دامنش،
پر از خوب رخ چاک پیراهنش.

                          #فردوسی

       ایدر یاد با انوشه روان،
⚜روان جان باختگان راه میهن.⚜

        ایدر یاد با انوشه روان،
زنان و مردان کشته شده در جنگ قادسیه.
سالگرد نبرد #قادسیه و نسل کشی
ایرانیان با یورش #تازیان وحشی
   را یادآوری و ارج می گذاریم.

گرامی می داریم؛
ایستادگی، جان فشانی، پایداری،
گذشت و شکیبایی سرداران و سربازان ایرانی در چهار روز نبرد پی در پی با یورش آوران پست و پلشت بیابان گرد تازی به سرزمین اهورایی ایران، که در گاهداد (:تاریخ) به نام شکست نابرابر ایرانیان به دست ناپاکان تازی بیابان گرد ملخ خور به ثبت رسید.
اکنون خون های پاک ریخته شده و جان فشانی در راه دفاع از سرزمین پاک مان را پاس می داریم.
زخم های پدیدار شده برتن و جان دلاوران،
دل های آشوب زده و نگران،
بانوان و دوشیزگان ربوده شده،
نوجوانان و اسیران فروخته شده،
خروارها گنج و گنجینه به یغما رفته،
همه و همه یادشان گرامی باد.🌿

زرتشتیان، هرسال روز #اورمزد روز از ماه اسپند مزدیسنی که برابر با بیست و پنجم بهمن ماه خورشیدی است را به یاد
جان باختگان جنگ قادسیه پُرسه همگانی برپا می‌دارند.

هرآن کو شود کشته زایران سپاه،
    بهشت برینش بود جایگاه.

@khashatra

#جستاری_پیرامون_پرسه‌ی_همگانی_اورمزد_و_اسپندماه

✔️ «پُرسه‌‌ی همگانی اورمزد و اسپندماه»
   
سد هزاران آفرین و درود بر روان و فروهر سرورمان «اشوزرتشت اسپنتمان» و همه‌ی فرزانگان، دین ورزان، پارسایان و بهدینانی که در درازای تاریخ، در راه پاسداری از دین و فرهنگ زرتشتی جانباخته‌اند.

خجسته روز اورمزد و اسپندماه در گاه شمار زرتشتی برابر با ۲۵ بهمن‌ماه در گاه شمار خورشیدی، مصادف با پُرسه‌ی همگانی نامور به «پرسه‌ی همگانی اورمزد و اسپندماه» است.
واژه‌ی «پُرسه» در پیشوند این روز از بُن «پُرس» به‌چم «پرسیدن» است و مراد از آن آیینی است که با همت بازماندگان و باشندگی خویشان و  آشنایان برای گرامی‌داشت شخص درگذشته برپا می‌شود.

جدا از پُرسه‌ی یکایک درگذشتگان، زرتشتیان جهان در درازای سال به‌ یاد همافروهران و هماروانان درگذشتگان به‌ ویژه جانباختگان راه حق و حقیقت، دو پُرسه‌ی همگانی هم برگزار می‌کنند.
یکی در روز «اورمزد و تیرماه» (۲۹ خوردادماه خورشیدی) و دیگری در روز «اورمزد و اسپندماه»(۲۵ بهمن ماه خورشیدی) برپا می‌شود.
فلسفه‌ی برگزاری این دو آیین به جان‌فشانی بهدینان در راه ماندگاری و پایایی دین و میهن باز می‌گردد. پُرسه‌ی همگانی تیرماه برای گرامی‌ داشت یاد و فداکاری «آرش کمانگیر» و بهدینان جان برکفی است که در هنگامه‌ی ستیز با تورانیان جان خویش را از دست داده‌اند.
دومین پُرسه‌ی همگانی در روز اورمزد و اسفندماه برای گرامی‌داشت جانباختگانی است که در یورش تازیان جان سپرده‌اند.
می‌گویند در چنین روزی شمار بسیاری از بهدینان در راه پاسداری از ارزش‌های دینی و میهنی جان خویش را از کف داده‌اند.
از آن جا كه شمار جانباختگان این یورش به اندازه‌ای بوده كه هر خانواده‌ی زرتشتی عزيزی را از دست داده بود، مردم بر آن شدند تا پُرسه‌ی همگانی برگزار کنند و جانفشانی‌های آن جانباختگان را گرامی بدارند.

در روز برگزاری پُرسه‌‌ی همگانی، کنار در ورودی سالن مراسم ميزی قرار داده می‌شود.
بر روی این میز دو ظرف برای استفاده باشندگان قرار می‌دهند.
در يكی از اين ظرف‌ها نبات خورد شده می‌ريزند و در ديگری مخلوطی از شكر و قهوه قرار می‌دهند.
پیش از برگزری پُرسه‌ی همگانی، مدیریت برگزاری مراسم اقدام به تهیه ی دفترچه‌ای می‌کند كه در آن نام، نام پدر، روز درگذشت برابر با گاه نمای زرتشتی و جای درگذشتن بهدینانی که در آن سال درگذشته‌اند، درج شده است.
در هنگام ورود هريک از باشندگان در مراسم، این دفترچه در اختیار آن ها گذارده می‌شود. هر یک از باشندگان بنابر تمایل خویش هنگام حضور در مراسم، شاخه‌هایی از برگ سبز «مورد» یا «شمشاد»، «عود»، «کُندر» و یا «چوب سندل» را با خود به مراسم پُرسه‌ی همگانی می‌آورند و در کنار سفره‌ی پُرسه قرار می‌دهند. در برخی از محله‌های زرتشتی‌نشین یزد در بامداد روز پُرسه‌ی همگانی، مردم پیش از باشندگی در آیین پُرسه‌ی همگانی، نخست به دیدار خانواده‌هایی می‌روند که در آن سال درگذشته‌ای داشتند.
زمانی کوتاه در آن خانه می‌مانند و چای یا شربت می‌خورند و برای روان هماروانان شادی آرزو می‌کنند.
۱
@khashatra

✅ سرورمان «اشوزرتشت» در قالب آموزه‌های اهورایی گات‌ها به مردمان جهان آموخت که هستی(آفرینش) از دوبخش «گیتی» و «مینو» تشکیل شده است.
این دو بُعد آفرینش اهورایی چنان درهم آمیخته‌اند که هر کرداری در گیتی، برابر با قانون اشا بازتاب مینوی نیز درپی خواهد داشت.
در پیام اهورایی گات‌ها، مرگ پایان زندگی ما انسان‌ها نبوده و می‌آموزد که زندگانی انسان در بُعد مینوی ادامه خواهد داشت و انسان پادافره خود را چه در دوران زندگی گیتی و چه زندگی مینو دریافت خواهد کرد.
چنان‌که از کتاب اوستا بر می‌تابد در بامداد روز چهارم پس از مرگ در دادگاه سراسر دادگری اهورایی «ونا» (گناه) و «کرفه» (ثواب) روان ما انسان‌ها با ترازویی مینوی که سراسر اشویی و دادگری است، سنجیده خواهد شد و هر یک به سرانجام نیک و بد کردارهای خویش خواهیم رسید.
کرفه‌ کاران در «وَهیشتم مینو» (بهشت یا بهترین جایی که در اندیشه می‌گنجد) و گناه‌کاران در «اَچیشتم مینو» (دوزخ یا بدترین جایی که در اندیشه می‌گنجد) جای خواهند گرفت.
آن گونه که از کتاب اوستا بر می‌تابد سرنوشت نهایی روان ما انسان‌ها بازگشت به‌سوی ذات‌ بی‌پایان و بی‌کران خداوندی است.
چه، روان ما حداکثر پس از سی‌ سال به فروهر خود در «گروسمان» (سرای نور و سرود) می‌پیوند (ممزوج می‌شود) و در روشنایی‌ بی‌پایان ذات خداوندی، جاودانه می‌آرمد.
باید بدانیم بهشت و دوزخ، در دین زرتشتی مفاهیمی از روشنایی و تاریکی است و کاملا صورتی مینوی داشته و مختص روان یا حقیقت وجودی ما انسان‌هاست و جنبه‌های کاذب مادی و فیزیکی به دور است.

امید آن‌ که با یاری یکتا آفریدگار رایومند و خروهمند و همازوری در راه اشا بتوانیم از هرگونه اندیشه‌ی اهریمنی دوری جسته، راستی‌ها و نیکی‌ها را دریابیم و وجدان، اخلاق، عشق، نوع‌ردوستی و انسانیت را چنان‌ که آرمان دین‌ بهی است، بیش از پیش پیشه‌ی خویش ساخته و بگسترانیم.

ایدون باد ایدون ترج باد.

📚 بُن مایه :

برگرفته از : (تارنمای برساد ؛ فرید شولیزاده)

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

۲
@khashatra
(پایان🔺🔺)

ایریس تنام. اوروانُو. یَزه مَئیده. یا اَشَه اُونام. فرَوَشَه یُو.

به روان وفروهر آزاد شده ی پارسایان درود باد.

به روز اورمزد از ماه اسفند که پرسه ی همگانی به یاد جانباختگان رویارویی ایرانیان با تازیان پست و پلشت است ، آمرزش روان همه ی درگذشتگان را خواهانیم.
روان نیکوکاران به مینو شاد، یادشان گرامی باد.

📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد گورش نیکنام.

✍ رونوشت : بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#امروز

نَبُر

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز وهومن امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه  ۲۶ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۵ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ وهومنه = منش نیک.

✔️ نَبُر = پرهیز از خوراک های گوشتی.
و پرهیز از کشتار حیوانات سودمند.

@khashatra

#وهومن_امشاسپند

✅ وهومن امشاسپند ؛ واژه‌ ی «وهومن» دو بخشی است یعنی «وهو» به چم نیک و خوب و «منه» از بن «من» به چمار اندیشیدن شناختن و فهمیدن است.
هر دو بخش یعنی اندیشه ی نیک.
بهمن از فروزه‌های اهورا مزدا ست در جهان مینوی نماینده‌ی اندیشه ی نیک. بهمن در اوستا وهومنه خوانده می‌شود. «من» در ادب پارسی به چم منش و روان و دل به کار مى رود.

👈 وهومن امشاسپند دومین روز از هر ماه سی روزه‌ و یازدهمین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.

❇️ استاد فرزانه فردوسی سترگ می‌سراید :

سرش سبز بادا ، منش ارجمند ،
منش بر گذشته ز چرخ بلند.

وهومنه نخستین آفریده‌ی اهورامزد هست و یکی از مهین ایزدان مزدیسنای هست.
در جهان مینویی نماد پاکى اندیشه و خرد و دانایی خداوندگار هست.
آدمی را به خرد و اندیشه کردن و دانایی بهره مى‌بخشد و آدمی را به پروردگار هستی نزدیک مى‌سازد.
وهمن همان بزرگ امشاسپند و ایزد بزرگ هست که در خواب روان اشو زرتشت اسپنتمان را به پیشگاه اهورامزدا رهنمون کرد.
ایزد وهومنه به آدمی سخن نیک و گفتار برتر آموزش مى‌دهد و آدمی را از ژاژگویی و هرزه‌گویی باز مى‌دارد.
اندیشه‌ی نیک و منش نیک اهورایی و نخستین امشاسپند و پرستار جانوران هست.
نخستین روز نبر در ماه زرتشتی هست و در این روز از خوردن گوشت پرهیز مى‌دارند.
با ایزد ماه ، گوش و رام روز همکار هستند.

اندیشه‌ی نیک ، اندیشه‌ای است که مردمان سراسر جهان را به‌سوی اشا سو می‌دهد و اندیشه ی بد اندیشه‌ای است که مردمان را به فریب و کژ راهی انداخته و آن ها را از اشا دور می‌سازد.
در گات ها سناریوی آزاد اندیشی و دموکراسی اجتماعی به‌ روشنی به‌ چشم می‌خورد.
وهومن به اندازه‌ای در آیین مزدیسنی مهم است که گفته می‌شود آن زندگی بهترین زندگی به‌ شمار می‌آید و تنها از راه اشا می‌توان به آن رسید.
واژه‌ی وهومن در گات‌ها ۱۲۷ بار آمده است.
اشوزرتشت با نیروی خرد و به کارگیری اندیشه‌ی نیک به شناخت خداوند دست یافت‌.
اندیشه ی نیک یا خرد سپند یا بهمن نمادی از گوهر خرد اهورامزدا است که خود سرچشمه ی خرد است.

🌺 گل یاسمن سپید نماد وهومن امشاسپند است.

@khashatra

#چهار_روز_نبر


✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است.
روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.

"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس ،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.

@khashatra‌

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دو شنبه  ۲۷ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۶ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی.

@khashatra

#اردی_بهشت_امشاسپند.

✅ اَردی بهشت به چم «بهترین پاکی و راستی» و یکی از اَمشاسپندان دین زرتشتی است که در جهان مینوی نماد پاکی ، اَشویی و نشان اَشا (قانون دگرگون‌ناپذیر جهان) است.

اَردی بهشت یا اَرته‌وَهیشتَه یا اَشه‌وَهیشتَه در استوره‌های زرتشتی و ایرانی دومین اَمشاسپند است.
او زیباترین نماد از نظام جهانی قانون ایزدی و نظم اخلاقی در هر دو جهان است.
این امشاسپند نه تنها نظم را در جهان برقرار می‌سازد ، بلکه نگاهبان نظم دنیای مینوی و دوزخ نیز هست.
نماینده ی جهانی او آتش است.
اَمشاسپند اردی بهشت ، از نظر اهمیت و ارج دومین اَمشاسپند پس از اَمشاسپند وُهومَن است.
این موجود در اصل همان آرتا یا ریتای هندی است ، که در زمان‌های بعد اَشاواهیشست نام گرفت که به چم اَشای برتر یا بهترین اَشَهَ یا برترین اَرتَه (راستی) است.
این اَمشاسپند پاسدار و نگهبان آتش و یا عناصری که در عین حال بازگو کننده‌ ی طبیعت آتش هستند ، می‌باشد.
او ضامنِ پایداری نظم جهان است ، چه نظم اخلاقی و چه نظم فیزیکی (نظم مادی).

👈 اَردی بهشت یا «اَشا‌وَهیشتا»، نام سومین روز ماه و دومین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز اردی بهشت در ماه اردی بهشت را جشن اردی بهشت گان می‌نامند.

واژه ی اَشَهَ در اوستا و به ویژه در گاهان بسیار به کار رفته‌ است.
«اَشا» یا هنجار هستی در زندگی انسان‌ها به گونه‌ ی توانمندی در نظم دادن به زندگی ، خانواده ، هازمان (:جامعه)، زیست‌بوم ، طبیعت و … نمودار می‌شود.
از همین‌ رو بر انسان شایسته است تا پیوسته این توانایی را در خود پرورش داده تا بتواند با «‌اَشا‌» هماهنگ شود و راستی را در خود بپروراند.

اَشو زرتشت در گاهان تنها راه رسیدن به بارگاه خدایی را راه اَشَهَ می‌داند.
در یسن ۴۴ بند ۱۱ می‌گوید : «تا توش و توان دارم می‌کوشم مردم را به سوی اَشَهَ رهنمون باشم.»
یکی از سپندترین دعاهای زرتشتی دعای [اشم وهو] است که در آن اَشَهَ و راستی ستایش می‌شود که یک ذکر ۱۲ واژه‌ای است که سه بار در آن نام اَشَهَ برده شده است.
دعایی که برای تمرکز ذهن بر روی اَشَهَ استوار است از این قرار است : اَشَهَ نیک، اَشَهَ نیک‌ترین است. مطابق آرزوست، مطابق آرزو خواهد بود ، اَشَهَ از آن اَشَهَ‌وَهیشتَه است.

در آموزه‌های آیین اَشوزرتشت پاکی برون نیز به اندازه‌ ی پاکی درون اهمیت دارد.
پاکی برون به چم پاک نگه داشتن تن و محیط زندگی از همه‌ ی ناپاکی‌ها است و به همین شوند ، سِدره و کُشتی ، لباس آیینی و نشانه‌ زرتشتیان ، به رنگ سپید است تا هرگونه ناپاکی را نمایان کند.

🌺 گل مرزنگوش نماد اردی بهشت امشاسپند است.

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با آوای زیبای روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با نوای تار روان شاد ؛

موبد کورش نیکنام.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز شهریور امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه  ۲۸ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۷ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ شهریور = بهترین شهریاری اهورایی.

@khashatra

#شهریور_امشاسپند

✅ خَشَتَرَه وَیریَه ، یا شهریور به چم «شهریاری و نیرومندی اهورایی» ، نام سومین امشاسپند است.
این امشاسپند نشان از پیروزی دارد ، زیرا خویش کاری (:وظیفه‌ی) اصلی او پاسداری و نگهبانی از توپال ها (:فلزات) بر روی زمین است.
خشَترا در اوستا نام سومین فروزه ی اهورامزدا از گروه امشاسپندان و نماد توانمندی و فَر و شکوه پادشاهی اهورامزدا ست.

در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است.
بخش نخست این واژه به چم (:معنای) شهریاری و شهر است (مراد از شهر ، همانا کشور است ، چنان‌که سرزمین ایران را ، ایران شهر می‌نامیدند).
بخش دوم این واژه ، یعنی «ویریه» ، فروزه (: صفت) و به چم مورد پسند است.
بر این اساس ، خشتره‌ویریه ، به چمار (: معنای) آرمان‌شهر یا شهریاری آرمانی یا توانایی مینُوی آرمانی است.
در اساتیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان‌ روایی اهورامزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است.

شهریاری اهورایی از قانون اشا (:هنجار هستی) بر می خیزد و همه ی جهان را در بر می گیرد.
در این روز نیکوست به خواستگاری رفتن و زن خواستن.

در بندهش که از نامه های کهن ایرانی است از دیوی بنام سئورو یاد شده که دیو آشوب و تباهی است و از دشمنان و هماوردان خشَتریور می باشد.
از سوی دیگر ایزدانی مانند : ایزد خور ، ایزد مهر و ایزد آسمان از یاران و همکاران او هستند.

👈 چهارمین امشاسپند و روز چهارم هر ماه و ماه ششم سال در گاه شمار زرتشتی شهریور نامیده می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می‌پرداختند.
فرارسیدن روز شهریور در ماه شهریور را جشن شهریورگان می‌نامند.

❇️ مسعود سعد سلمان می‌سراید :

ای تنت را ز نیکویی زیور ،
شهره روزی ست روز شهریور.

◀️ چکامه ای از «مسعود سعد سلمان»

شهریور است و گیتی از عدل شهریار
شاد است ،
خیز و مایه ی شادی به من بیآر.

باده شناس ، مایه ی شادی و خرمی ،
بی باده هیچ جان نشد از مایه ی شاد خوار.

◀️ سروده‌‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

این تنت را ز نیكویی زیور ،
شهره روزی است روز شهریور.

تا به اقبال شهریار جهان ،
بگذرانیم جان به لهو و بطر.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

خوش باش.

◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.

🌺 گل شااسپرغم نماد شهریور امشاسپند است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز سپندارمزد امشاسپند و اسپند ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه  ۲۹ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۸ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ سپندارمزد = فروتنی پاک و سپند.

✔️ جشن سپندارمزدگان خجسته باد.

@khashatra

#سپندارمزد_امشاسپند.

✅ سپند آرامئیتی یا همان اسپند به چم (: معنی) بی‌نقصی و تندرستی کامل است.
وی نگاهبان و پاسدار ایزد بانوی زمین سرسبز و در عین حال نشان باروری و زایش و فرمان برداری ، پرهیزگاری و نیایش است.

این واژه که در اوستا «سْپِنْتَه آرمَئیتی» (Spenta-Ârmaiti) است و نام چهارمین امشاسپند شناخته می‌شود ، از دو بخش «سپنته» (Spenta) یا «سپند» به چم (:معنی) پاک و مقدس و «آرمئیتی» (Ârmaiti) به چم فروتنی و بردباری تشکیل شده است و این دو با هم به چم فروتنیِ پاک و سپند است.
این واژه در پهلوی «سپندارمت» (SpandÂrmat) و در پارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است.

سپنته آرمیتی یکی از ایزد بانوان و امشاسپندان زرتشتی است که در زبان اوستایی ، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده می‌شود ، در زبان پهلوی بدان سپندارمذ یا سپندارمت گویند و در پارسی ، سپندارمد نیز خوانده شده‌است.

👈 در فرهنگ پهلوی سپندرمت یا همان سپندارمذ ، نام یکی از امشاسپندان و در عین حال نام پنجمین روز ماه و دوازدهمین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز سپندارمزد در ماه اسفند را جشن سپندارمزدگان یا اسفندگان و روز عشاق ایرانی می‌نامند.

وی را همان الهه ی بسیار قدیمی اسفند دانسته‌اند و گفته‌اند که او را دو امشاسپند دیگر یعنی هورواتات (:خرداد) و امرتات (:اَمُرداد) همراهی می‌کنند و این سه گروهی از امشاسپندان را می‌سازند که قرینه‌ی سه امشاسپند نخستین ، یعنی وهمن (:وهومن یا همان بهمن) ، اشه وهیشته (:اردی بهشت) و خشتره وییریه (:شهریور) محسوب می‌شوند.

این فروزه در انسان به گونه‌ ی فروتنی و مهر و خدمت به دیگران ، نمایان می‌شود.
سپندارمزد در جهان خاکی ، نگاه دارنده‌ی زمین و زنان است.
زمینی که بی‌هیچ چشم داشتی هرچه دارد در اختیار جانداران می‌گذارد و زنانی چون مادر که هم چون زمین ، مهربان و فروتنند ، مهر می‌ورزند بدون این که چشم‌ به راه پاسخی مهرانگیز باشند.

زن و زمین همسانی‌های بسیاری دارند.
زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش هستند ، زندگی از زن و زمین است که جریان دارد.

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

سپندارمز‌ روز خیز ای نگار ،
سپند آر ما را و جام می آر.

می ‌آر از پی آن که بی می‌‌نشد ،
دلی شادمان و تنی شاد‌خوار.

سپند آر پی آن که چشم بدان ،
بگرداند ایزد ازین روزگار.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

ورز زمین کن.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار‌.

🌺 گل بیدمشک نماد سپندارمزد امشاسپند است.

@khashatra

#سپندارمذگان_خجسته_باد.

جشن باستانی سپندارمذگان، روز بزرگ داشت زن و زمین،
روز عشق آریایی فرخنده باد.
۱
@khashatra