#فروردین_ایزد

✅ نخستین ماه هر سال و نیز نوزدهمین روز هر ماه به نام فروردین (فروهر یا فروشی) است.
بر گرفته از فرَه وَهر fravahr به چم (: معنی) پیش برنده و پیش کشنده است.
«فروردین» به زبان پهلوی «فرورتن»، گرفته شده از پارسی باستان ؛ «افرورتینام» و به چم فروردهای پاکان و فروهرهای پارسایان است.
فروردین همان فروهر است.
فروهر ذره‌ای نور اهورایی ست که در بدن هر کس نهاده شده تا روان را به راه راست راهنمایی کند.
فروهر هیچ گاه آلودگی به خود نمی‌پذیرد.
این ذره در آغاز پاک و بدون آلودگی بوده و همیشه هم پاک خواهد ماند و هرگز هیچ آلودگی و ناپاکی را به خود نخواهد گرفت.
پس از مرگ بدن ، فروهر راه بالا را می‌پیماید ، به سرچشمه ی خود می‌پیوندد.

چه نیکو ست در این  روز جامه ی نو پوشیدن و به یاد درگذشتگان بودن.

زرتشتیان در این روز جامه (: لباس) نو می‌پوشند و از درگذشتگان خود یاد می‌کنند.

👈 فروردین نوزدهمین روز ماه و نخستین ماه سال در گاه شماری زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز فروردین در ماه فروردین را جشن فروردین گان می‌نامند.

بنا بر اندیشه ی زرتشتیان فروهر روان مردگان و نیز روان آنانی است که هنوز زاده نشده‌اند.

جایگاه فروهر نزد خداست و هنگامی که کسی می‌میرد ، روان او به فروهر او می‌پیوندد.
و هنگامی که کسی زاده می‌شود نیز روان از فروهر جدا و به تن او در جهان مادی می‌پیوندد.

بنابر اوستا انسان دارنده‌ی پنج نیروی ست که بخشی از آن ها میرا و بخشی دیگر نامیرا هستند این نیروها چنین‌اند :

◀️ ۱ - نیروی اَهو : در فارسی این واژه را می‌توان به جان معنی کرد که نیروی پویایی ، جنبش و زندگی است.
این نیرو با جسم انسان پدید آمده و با مرگ تن ، نابود می‌شود.

◀️ ۲ - نیروی دَئِنا : در فارسی این واژه را به دین یا وجدان ، معنی کرده‌اند.
وارونه (: برخلاف) «اهو»، این نیرو را آغاز و پایانی نیست.
این نیرو با زاده شدن انسان ، در او دمیده می‌شود و با مرگ انسان به جهان مینوی می‌رود.
وجدان نهاد آگاه و خدایی انسان است و انسان را از کار‌های ناشایست و ناروا ، باز‌می‌دارد.

◀️ ۳ - نیروی بئوذ : نیروی ادراک، فهم و هوش است.
این نیرو قوه‌ ی تشخیص نیک از بد است.

◀️ ۴ - نیروی اورون : این نیرو در فارسی، به روان معنی شده است.
بر روان است تا به یاری نیروی بئوذ ، راه نیک را بپذیرد و از بدی پرهیز کند چرا که در جهان واپسین ، روان است که بازخواست می‌شود.
در پی نیکی ، فرجامی نیک و در پی بدی ، سرانجامی بد خواهد داشت.

❇️ سروده‌ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

فروردین است و روز فروردین ،
شادی و طرب را کند تلقین.

ای دو لب تو چو می ، مرا مِی ‌ده ،
کان باشد رسم روز فروردین.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

سوگند مخور و آن روز ، یزش فروهر ،
پارسایان کن تا خشنودتر باشد.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

مخور هیچ سوگند در (فروردین) ،
که زشت است ، ویژه به روزی چنین.

🌺 گل تاج خروس نماد فروردین ایزد است.

@khashatra

#چگونگی_نیایش_ترادادی_زرتشتی

#موبد_کورش_نیکنام

✅ بخش نخست :

بی گمان نیاز مَرتوگان(:بشر) ، در آغاز نماز را پایه گزاری کرده است.
هنگامی که مرتو(:انسان) در نیازهای نخستین خویش ، خواستار چیزی دشوار بوده ، به گونه ای نماز گزار بوده است.
آشکار است که پیش از بر آورده شدن نیازهایش ، نماز به شیوه ی درخواست ، خواهش و زاری همراه بوده ولی پس از برآورده شدن نیاز ، شاید نماز به سپاس گزاری نیز رسیده باشد.

گاهی نیز این نیاز برای در امان بودن جان خود و یا نزدیکان بوده است.
آن زمان هنگامی که با پیش آمد های ناگواری زاستاری(:طبیعی) همراه با جان باختگی که برای مرتوها فراهم می شده ، با ناله و زاری آنان نیز همراه می شده که از نیروهای نادیدنی ، در خواست کمک می کردند.
هنگامی که خشم زاستار کاهش می یافت و آن خطر بر طرف می شد ، چون می پنداشت که تنها ناله های او اثر گزار بوده ، بنابراین زبان به سپاس گزاری باز می گشود.
این گونه برای مرتوها این تفکر را به وجود می آورد که نیروهایی هستند که در خواست و نیاز وی را شنیده و آن را بر آورده ساخته اند.
پس به خدایانی شگفت انگیز باور می کردند.
آن چه را خود دوست داشتند ، برای خدای پنداری خویش نیز فراهم می کردند.
مانند زیور آلات ، اسلحه ، گوشت قربانی و نوشابه های سُکرآور.
۱
@khashatra

✅ پیش از یکتاپرستی اشوزرتشت ، در میان آریاییان آخشیج(:عناصر) زاستاری  مانند خورشید ، ماه ، آب و دیگر پدیده ها مورد ستایش بودند.
به باور نیاکان ایرانی ما ، هر یک از این پدیده ها ، خدایی جداگانه داشتند که جدا از دیگری در زندگی مردم دخالت داشته است.
پس باید جداگانه برای شان ستایش و نیایش کرد.
هنگامی که اشوزرتشت مرتوگان را به یکتاپرستی فراخواند. 
آیین قربانی کردن (:فدیه دادن) برای خشنودی خدایان پنداری را ناشایست و مردود دانست و با آن سازگاری نداشت.
اشوزرتشت ، پدیده های زاستاری را به ریخت (:شکل) دیگری پذیرفت و آن ها را
از جایگاه(:مقام) خدایی به جایگاه ایزدان پایین آورد.
او از پیروانش خواست زمین ، خورشید ، ماه و دیگر پدیده ها ارژ بگذارند.
زیرا در زندگی مرتوگان جایگاه به سزایی دارند.
در بینش اشوزرتشت ، اهورامزدا ، دانایی و آگاهی بی کرانی شد که در هستی پویا و پایدار شده است و تنها نیاز است تا برای چنین خدایی نیایش کرد و نماز خواند.
رابطه ی مَرتو با خدا در باور اشوزرتشت ، دوستانه و از روی هم کاری است.
بنابراین نیایش به سبب ترس از او نخواهد بود. مرتو به شوَند(:دلیل) نزدیکی به اهورامزدا که آرامش وجدان را به دنبال خواهد داشت ، نیایش خواهد کرد.
۲
@khashatra

✅ در پیام اشوزرتشت ، اهورامزدا با مرتو هم چون دوست و یاوری مهربان است نه پدیده ای که بایستی از او ترس داشت.
بی گمان نماز و نیایش نیز بر نماد خردمندی و در پرتو دل دادگی و مهربانی خواهد بود.
بر پایه ی این نگرش ، مرتو در فرهنگ و باور مزدایی ، نه به انگیزه ی ترس از آفریدگار مهربان خود و نه وحشت از جهان پس از مرگ ، بلکه برای خشنودی بنیان دل دادگی و خردمندی نمازگزار شده است.

آشکار است که چنین نیایش هایی به سبب نزدیکی به اهورامزدا(:دانایی وخرد) و رسیدن به آرامش تن و روان خویش خواهد بود‌.

اشوزرتشت در سرودهای خود یسنا ؛ هات ۲۸، بند ۱ که نخستین سرود گاتاست.
می فرماید :

ای مزدا اهورا ، دانایی و آگاهی بی کران.
در آغاز با دست های برافراشته و در راستای فلسفه ی فروتنی بر نیایش استوارم.
خواستارم تا از فروزه ی منش نیک یاری جویم.
به پشتیبانی از سپنتامینو ، گوهر پاک و سازنده ، رفتار وکردارم را با اشا ، هنجار راستی در هستی هماهنگ سازم.
تا سهمی در خشنودی روان آفرینش داشته باشم.

📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روان شاد ؛
موبدکورش نیکنام.

✍ رونوشت بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
ادامه دارد....

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز ورهرام ایزد از بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه ۱۴ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۳ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ ورهرام = پیروزی و سرافرازی.

✔️ دیدار در شاه ورهرام ایزد.

@khashatra

#ورهرام_ایزد

✅ ورهرام ، ایزد پیروزی و سرافرازی ست.
در ادب مزدیسنا و آریایی کهن ، بهرام ایزد در پیکره‌های بسیار زیبا ، نیرومند ، تیزرو ، برنا ، شاداب ، شاهین تیز پرواز ، مرد رایومند و …. دادگری و درستی و خوشی و یک رنگی مى‌دارد و اهریمن زدایی مى‌کند ، به نیکان و ستایندگان نیرو مى‌دهد و بر دشمنان خشم مرگ مى‌آورد و در کار آشتی هم کوشاست.
آشتی که از راه درست اشوزرتشت سپنتمان آن را ستود و همواره در آرزوی برپایی‌اش بود و از برای پیروزی خود و پیش بردن آواژگان بهرام ایزد را ستایش کرد.

👈 بیستمین روز از هر ماه در گاه شماری ایرانی «وَرَهرام» نامیده می‌شود، در اوستا ورترغن آمده و در پهلوی ورهران و درپارسی بهرام آمده، ورهرام به چم پیروزی و کامیابی قابل ستایش است. فروزه‌ ی پیروزی است.
ورهرام ایزد به چم (:معنی) پیروزی قابل ستایش است و به سبب جایگاه پر اهمیتش «شاه ورهرام ایزد» نامیده می‌شود.

❇️ در باور ایرانیان پیروزی همواره با ارزش و قابل ستایش بوده است به همین دلیل در اوستا سرود‌های زیبایی در ستایش پیروزی آمده است.
ایرانیان باستان پیش از آغاز هر کار گروهی، در نیایش‌گاه ویژه‌ای گردهم می‌آمدند و سرود‌های ستایش پیروزی را با هم می‌خواندند و با روانی نیرومند و اراده‌ای استوار ، برای پیروزی ، پای به میدان مبارزه‌ ی زندگی می‌گذاشتند.
این مکان‌ ها به تدریج به نیایش‌گاه ورهرام ایزد شناخته شد.
اکنون زرتشتیان دست‌کم ماهی یک بار ، در روز ورهرام ، در نیایشگاه شاه ورهرام ایزد گردهم می‌آیند و اهورا مزدا را نیایش می‌کنند و از او می‌خواهند که پیروزی را در زندگی ، بهره‌ ی آنان گرداند و نیز همه‌ ی کسانی را که به پیروی از پیام اشو زرتشت در«تازه گردانیدن ِ زندگانی‌» ، «پیش بردن جهان هستی» و «گسترش آیین راستی» می‌کوشند ، پیروز و سر افراز گرداند.

❇️ در بهرام‌ یشت آمده‌است که :
بهرام آفریده ی اهورا نیرومند و فرهمند است و نیروی بینایی شگفت‌انگیزی دارد.
او یورش همه ی دشمنان را ، چه جادوان و پریان ، و چه کَوی‌ها و کَرَپان‌های «ستمگر» را در هم می‌شکند ، جهان را تازگی و آشتی می‌بخشد و به خوبی آرمان‌ها را بر آورده می‌کند.
بهرام هم‌چنین توانایی فرزندآوری و بازوان نیرومند و تندرستی و دلیری می‌بخشد.

❇️ آذر بهرام همان سومین آتشکده‌ ی بزرگ ایران هست آذر برزین مهر در ریوند خوراسان ، در آتش بهرام نیایش ، بند شش آن ، کوه نام برده شده است.

❇️ نیایشگاه‌ های شاه ورهرام ایزد در خرمشاه یزد ، زین‌آباد یزد ، شریف‌آباد اردکان ، امیریه‌ ی تهران ، تهران پارس ، کرج ، کرمان و اهواز وجود دارد.
از آیین‌های این روز پختن آش ، سیروگ و پخش شیرینی و نخود مشکل‌گشا است.

🌺 گل قاسدک نماد ورهرام ایزد است.

@khashatra

#ورهرام_یشت

با آوای روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#چگونگی_نیایش_ترادادی_زرتشتی

✅ بخش دوم :

در این بند اشوزرتشت به گونه ای ویژه از نیایش می پردازد.
او با دست های افراشته ، بهرمندی از راستی و خرد بر آن است تا کرداری داشته باشد تا روان هستی و جهانیان را خشنود ساخته و به نیکی و آرامش برساند.

ساده تر این که بهترین نیایش انجام کار نیک و رفتاری است که بر خردمندی استوار باشد و همگان را به خوش بختی برساند.
به باور ترادادی(:سنتی)زرتشتیان ، نماز و نیایش پنج بار در شبانه روز سروده می شود که ترکیب سروده هایی کهن برگرفته از پیام اشوزرتشت در گاتاها و بخش هایی جوان تر از موبدان زمان ساسانی است که پس از گردآوری و تنظیم ، در آن زمان به خرده اوستا افزوده شده است.
نیایش کننده رو به سوی روشنایی می کند و با دست های برافراشته بخش هایی از خرده اوستا که شامل سروش باج و اوستای کُشتی است را زمزمه می کند.
او در نیایش گاه یا مکانی که به پاکیزگی آن بی گمان است ، ایستاده است.
سدره و کشتی بر تن دارد دست و روی خود را شسته و پاک کرده است و کلاه یا روسری سپید بر سر دارد.
در فرهنگ ترادادی و دینی زرتشتی نماز ، مرتو را به اهورامزدا نزدیک می گرداند که از دیدگاه مینوی و روانی برای مرتو سودمند خواهد بود.
ولی با خواندن نماز و نیایش ، اشتباه و گناهان کسی بخشوده نخواهد شد زیرا در بینش اشوزرتشت ، کردار هر کسی بیان کننده ی هویت فردی و روانی است ، نه گفتاری و سخنی که در نیایش بر زبان می آورد.

نیایش های ترادادی و پنج گانه با جمله ی اوستایی « خُشنَه اُترَه اَهورَهِه مَزداوْ» به چِمار(:معنی) با خشنود گرداندن خداوند آغاز می گردد ، سپس نسبت به این که چه هنگامی از شبانه روز (گاه نیایش) باشد یکی از نمازهای پنج گانه ادامه خواهد یافت.
۴
@khashatra

✅ روز ترادادی زرتشتیان ، از سپیده دم بامدادی و روشنایی هر روز آغاز می گردد و تا سپیده دم روز دیگر ادامه خواهد یافت.
هر رویدادی از جمله در گذشت مرتو ، چنان چه پیش از سپیده دم باشد در گاه شماری روز پیش از آن ثبت خواهد شد.
پنج گاه نماز و نیایش ترادادی زرتشتی عبارتند از :
« اُشَهِن ، هاون ، رَپیتون ، اُزیرن و ائیوی سروترم»
که در هر گاه به سرور و سرپرست مکانی که از کوچک‌ترین بخش هازمان(:جامعه) که خانواده است آغاز می گردد و تا رهبر دینی ادامه می یابد.
به این ترتیب که در هر گاه به ویژگی و فروزه ی آن گاه اشاره می شود و پس از آن در گاهِ اُشهن به سرپرست خانه( پدر و مادر) ، گاهِ هاون به سرپرست روستا و دهکده (کد خدای ده) ، گاهِ رپیتون به مدیریت شهر (شهردار) ، در گاهِ ازیرن به سرور ، پادشاهِ کشور و در گاهِ ائیوی سروترم به رهبر دین درود فرستاده شده است.
ویژگی درست و مورد نیاز برای همه ی این سروران پیروی از راستی ، خردمندی و دادگستری است.
به شیوه ی ترادادی گاه نخست به هنگام سپیده ی خورشید ، گاه هاون از بامداد تا نیم روز ، گاه رَپیتون از نیم روز تا سه ساعت پس از آن ، گاه ازیرن از آن زمان تا غروب آفتاب و گاه ائیوی سروترم از غروب آفتاب به بعد خواهد بود.
سُرایش اوستا سروش باج ادامه می یابد ، در بخشی از آن کمربند کُشتی از کمر باز می شود و در لابه لای انگشتان دست قرار می گیرد.
سرود «اَهمایی رَئیشچَه» دنبال آن است که نیایش کننده برای نیکوکاران روزگار آرزوهای خوب و تندرستی دارد ، برگردان آن چنین است :

آن که بهترین را برگزیند ،
برای او‌ باد فر و شکوه ،
برای او باد درستی تن ،
برای او باد پایداری تن ،
برای او باد پیروزی تن ،
برای او باد خواسته ی دل خواه خرمی آور ،
برای او باد فرزندان نامور و زندگی دراز ،
برای او باد بهترین پایگاه پارسایی ،
که سرشار از روشنایی و‌ خرمی است.
۵
@khashatra

✅ پس از این سرود اوستای کُشتی خوانده می شود.
در بخشی از آن دوباره کشتی بر روی سدره بر کمر بسته خواهد شد ، آن گاه با سرود «مَزدَیَسنُواَهمی» که پذیرفتن و اقرار به دین است ادامه یافته و در پایان سرودِ «همازوربیم» زمزمه می شود که برگردان آن چنین است :

هم یار باشیم ، هم یار همه ی پاکان باشیم.
هم یار بیشترین کرفه(:ثواب) باشیم ،
هم کرفه ، کرفه کاران باشیم ،
از گناه و گناهکاران دور باشیم ،
هم کرفه بسته کُشتیان و نیکان و خوبان هفت کشور زمین باشیم ،
ای دادار اورمزد در گذرگاه بزرگِ آزمونِ نیکی و بدی سبک و شاد و آسان گذر باشیم ،
ای دادار اورمزد ما را به همه ی مردمان پاک و به سرودگاه روشن(:بهشت) برسان.

در بخش پایانی هرگاه ، نیایش ترادادی زرتشتی ، اوستای برساد از خرده اوستا نیز سروده خواهد شد.
در این اوستا به هر یک از امشاسپندان و یاران و ایزدان هم کار او اشاره شده و به خشنودی آنان نیز نیایش سروده شده است.
پایان برساد نام گاه نیایش ، نام روز ترادادی در گاه شماری زرتشتی و نام هر ماه ، آورده می شود.

📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روان شاد ؛
موبدکورش نیکنام.

✍ رونوشت بردیا بزرگمهر.
۶
@khashatra
ادامه دارد....

#امروز

نَبُر

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز رام ایزد از بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۱۵ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۴ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ رام = رامش ، آرام ، آرامش.

✔️ نَبُر : پرهیز از کشتن حیوانات سودمند ،
و پرهیز از خوردن خوراک های گوشت دار.

@khashatra

#رام_ایزد

✅ واژه‌ی رام به معنای آرام ، خوشحال ، فرمان بردار آمده‌است و هنوز هم این واژه به همین صورت یا به صورت رامش در معنی صلح و شادی و سازش به کار می‌رود.

👈 ایزد رام در آیین مزدیسنی ، پاسدار و موکّل روز بیست و یکم هر ماه خورشیدی است و در اوستا با صفت «بخشنده ی چراگاه و اغذیه‌ ی خوب» از وی یاد شده‌است.
رام یا ایزد رام ، که در اوستا به صورت رامه یا رامن آمده و در زبان پهلوی به صورت رامشن یا همان رام خوانده شده‌است.

❇️ در آیین زرتشت یکی از ایزدان یا فروزه‌ی درخور نیایش است.
این ایزد که آن را وای وه نیز گفته‌اند ، بر روز بیست و یکم هر ماه که آن را رام روز می‌نامند، موکّل است. چهارمین روز نَبُر یا پرهیز از خوردن گوشت است.

❇️ در کنار بهمن (وهمن یا وهومانا از امشاسپندان) سه دستیار او قرار می‌گیرند که نخستین آن ها ماه ، دومین گؤشورون و سومین رام است که قرینه ی وای محسوب می‌شود و در زندگی پس از مرگ نقش خاصی را ایفا می‌نماید.
در واقع در زندگی پس از مرگ ، رام به ارواح نیکوکار و عادل مدد می‌رساند تا مشکلات و موانع را پشت سر بگذارند.
رام یکی از جنبه‌ های زمان نیز به شمار می‌رود او نخستین پزشک مینوی است که چاره و درمان دردها به دست او سپرده شده است.

❇️ فردوسی سترگ می‌سراید :

ترا روز رام از جهان رام باد ،
همان باد را با تو آرام باد.

🌺 گل خیری زرد نماد رام ایزد است.

@khashatra

#چهار_روز_نبر


✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است.
روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.

"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس ،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.

@khashatra‌

#چگونگی_نیایش_ترادادی_زرتشتی

✅ بخش پایانی :

از نیایش ترادادی(:سنتی) زرتشتی که بر گرفته از خرده اوستا بوده ، چنین برداشتی می توان‌داشت :
هر نیایش کننده به پدر و مادر خود ، به سرور دهکده یا محله ی خویش که دادگر و سازنده است ، به شهردار که تازه کننده و نیکوکار باشد به رهبر و پادشاه کشور که خردمند و دادگستر باشد و سرانجام به پیشوای دینی که راهنمای مردم به سوی نیکی ها باشد.
هر نیایش کننده درود می فرستد.
نماز را به خشنودی اهورامزدا می خواند و با سرود اَشم وُهو ، بهترین راستی را برای خود و دیگران آرزو می کند.
با سرود یَتااَهو وَئیریُو بینش و آرزوی اشوزرتشت را یادآوری می کند.

در سرودهای :
هَزنگرَم. بئشَه زَنام. بَئه وَره. بَئشَه زَنام.
هزار بار تندرستی ، بی کران تندرستی
درست زیستن را برای همه آرزو دارند.
۷
@khashatra

✅ و جَسَه. مِه. اَوَنگ.هِه. مَزدَه
از اهورامزدا یاری می گیرد.
تا بداندیش ودروغ کار نیز زمانی به راستی روی آورد.
آرزو می کند تا بداندیشی(:اهریمن) از او دور بماند.
نیروی انگره مینو شکسته گردد.
تندرستی و بهروزی را برای نیکو کاران آرزو دارد.
از کارهای ناشایستی که با اندیشه ، گفتار و کردار او روی داده ، پشیمان است.
به دین مزدیسنا که آورده ی اشوزرتشت است.
اقرار می کند و پایبندی خود را به :
اندیشه ی نیک ،
گفتار نیک ،
و کردار نیک آشکار می کند.

پیمان دین مزدایی را بازگو می کند :
او دینی را گزینش کرده که با جنگ و خون ریزی سازگاری ندارد ،
بلکه ستایشگر آتشی و نیک اندیشی است.
در پایان آرزو می کند.
تا همراه و هماورد باشد ،
با نیکوکاران ،
و از هرگونه کار ناشایستی به دور بماند.

📚 بُن مایه :
برگرفته از تارنمای روان شاد ؛
موبدکورش نیکنام.

✍ رونوشت بردیا بزرگمهر.
۸
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز باد ایزد از بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

پنج شنبه ۱۶ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۵ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ باد = وای ، وایو ، باد.

@khashatra

#باد_ایزد

✅ «باد» ، نام بیست‌ و‌ دومین روز ماه در گاه شمار زرتشتی ست.
باد ، به چم هوا ست. در فرهنگ زرتشتی هوا از چهار آخشیج ستودنی و سپندینه مانند آب و آتش و خاک است.
در فرهنگ ایران پاک نگهداشتن چهار آخشیج خویش کاری هر انسان است.

در اوستا ایزد وَیو (باد) همراه و همکار ایزدان آب و آتش و خاک است.
ایزد وَیو (ایزد «باد» یا «هوا») همواره با ایزد رام آمده است.

❇️ در اوستای سی‌روزه آمده : «…یاری باد به همه رزم و کارزار برساد.
هر که را باد پشتیبان است پیروزی همیشه با اوست.

ایزد وَیو یا ایزد باد همواره با ایزد رام آمده است. ” وای یا وایو ”باد” چهره‌ای دوگانه دارد ، خوب و بد زیرا باد از هر دو جهان نیک و بد می‌گذرد.
او نیکوکار است و در عین‌حال می‌تواند با نیروی ویران گر خود همه‌ چیز و همه ‌کس را نابود سازد.

در ادبیات پهلوی دارای دو نیمه‌ ی بد و خوب است که در اوستا نیمه‌ ی نیک او که دشمن دیوان است ستوده شده.
ایزد وایو در یشت پانزدهم اوستا به عنوان ایزدی مهم مورد ستایش قرار گرفته و این ستایش تا دوران اشکانی و ساسانی ادامه داشته‌است.
در فرهنگ ایران قدیم ایزد یا الهه ی باد است.
این خداوندگار نه تنها برای تمام موجودات زنده روح حیات بوده بلکه روح دنیا و گیتی نیز محسوب می شده است.
وایو هم چنین هوایی است که در آن تمام موجودات زنده در هنگام مرگ نابود می شوند.

❇️ ایزد باد در اوستا چنین گزارش شده : جوینده ، نیک‌كردار ، چیره‌ شونده ، پس‌رونده ، پیش‌رونده ، پاینده‌ فر ، سخت‌ ترین ، قوی‌ترین ، شكست‌ دهنده ، موج‌ ریزنده ، زبانه‌ كشنده و ….
 
❇️ سروده‌ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی نسک (:کتاب) بندهش ؛

چون باد‌ روز ، روز نشاط آمد ای نگار ،
شادی فزای هین و بده باده و بیار.

باده است شادی دل پیوسته باده خور ،
بی‌ باده هر چه بینی باد هوا شمار.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

در بخش (نیایش خواندن سرود و ادعیه) از بر کن و به کار نو مَپیوند.

 
◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

وگر با شدت کار ، با داوران ،
در این روز رو ، تا شوی کامران.

سزد روز (باد) ار درنگی شوی ،
نپیوندی امروز کار از نوی.

🌺 گل باد رنگ بویه نماد باد ایزد است.

@khashatra

#جشن_ورهرام

✅ پارسیانِ هند ، در همبستگی با هم کیشانِ زرتشتیِ خود و با نگاهی نگران به وضعیتِ کنونیِ کشور ، آیینِ «جَشَنِ ورَهْرام » را برای مردمانِ ایران برگزار کردند.
🌿🌼
❇️ جَشَنِ ورهرام  از آیین‌های متداول در میانِ پارسیان است که به نیتِ پیروزی ، توانمندی ، پایداری و نگاهبانی ، با یاری ایزدِ بهرام برگزار می‌گردد.


@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز دی به دین از بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه ۱۷ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۶ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ دی به دین = آفریدگار.

✔️ روز استراحت و نیایش همگانی زرتشتیان.

@khashatra

#دی_به_دین

✅ دی به دین ، روز بیست و سوم از هر ماه در گاه شماری زرتشتیان است.
دی یکی از نام های اهورا مزداست.

«دی» اوستایی «دَثوش» به چم (:معنی) پروردگار و دادار ، آفریننده و جهان دار زیبایی ها است.

در گاهشماری زرتشتی ، روز نخست هر ماه اورمزد روز نامیده می شود و سه روز دیگر  به نام اهورامزدای بی همتاست که به واژه ی دی آمده و از آن سخن گفته شده است.

👈 در هر ماه سه روز با نام «دی» شناخته می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز دی  در ماه دی را جشن دیگان می‌نامند.
روزهای هشتم ، پانزدهم و بیست و سوم ماه زرتشتی به نام «دی» است مانند دی به آذر ، روز هشتم هر ماه ، دی به مهر ، روز پانزدهم از هرماه ، دی به دین ، روز بیست و سوم از هر ماه.
برای باز شناختن هر یک از این سه روز ، نام روز پس از آن به واژه‌ی دی پیوند داده شده است برای نمونه فردای روز دی به آذر روز آذر است.

❇️ روزهای دی در هر ماه روزهای نیایش همگانی ، به آتشکده رفتن و آسایش و دست از كار كشیدن زرتشتیان است.

❇️ «سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش»

روز دی است خیز و بیار ای نگار مِی ،
ای ترک ، مِی بیار كه تركی گرفت دی.
مِی ده برطل و جام كه در بزم خسروی ،
بنشست شاه شاد ملک ارسلان به مِی.

🌺 گل شنبلید نماد دی به دین (آفریدگار) است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز دین ایزد از بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه  ۱۸ بهمن ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۷ فوریه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ دین = دئنا ، وژدان ، نگرش درونی.

@khashatra