#زامیاد_ایزد

✅ زامیاد به چم زمین است. زمین سرچشمه‌ ی همه ی داده‌ ها برای زندگی بهتر آفریده‌‌ هایی است که روی آن زندگی می‌کنند.
گویند در این  روز درخت نشاندن  و تخم  کاشتن و آبادانی کردن بسیار خوب است.

روز «زامیاد» بیست‌ و‌ هشتمین روز ماه در گاه شمار زرتشتی به این ایزد نامیده می‌شود.
زامیاد (زم، زمین + یزد) یا زامیاد نام فرشته‌ ی زمین است‌ که با صفت نیک کنش ، از او یاد شده است.
ایزد زامیاد (زمین) با ایزد آسمان یک جا یا جداگانه سپند شمرده شده‌اند.
زمین نماد مادر است برای انسان و دیگر موجودات زنده‌ ی روی آن ، بنابراین ستودنی و سپندینه بوده و در آموزش‌های دین زرتشتی به نگهداری پاک و نیکو از آن بسیار سفارش شده است.
ایزد زامیاد از ایزدان همکار اَمُرداد است.

در ستایش زامیاد نیایش و ستایش اهورمزدای یگانه از همه‌ نیكوكاران به داده‌ های هرمز هست،
نگهدارنده و پروراننده‌ ی آفریده‌ ی زمین نیكو را همی مى‌ستاییم ….

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌‌ ی نسک بندهش ؛

چون روز زامیاد نیاری ز می ‌تو یاد ،
زیرا كه خوش‌تر آید مِی ‌روز زامیاد.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

دارو مخور.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

گرت خوردن دارو افتد به سر ،
به (زامیاد) روز ، هیچ دارو مخور.

🌺 گل بانو اسپرغم نماد زامیاد ایزد است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز مانتره سپند ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه ۲۳ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۳ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ مانتره سپند = سخن اندیشه برانگیز.

@khashatra

#مانتره_سپند_ایزد

✅ بیست و نهمین روز ماه ، مانتره‌ سپند دو بخش دارد ؛
نخست ؛ مانتره یا مَنتره به چم سخن اندیشه برانگیز.
دوم ؛ سپند یعنی مقدس.
در اوستا «مانترَسپِنتَ»، فارسی میانه «اَمَهرَسپنت» و فارسی امروز «ماراسپند» و «مانترسپند» آمده است.
وی ایزد و نگاهبان آب است. ایزد ماراسپند نگهبان گاه و روز و خرد و گوش‌ها و چشم‌هاست.
مانتره‌سپند به چم گفتار نیک ، پاک و سپندینه و سخن فزونی بخش است.

❇️ اشوزرتشت اسپنتمان در سرودهای خود گات ها ، مانتره را همان سخن اندیشه‌ برانگیز نامیده است.
مانتره در سراسر اوستا ستوده شده است.
مانترسپند ایزد درمانگری ست و به چم آرام بخش روان‌ها هم آماده است و شفا می‌بخشد قلب‌های خسته انسان در رنج را.

«مانتره» یکی از واژه‌های بنیادین گاهان ست.
این کلمه از ریشه ی من به چم اندیشیدن و در کل به چم وسیله ی اندیشه کردن و یا موجب اندیشه برانگیزی آمده است.
اما روان‌ترین ترجمه کلام اندیشه برانگیز است.
هم چنین در اوستا ، او ِستاهای «اَشِم وُهو» و «یَـتااَهو = اَهونَ‌وَر» به نام مانتره شناخته می‌شوند.
سراینده ی مانتره نیز «مانترن» نامیده می‌شود.

#ویژگی‌های_مانتره

◀️ ۱ - درمان بخشی :

در گاهان در هات ۴۴ بند ۱۶،
از درمان بخشی و به عبارتی همان جنبه ی روان شناسی مانتره اشاره شده است.

◀️ ۲ - الهام گونه بودن :

اشوزرتشت فردی است که با الهام از جهان ِ پیرامون خویش (چه درون و چه محیط) به بزرگی رسید.
او مانتره را هم نوعی الهام (چه درونی و چه از محیط) می‌داند.

◀️ ۳ - موسیقیایی بودن :

یکی از شروط مانتره بودن ِ یک سخن ، موسیقایی بودن آن است.

◀️ ۴ - توانایی اهورایی مانتره :

در گاهان برای تاثیر کلام مانتره بر اقشار مردم و سعادت آن ها بسیار گفته شده است.

از آن چه که در متون اصلی دین ِ ما گات ها و قسمت‌های اصلی اوستا بر می‌آید ، مانتره جزیی از نوای خداوندی است که به مانند «فرَوَهَر» در وجود هر انساتی قرار داده شده است و در اصل توانایی اندیشه برانگیزی است و از آن جایی که خداوند «مبدا خرد» است ، پس مانتره هم توانایی اندیشمندی و اندیشه برانگیزی است ، که یک انسان از آن بهره‌مند می‌شود.
و نیز مانتره کلامی است از همین نوع که از مانتره ِ وجودی انسان به صدا در می‌آید و به مانتره وجودی انسان دیگری می‌رسد و آن را بر می‌انگیزد.
چه نیکو و زیباست در این روز خواندن گات ها.
پیدایی و روایی دین نیک اندر جهان به دست مانترسپند است و می‌توان نیکی دین را به وسیله مانترسپند از آن خویش کرد.
گویند هر کس در این روز زاده شود دلیر باشد.

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌‌ ی نسک (:کتاب) بندهش :

ای دلارام روز مار‌اسپند ،
دست بی‌جام لعل مِی ، مپسند.
خرمی در جهانِ خرم بین ،
شادمانی كن و به ناز بخند.

❇️ اندرز نامه‌ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

جامه افزای و دوز و پوش و زن به زنی کن ،
که فرزند تیز ویر (:باهوش) و نیک زاید.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

زن تازه در (ماراسفند) گیر ،
که فرزند نیک آید و تیز ویر.

🌺 گل کرکم نماد مانتره سپند ایزد است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز انارم ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۲۴ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۴ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ انارم = فروغ و روشنایی بی پایان.

@khashatra

#انارم_ایزد

✅ انارم به چم (:معنی) «روشنایی بی پایان» است و در اوستا «اَنَغرِرَاوچَ» خوانده می‌شود.
کسانی که با اندیشه ، گفتار و کردار نیک زندگی می‌کنند و با دروغ و ناپاکی مبارزه می‌کنند ، سرانجام به سرای نور و سُرور می‌روند که سرشار از خرسندی و شادمانی برای آن‌هاست.
این سرا ، همان خانه‌ ی واپسین و جایگاه روشنایی و فروغ بی‌پایان است.

❇️ مسعود سعد پیرامون این ایزد می‌سراید :
«انیران ز پیران شنیدم چنان ،
که مِی خورد باید به رطل گران».

زرتشتیان در این روز به سفر می روند و اهورامزدارا به شوند داده‌های نیکش برای زندگی ستایش می‌کنند.

🌺 گل «مروارید شيران» نماد انارام در دین زرتشتی است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اورمزد و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

پنج شنبه ۲۵ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۵ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اورمزد = هرمزد ، خداوند.

@khashatra

#اورمزد

✅ امروز اورمزدست ای يار مِی گسار ،
برخيز و تازگی کن و آن جام باده آر.
ای اورمزد روی بده روز اورمزد ،
آن مِی که شادمان کُندم اورمزدوار.

🔻اورمزد
((یکتا پروردگار بزرگ ایرانیان باستان و مزدیسنان،
و آفریدگار زمین و آسمان و آفریدگان.
امشاسپندان و ایزدان نیز آفریده ی اویند.
او عین قدرت و دانش پر از خیر و راستی و سپندی و نیکی ست.

👈 اورمزد ، هورمزد ، هرمزد = مخفف اهورامزدا ، خدای یگانه ، نام ستاره ی مشتری ، نام فرشته‌ای ، نام روز نخست از هر ماه مزدیسنی.

👈 اهورامَزدا ؛
(به اوستایی مزدا اهوره «مَزدا اَهورَه»)
نیز با نام‌های : اهورا ، اورمَزد ، هورمَزد ، اورمُزد ، هورمُز و هُرمُز) ، نامِ آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همه ی هستی در مَزدَیَسنا است.
اهورامزدا آفریننده ی جهان است. مزدیسنان اهورامزدا را می‌پرستند.
اهورامزدا آفریدگار و داور همه چیزهای مادی و مینوی و نیز آفریننده ی روشنی و تاریکی و برقرار کننده ی نظم هستی (اشا) است.
او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده ‌است.
پس در واقع او از عدم می‌آفریند و با خود تنهاست.

✔️ برای اهورا مزدا ؛
در هرمزد یشت ، در حدود شست صفتِ نیک آورده شده و همه ی چیز های خوب به وی منتسب شده‌است.
هم چنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است :

◀️ ۱ - سپنتامینو به چم سپند ترین روان.

◀️ ۲ - خشثره ویرنه به گویش امروزی شهریور ، به چم شهریار و پادشاهی که باید برگزیده شود.

◀️ ۳ - سپنته آرمیتی ست به چم پارسایی سپند و پاک.

◀️ ۴ - هورتات بگویش امروزی خورداد به چم جامعیت و رسایی.

◀️ ۵ - اَمرتات جاودانگی و بی مرگی ، او اَشَه. به چم راستی و درستی و دات ایزدی و پاکی ست.

◀️ ۶ - وهومَنَه است به چم خوب منش ، منش نیک ، این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می‌شوند.
و پایه‌های کمال در دین مزدیسنی برای رسیدن به روشنایی بی پایان است.
از این هفت امشاسپندان است که هفت شهر عشق و هفت آسمان و هفت خوان اسفندیار و هفت خوان رستم و هفت سین و هفت کشور و … اقتباس شده است.

🌺 گیاه مورت نماد روز اورمزد (خداوند) می باشد.

@khashatra

#نیایش

#اورمزد_یشت

با آوای دل نشین روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#امروز

نَبُر

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز وهومن امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه ۲۶ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۶ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ وهومنه = منش نیک.

✔️ نَبُر = پرهیز از خوراک های گوشتی
و پرهیز از کشتار حیوانات سودمند.

✔️ جشن بهمنگان بر همه ایرانیان ایران دوست خجسته باد.

@khashatra

#چهار_روز_نبر


✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است.
روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.

"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس ،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.

@khashatra‌

#جشن_بهمنگان_فرخنده_باد

✅ فرا رسیدن جشن بهمنگان بر همه ی وهمنشان و نیک اندیشان خجسته و پر از خیر و نیکی باد.
پاکان گیتی، دستیابی به ویژگی های وهومن امشاسپند را برای همه‌ ی شما و خودمان آرزو می کنیم.
اهورامزدا بخشش نیک اندیشی را به همه ی ما ارزانی بدارد و یاریگر ما برای بازتاب آن در گفتار و کردار ما باشد. ایدون باد.

@khashatra

#جشن_بهمنگان

✅ همسوی تراداد جشن‌های ماهیانه ، در بهمن روز از بهمن ماه جشنی به نام بهمنگان  برگزار می‌شده است.

بهمن از واژه ی اوستایی وهومن به چم اندیشه ی نیک می‌باشد ، وهومن یکی از امشاسپندان نزدیک به اهورامزدا می‌باشد.
اشوزرتشت برای دریافت پیام‌های اهورایی از وهومن یاری می‌گیرد. پاسبانی چهارپایان سودمند در جهان گیتیک به این امشاسپند واگذار می‌شود.
از این رو زرتشتیان در جشن بهمنگان یا بهمنجه که در روز بهمن از ماه بهمن است از کشتار جانوران سودمند و خوردن گوشت آنان خودداری می‌نمایند و برخی از زرتشتیان پرهیز از خوردن و کشتار را در همه ی روزهای بهمن انجام می‌دهند.

«بهمن» برترین امشاسپند دین زرتشتی است.
این واژه با «اندیشه ی نیک» ، «منش نیک» و «خرد سپندینه» برابر نهاده شده‌است.
به راستی «بهمن» چه را می‌رساند و آیا می‌توانیم به سادگی برای آن برابرهایی را بنهیم؟
آیا برای «بهمن» می‌توان برابری یافت و به زبان و نوشته آورد؟
در گات ها آمده ‌است که اشوزرتشت به یاری مهین «بهمن» به پیام‌آوری برگزیده شد.
چگونگی برگزیده شدن اشوزرتشت به پیام‌آوری ، با همراهی بهمن امشاسپند ، از شگفتی‌های این کتاب ورجاوند ست.
بهمن در جهان مینوی نماد منش نیک اهورامزدا ست. و با خواست اوست که بهمن به اشوزرتشت رو می‌آورد و او را با گفتار و خواست اهورایی پیوند می‌دهد و اشوزرتشت می‌تواند با دلداده اش به گفتگو بنشیند.
بهمن به اشوزرتشت راه می‌نمایاند تا نخست به داد و هنجار هستی - «اشا» - پی برد و این همراهی تا بدان گاه می‌رسد که اشوزرتشت سرچشمه یکتای هستی را می‌یابد و آن چنان به او دل می‌بندد و برای مردم سخنانی می‌سراید که تا آن زمان کسی نسروده ‌است.
در اوستا بهشت ، خانه ی بهمن خوانده شده‌است...و نیکوکاران در سرای بهمن (:بهشت) به پاداش ایزدی می‌رسند.
در نوشته‌های پهلوی چون دینکرد وبندهش بهمن نخستین آفریده دادار است.
اگر بخواهیم آموزش های اشوزرتشت را به درستی دریابیم ، نخست باید بهمن را بشناسیم.
آیا بهمن همان خرد سپندینه‌است
آیا همان منش پاک است؟
آیا اندیشه ی نیک است؟
آیا به منشی ست؟
آیا او را نجوییم؟
چرا که هرچه بیشتر بجوییم ، کمتر خواهیم یافتش؟
به سرای دل برویم یا به ژرفای اندیشه ، کجا در پی او باشیم؟
بار دیگر راه اشوزرتشت را پی گیریم ، تا شاید راز «بهمن» را دریابیم: او نخست می‌پرسد و می‌جوید. همه جا و همه چیز را می‌کاود تا راز آفرینش و پدیدار شدن هستی را دریابد.
کوششی خستگی ناپذیری دارد از برای جستن «چرایی بودن» و گشایش «رمز هستی» و «چگونه بودن» و چگونه «به بودن» و «به زیستن».
پس گام نخست اندیشیدن است و پرسیدن و جستجو کردن. نور و تابش اهورا داده در اندیشه اش می‌درخشد ، چرا که خواست او «دانستن» است.
۱
@khashatra

✅ اندیشیدن با درخشیدن تابش خرد و با بینش همراه می‌شوند ، و او را به جهان ناشناخته‌ها می‌برند و گام به گام هر آن چه را که می‌خواهد بداند ، درمی یابد.
هنوز دیو تاریکی و بی دانشی شکست نخورده‌است.
کشمکش و نبرد برای به دست آوردن دانایی و آگاهی نمی‌تواند او را به زانو درآورد.
او درخودش ، اراده و اندیشه و بینش اهورا داده را می‌بالاند و می‌پروراند تا بدان جایی که سرچشمه و بن هنجار ودداد چیره بر گیتی را پیدا می‌کند و «اشا» می‌نامدش.
او در می‌یابد که بر هستی با این بزرگی و بهنجاری دادی چیره‌است و این داد آن چنان نیرومند و هوشمند است که همه هستی را در دست توانمند خود دارد و هیچ اراده‌ای نمی‌تواند از این توانایی سرپیچی کند و تا جهان هست ، اشا هم هست.
تا ایندجا ، کشمکش با نادانی به پیروزی انجامیده و پیام آور توانسته به گشایش رمز یکی از رازهای بزرگ جهان هستی دست پیدا کند.
به این پیدایش بسنده نمی‌کند. بازهم جستجو می‌کند ، تا این که این اشتهای سیری ناپذیر دانستن ، این بار آتشی را در دلش می‌افروزد : «شادی یافتن» ، با «دوست داشتن و مهرورزیدن به یافته‌ها» به هم می‌آمیزند و همراه هم می‌شوند و فروزه‌های این تازگی و سرزندگی برای اشوزرتشت به مانند راهی نو خود می‌نمایاند.
این آتش درونی اندیشیدن را راهنماست و پرتوی تابناک این شادی به سان خورشیدی که تازه از پس ابرهای تیره و تار سر بر آورده ، جایگاه اندیشه را گرمی می‌بخشد. و از این زمان است که دلدادگی و فرزانگی پیام آور آغاز می‌شود.
به هر چه دست می‌یابد مهرش در دل جای می‌گیرد و به همه هستی با خرد ووبینش و مهر وددوستی نگاه می‌کند.
به هر جا چشم می‌اندازد رخ یار می بیند و دلداده می‌شود به هر آن چه که می‌بیند درخود می‌کاود که این چه دگرگونی‌ست.
«در اندرون من خسته دل ندانم کیست ک
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست».
یک تازگی در درونش روییده ، هم‌ دلی و هم‌ اندیشی را در نهاد خویش می‌یابد که به تازگی با او هم خانه شده ، هر چند که تا کنون با هم بوده‌اند و درکنار هم ، ولی تا به این اندازه به هم نزدیک نشده بودند.
او را «بهمن» می‌نامد و از این پس با نور او به کند و کاو راه می‌رود.
تا دور دست‌ ها را می‌تواند ببیند. در خلوت ، آن جایی که هیچ سخنی به گوش نمی‌رسدو، آغاز گفتار اوست. بهمن او را به جایی می‌برد سرشار از نور ودسرور ، به راز وونیاز با اهورامزدا.
برای نخستین بار است که شادی با شکوه و بسیار بزرگی را در خود می‌بیند و این شادی ووآتش درونی آن چنان گرمی بهواو می‌بخشد که به سخن می‌آید ، و همه ی ناگفتنی‌ های زمان خود را می‌گوید و به خرسندی و شادی بی پایان وکسرانجام به جاودانگی دست می‌یابد.
بهمن را دوست می‌داریم و بر می‌گزینیم ووباور داریم که :
سپیدی از آن بهمن امشاسپند است. گل یاس سپید ، نماد اوست.
به همه ی جانداران مهر می‌ورزد. و آرزو کنیم که شادی جشن بهمنگان دل های مان را به هم پیوند زند.

🍃🌸 جشن باستانی بهمنگان(بهمنجه) را به همه ی هم میهنان شادباش می‌گویمم و امیدوارم که دراین جشن زیبا به همراهی اندیشه ی نیک ، این خرد سپندینه اندکی از اندوه این روزهای مان کاسته شود.
(میترا آذرمهر)

📚 بُن مایه :

برگرفته از درگاه (:کانال) زرتشت و مزدیسنان.
گزینش و نگرش روان شاد : موبدكورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
(پایان🔺🔺)

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه ۲۷ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۷ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی

@khashatra

#اردی_بهشت_امشاسپند.

✅ اَردی بهشت به چم «بهترین پاکی و راستی» و یکی از اَمشاسپندان دین زرتشتی است که در جهان مینوی نماد پاکی ، اَشویی و نشان اَشا (قانون دگرگون‌ناپذیر جهان) است.

اَردی بهشت یا اَرته‌وَهیشتَه یا اَشه‌وَهیشتَه در استوره‌های زرتشتی و ایرانی دومین اَمشاسپند است.
او زیباترین نماد از نظام جهانی قانون ایزدی و نظم اخلاقی در هر دو جهان است.
این امشاسپند نه تنها نظم را در جهان برقرار می‌سازد ، بلکه نگاهبان نظم دنیای مینوی و دوزخ نیز هست.
نماینده ی جهانی او آتش است.
اَمشاسپند اردی بهشت ، از نظر اهمیت و ارج دومین اَمشاسپند پس از اَمشاسپند وُهومَن است.
این موجود در اصل همان آرتا یا ریتای هندی است ، که در زمان‌های بعد اَشاواهیشست نام گرفت که به چم اَشای برتر یا بهترین اَشَهَ یا برترین اَرتَه (راستی) است.
این اَمشاسپند پاسدار و نگهبان آتش و یا عناصری که در عین حال بازگو کننده‌ ی طبیعت آتش هستند ، می‌باشد.
او ضامنِ پایداری نظم جهان است ، چه نظم اخلاقی و چه نظم فیزیکی (نظم مادی).

👈 اَردی بهشت یا «اَشا‌وَهیشتا»، نام سومین روز ماه و دومین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز اردی بهشت در ماه اردی بهشت را جشن اردی بهشت گان می‌نامند.

واژه ی اَشَهَ در اوستا و به ویژه در گاهان بسیار به کار رفته‌ است.
«اَشا» یا هنجار هستی در زندگی انسان‌ها به گونه‌ ی توانمندی در نظم دادن به زندگی ، خانواده ، هازمان (:جامعه)، زیست‌بوم ، طبیعت و … نمودار می‌شود.
از همین‌ رو بر انسان شایسته است تا پیوسته این توانایی را در خود پرورش داده تا بتواند با «‌اَشا‌» هماهنگ شود و راستی را در خود بپروراند.

اَشو زرتشت در گاهان تنها راه رسیدن به بارگاه خدایی را راه اَشَهَ می‌داند.
در یسن ۴۴ بند ۱۱ می‌گوید : «تا توش و توان دارم می‌کوشم مردم را به سوی اَشَهَ رهنمون باشم.»
یکی از سپندترین دعاهای زرتشتی دعای [اشم وهو] است که در آن اَشَهَ و راستی ستایش می‌شود که یک ذکر ۱۲ واژه‌ای است که سه بار در آن نام اَشَهَ برده شده است.
دعایی که برای تمرکز ذهن بر روی اَشَهَ استوار است از این قرار است : اَشَهَ نیک، اَشَهَ نیک‌ترین است. مطابق آرزوست، مطابق آرزو خواهد بود ، اَشَهَ از آن اَشَهَ‌وَهیشتَه است.

در آموزه‌های آیین اَشوزرتشت پاکی برون نیز به اندازه‌ ی پاکی درون اهمیت دارد.
پاکی برون به چم پاک نگه داشتن تن و محیط زندگی از همه‌ ی ناپاکی‌ها است و به همین شوند ، سِدره و کُشتی ، لباس آیینی و نشانه‌ زرتشتیان ، به رنگ سپید است تا هرگونه ناپاکی را نمایان کند.

🌺 گل مرزنگوش نماد اردی بهشت امشاسپند است.

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با آوای زیبای روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با نوای تار روان شاد ؛

موبد کورش نیکنام.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز شهریور امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه ۲۸ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۸ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ شهریور = شهریاری اهورایی.

@khashatra

#شهریور_امشاسپند

✅ خَشَتَرَه وَیریَه ، یا شهریور به چم «شهریاری و نیرومندی اهورایی» ، نام سومین امشاسپند است.
این امشاسپند نشان از پیروزی دارد ، زیرا خویش کاری (:وظیفه‌ی) اصلی او پاسداری و نگهبانی از توپال ها (:فلزات) بر روی زمین است.
خشَترا در اوستا نام سومین فروزه ی اهورامزدا از گروه امشاسپندان و نماد توانمندی و فَر و شکوه پادشاهی اهورامزدا ست.

در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است.
بخش نخست این واژه به چم (:معنای) شهریاری و شهر است (مراد از شهر ، همانا کشور است ، چنان‌که سرزمین ایران را ، ایران شهر می‌نامیدند).
بخش دوم این واژه ، یعنی «ویریه» ، فروزه (: صفت) و به چم مورد پسند است.
بر این اساس ، خشتره‌ویریه ، به چمار (: معنای) آرمان‌شهر یا شهریاری آرمانی یا توانایی مینُوی آرمانی است.
در اساتیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان‌ روایی اهورامزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است.

شهریاری اهورایی از قانون اشا (:هنجار هستی) بر می خیزد و همه ی جهان را در بر می گیرد.
در این روز نیکوست به خواستگاری رفتن و زن خواستن.

در بندهش که از نامه های کهن ایرانی است از دیوی بنام سئورو یاد شده که دیو آشوب و تباهی است و از دشمنان و هماوردان خشَتریور می باشد.
از سوی دیگر ایزدانی مانند : ایزد خور ، ایزد مهر و ایزد آسمان از یاران و همکاران او هستند.

👈 چهارمین امشاسپند و روز چهارم هر ماه و ماه ششم سال در گاه شمار زرتشتی شهریور نامیده می‌شود.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می‌پرداختند.
فرارسیدن روز شهریور در ماه شهریور را جشن شهریورگان می‌نامند.

❇️ مسعود سعد سلمان می‌سراید :

ای تنت را ز نیکویی زیور ،
شهره روزی ست روز شهریور.

◀️ چکامه ای از «مسعود سعد سلمان»

شهریور است و گیتی از عدل شهریار
شاد است ،
خیز و مایه ی شادی به من بیآر.

باده شناس ، مایه ی شادی و خرمی ،
بی باده هیچ جان نشد از مایه ی شاد خوار.

◀️ سروده‌‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

این تنت را ز نیكویی زیور ،
شهره روزی است روز شهریور.

تا به اقبال شهریار جهان ،
بگذرانیم جان به لهو و بطر.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

خوش باش.

◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.

🌺 گل شااسپرغم نماد شهریور امشاسپند است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز سپندارمزد امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دوشنبه ۲۹ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۹ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ سپندارمزد = فروتنی پاک و سپند.

@khashatra

#سپندارمزد_امشاسپند.

✅ سپند آرامئیتی یا همان اسپند به چم (: معنی) بی‌نقصی و تندرستی کامل است.
وی نگاهبان و پاسدار ایزد بانوی زمین سرسبز و در عین حال نشان باروری و زایش و فرمان برداری ، پرهیزگاری و نیایش است.

این واژه که در اوستا «سْپِنْتَه آرمَئیتی» (Spenta-Ârmaiti) است و نام چهارمین امشاسپند شناخته می‌شود ، از دو بخش «سپنته» (Spenta) یا «سپند» به چم (:معنی) پاک و مقدس و «آرمئیتی» (Ârmaiti) به چم فروتنی و بردباری تشکیل شده است و این دو با هم به چم فروتنیِ پاک و سپند است.
این واژه در پهلوی «سپندارمت» (SpandÂrmat) و در پارسی «سپندارمذ» و «اسفندارمذ» و «اسفند» شده است.

سپنته آرمیتی یکی از ایزد بانوان و امشاسپندان زرتشتی است که در زبان اوستایی ، سپنته آرمیتی یا سپنت اَرمَیتی یا سپند آرامئیتی خوانده می‌شود ، در زبان پهلوی بدان سپندارمذ یا سپندارمت گویند و در پارسی ، سپندارمد نیز خوانده شده‌است.

👈 در فرهنگ پهلوی سپندرمت یا همان سپندارمذ ، نام یکی از امشاسپندان و در عین حال نام پنجمین روز ماه و دوازدهمین ماه سال در گاه شمار زرتشتی است.
در گاه شمار سی‌ روزه‌ ی زرتشتیان هنگامی که نام روز و ماه برابر می‌شود آن روز را جشن می‌گیرند.
و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می پرداختند.
فرارسیدن روز سپندارمزد در ماه اسفند را جشن سپندارمزدگان یا اسفندگان و روز عشاق ایرانی می‌نامند.

وی را همان الهه ی بسیار قدیمی اسفند دانسته‌اند و گفته‌اند که او را دو امشاسپند دیگر یعنی هورواتات (:خرداد) و امرتات (:اَمُرداد) همراهی می‌کنند و این سه گروهی از امشاسپندان را می‌سازند که قرینه‌ی سه امشاسپند نخستین ، یعنی وهمن (:وهومن یا همان بهمن) ، اشه وهیشته (:اردی بهشت) و خشتره وییریه (:شهریور) محسوب می‌شوند.

این فروزه در انسان به گونه‌ ی فروتنی و مهر و خدمت به دیگران ، نمایان می‌شود.
سپندارمزد در جهان خاکی ، نگاه دارنده‌ی زمین و زنان است.
زمینی که بی‌هیچ چشم داشتی هرچه دارد در اختیار جانداران می‌گذارد و زنانی چون مادر که هم چون زمین ، مهربان و فروتنند ، مهر می‌ورزند بدون این که چشم‌ به راه پاسخی مهرانگیز باشند.

زن و زمین همسانی‌های بسیاری دارند.
زن و زمین هر دو نماد باروری و زایش هستند ، زندگی از زن و زمین است که جریان دارد.

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

سپندارمز‌ روز خیز ای نگار ،
سپند آر ما را و جام می آر.

می ‌آر از پی آن که بی می‌‌نشد ،
دلی شادمان و تنی شاد‌خوار.

سپند آر پی آن که چشم بدان ،
بگرداند ایزد ازین روزگار.


❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

ورز زمین کن.


◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار‌.

🌺 گل بیدمشک نماد سپندارمزد امشاسپند است.

@khashatra