#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز ارد ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه ۱۹ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۹ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ ارد = توانگری و دارایی.

@khashatra

#ارد_ایزد

✅ ایزدی ست که همه ی خوشی‌ها و آسایش‌ها به او ویژه شده است و گویند اگر به خانواده‌ای «ارت» به گونه دختری زیبا رو کند ، داده و خواسته و گشایش و گسترش به آن خانه و خانواده روی می‌آورد.
آموزش‌های اشوزرتشت آرامش درونی را همراه با توانگری و به دست آوردن خواسته سفارش می‌کند.
هر زرتشتی برای به دست آوردن خواسته از راه درست و راست ، به کار و کوشش می‌پردازد.
خواندن سرود «اشم وهو»؛ به بهدینان می‌آموزد که : «خوش بختی از آن کسی ست که در پی خوش بختی دیگران باشد».
ایزد ارد كه در اوستا به گونه‌ی «‌اشا ونگهوئی» آمده است، بیست و پنجمین روز هر ماه است. در یشت ها «ارد ایزد»، خواهر امشاسپندان خوانده شده است. یکی از یشت های اوستا به نام او «ارت‌یشت» است.
ایزد ارد یا «ارت»، در اوستا «اشی ونگوهی»، و به چم توانگری، خواسته و دارایی است و به چم «خوب و نیک» نیز آمده است.
در اوستا یشت هفدهم ، به‌نام این ایزد است.
نگهبانی از ثروت و دارایی بر دوش این ایزد است.
آموزش‌های اشوزرتشت آرامش درونی را همراه با توانگری و به‌دست آوردن خواسته سفارش می‌کند.
هر زرتشتی برای به دست آوردن خواسته از راه درست و راست ، به کار و کوشش می‌پردازد. این یشت ۶۲ بند دارد.
‍ در اوستا اَشی وَنگوهی به چم توانگری ، خواسته و دارایی است و در پهلوی اَرت آمده ، کلمه ونگهو صفت است به چم نیک وخوب. ترکیب این کلمه‌ به چم اشی نیک است و آن در پهلوی به گونه‌ی اَرشَش وَنگ و اَشَش وَنگ و اَرشوش وَنگ و بیشتر اَشیش وَنگ آمده است که همگی به چم اَشی نیک است.
ارت یا ارد نیز پهلوی است که در فارسی باقی مانده.
در لغت‌نامه ها اَرد و آراد و آرد هر سه یاد شده است.
در گات‌ها و دیگر بخش‌های اوستا، ارت (اشی) گاه اسم مجرد است به چم توانگری و بخشایش و برکت و نعمت و مزد و بهره و گاهی اسم خاص ایزدی که نگهبان مال و خواسته و دارایی است.
اسم این ایزد در گات‌ها یاد شده است. وی مانند سپندارمذ ، آناهید و چیستا (فرشته ی دانش) مونث شناخته شده.
در جهان ماددی مال و جلال و خوشی دین داران از پرتو وجود اوست و در جهان مینوی و روز واپسین ، پاداش کارهای نیک و سزای کردارهای زشت به یاری او انجام شود. برخی نیز او را اشیش ونگ می‌نامند، او بِه فَر و شکوه خانه می‌افزاید.
زیرا هرکه به دیگران چیزی بدهد همان چیز افزوده و بزرگ تر شده به خانه ٔ وی بازگردد (چنان که در یسنای ۴۳ بند ۱۲)
زرتشتیان در این روز جامه ی نو می‌پوشند ، به سفر می‌روند و سالمندان را یاری می‌کنند.

❇️ سروده‌ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

ارد‌ روز است فرخ و میمون ،
با همه لهو و خرمی مقرون.
ای دلارای یار گلگون‌رخ ،
خیز و پیش‌آر باده‌ی گلگون.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

هرچیز نو بخر و اندر خانه بر.
 
◀️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به بازار شو ، روز (ارد) ای پسر ،
نوا نو بخر چیز و به خانه بر.

🌺 گل همیشه بهار نماد ارد ایزد است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اشتاد ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه ۲۰ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۰ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اشتاد = راستی و درستی.

✔️ روز دیدار ستی پیر در شهر یزد.

@khashatra

#اشتاد_ایزد

✅اشتاد یا ایزدبانو اشتاد ، در اساتیر ایران نام یک ایزدبانو است که ایزد پایدار روز بیست‌ و‌ ششم هر ماه در گاه شمار زرتشتی نامیده می‌شود.
اشتاد به چم «راستی و درستی» است.
این ایزد راهنمای مینویان و جهانیان است.
در آیین مزدیسنا بر این باور است که خداوند ، زمین را در اشتاد روز آفرید. بنا به این بازگفت برخی اشتاد روز را ، روزی خجسته دانسته‌اند.

واژه‌دی اشتاد از بنیان و نهان ارشتاد یا ارشتات بوده که در گذر زمان به اشتاد تبدیل شده‌ است.
ارشتات به چَم راستی و درستی است و در یسنا ۱۶ و هم چنین در دو سی روزه‌ی کوچک و بزرگ ، در ردیف سی فرشته‌ در پیوند با روزهای ماه به شمار آمده‌ است.

اشتاد هم چنین رهنمای مینویان و جهانیان شمرده شده و با دو ایزد دیگر ، یعنی زامیاد (ایزد زمین) و رشن در پیوند ویژه‌ و نزدیک دارد و ایزد اشتاد همکار و یاور امشاسپند «اَمُرداد» بوده و در اوستا به چم «کار و دادخواهی» هم آمده است.

❇️ زرتشت بهرام پژدو می‌سراید :
«روانت باد ویژه جان و دل شاد ،
نگهدارت سروش و رشن و اشتاد.

✳️ چهار روز در نزد زرتشتیان ارج بسیار ویژه‌ای دارد : مهر ، آذر ، ورهرام و اشتاد و برای هر یک از آن ها زیارت گاهی ساخته شده است.
یکی از نیایش گاه‌های زرتشتیان کرمان ، «شاه اشتاد ایزد» نام دارد.
این زیارت گاه که در محله ی گَبر آباد در شمال شرقی شهر کرمان جای دارد ، به این ایزد ویژه شده است.
زرتشتیان روز اشتاد ایزد هر ماه در پیرانگاه ستی‌پیر در نزدیکی روستای زرتشتی‌نشین مریم‌ آباد یزد به نیایش همگانی می‌پردازند.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

اسب ، گاو و ستور به گشتن ،
هل تا به درستی آیی (بازگردی).

◀️ اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

در (اشتاد) روز ، اسب و گاو ستور ،
به گشتن افکنی مایه گیرند و زور.

❇️ در بندهش پیرامون این ایزدان آمده است :
آن سه فره بر چینوت برایستند. آن جا که رشن ، روان را آمار کند و اشتاد و زامیاد ، روان را بر ترازو بگذارند.

❇️ در شاهنامه ی فردوسی سترگ آمده است :

«همه ساله ز اشتاد و از آسمان ،
تن و جانت با شادی و کامتان».


❇️ مسعود سعد سلمان گوید :

«اشتاد روز و تازه ز گل بوستان ،
ای دوست می ستان ز کف دوستان».

◀️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

اشتاد‌ روز و تازه ز گل بوستان ،
ای دوست می ستان ز كف دوستان.

در بوستان نشین و می ‌لعل نوش ،
زیرا كه سبز گشت همه بوستان.

❇️ پور ریحان بیرونی در آثارالباقیه می‌نویسد :

«در این روز خداوند زمین را بیافرید».
سفر کردن و خون گرفتن در این روز نیکوست.

🌺 گل لاله نماد روز اشتاد ایزد است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز آسمان ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

یک شنبه ۲۱ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۱ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ آسمان = آسمان.

@khashatra

#آسمان_ایزد

✅ بیست‌ و هفتمین روز از هر ماه در گاه شمار مزدیسنی آسمان نامیده می‌شود.
آسمان از آفریده‌ های اهورایی و ایزد نگهدارنده‌ ی سپهر.
واژه‌ ی آسمان در اوستا به صورت اَسن ، اَسمن ، در پارسی میانه و در پازند به صورت آسمان آمده است.
این واژه در اوستا به چم (:معنی) سنگ نیز به کار رفته است.
آسمان نخستین آفریده‌ ی اهورامزدا پیش از جهان مادی است که آغاز و انجام آن نادیدنی است.
(یشت ها فروردین یشت بند ۳) و در اوستا ستوده شده است.
آفرینش دیگر پدیده‌‌ها با آسمان در پیوند است.
به این معنی که اهورامزدا از گوهر آسمان آب و از آب زمین را آفرید.
و به یاری آسمان شادی را آفرید. “که در دوران آمیختگی که ”روزگار ماست” آفریدگان به شادی زندگی کنند.
ایرانیان باستان آسمان را هفت پایه می‌دانستند.
نخست ؛ ابر ، پایه‌ ی دیگر ؛ سپهر اختران ، سه ؛ دیگر ستارگان آلوده نشده ، چهارم ؛ بهشت که ماه بدان پایه ایستد ، ششم ؛ گاه امشاسپندان ، هفتم ؛ روشنایی بی کران که جای اورمزد است.
در برخی بُن مایه ها (منابع) برای آسمان فقط سه پایه ، ستاره پایه و ماه پایه و خورشید پایه نام برده شده است اما در ادبیات پهلوی از هفت طبقه‌ ی آسمان یاد شده است.
همکاران آسمان ، شهریور ، خور و مهر و انارم ”انغر روشن” می‌باشند.
آسمان نخستین گیتیایی اهورامزداست و در گهنبار میدیوزرم آفریده شده است.
آسمان از آفریده‌های بسیار زیبا و ستودنی اهورامزداست.
آسمان برای ایرانیان باستان سرچشمه ی نور و گرمای خورشید بوده و همان گونه که خورشید نیایش می‌شده، آسمان هم ستوده می‌شده است.

❇️ در شاهنامه ی فردوسی سترگ آمده است :

« مه بهمن و آسمان روز بود ،
که فالم بدین نامه پیروز بود».

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌ی نسک (کتاب) بندهش :

آسمان‌ روز ای چو ماه آسمان ،
باده نوش و دار دل را شادمان.

جان ز باده شاد كن زیرا كه عقل ،
باده را بیند همی شادی جان.

هر زمان باده خور ای تازه چو گل ،
تازه كن شادی به باده هر زمان.

🌺 گیاه هوم نماد آسمان ایزد است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز زامیاد ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

دوشنبه ۲۲ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۲ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ زامیاد = زمین.

@khashatra

#زامیاد_ایزد

✅ زامیاد به چم زمین است. زمین سرچشمه‌ ی همه ی داده‌ ها برای زندگی بهتر آفریده‌‌ هایی است که روی آن زندگی می‌کنند.
گویند در این  روز درخت نشاندن  و تخم  کاشتن و آبادانی کردن بسیار خوب است.

روز «زامیاد» بیست‌ و‌ هشتمین روز ماه در گاه شمار زرتشتی به این ایزد نامیده می‌شود.
زامیاد (زم، زمین + یزد) یا زامیاد نام فرشته‌ ی زمین است‌ که با صفت نیک کنش ، از او یاد شده است.
ایزد زامیاد (زمین) با ایزد آسمان یک جا یا جداگانه سپند شمرده شده‌اند.
زمین نماد مادر است برای انسان و دیگر موجودات زنده‌ ی روی آن ، بنابراین ستودنی و سپندینه بوده و در آموزش‌های دین زرتشتی به نگهداری پاک و نیکو از آن بسیار سفارش شده است.
ایزد زامیاد از ایزدان همکار اَمُرداد است.

در ستایش زامیاد نیایش و ستایش اهورمزدای یگانه از همه‌ نیكوكاران به داده‌ های هرمز هست،
نگهدارنده و پروراننده‌ ی آفریده‌ ی زمین نیكو را همی مى‌ستاییم ….

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌‌ ی نسک بندهش ؛

چون روز زامیاد نیاری ز می ‌تو یاد ،
زیرا كه خوش‌تر آید مِی ‌روز زامیاد.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

دارو مخور.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

گرت خوردن دارو افتد به سر ،
به (زامیاد) روز ، هیچ دارو مخور.

🌺 گل بانو اسپرغم نماد زامیاد ایزد است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز مانتره سپند ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

سه شنبه ۲۳ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۳ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ مانتره سپند = سخن اندیشه برانگیز.

@khashatra

#مانتره_سپند_ایزد

✅ بیست و نهمین روز ماه ، مانتره‌ سپند دو بخش دارد ؛
نخست ؛ مانتره یا مَنتره به چم سخن اندیشه برانگیز.
دوم ؛ سپند یعنی مقدس.
در اوستا «مانترَسپِنتَ»، فارسی میانه «اَمَهرَسپنت» و فارسی امروز «ماراسپند» و «مانترسپند» آمده است.
وی ایزد و نگاهبان آب است. ایزد ماراسپند نگهبان گاه و روز و خرد و گوش‌ها و چشم‌هاست.
مانتره‌سپند به چم گفتار نیک ، پاک و سپندینه و سخن فزونی بخش است.

❇️ اشوزرتشت اسپنتمان در سرودهای خود گات ها ، مانتره را همان سخن اندیشه‌ برانگیز نامیده است.
مانتره در سراسر اوستا ستوده شده است.
مانترسپند ایزد درمانگری ست و به چم آرام بخش روان‌ها هم آماده است و شفا می‌بخشد قلب‌های خسته انسان در رنج را.

«مانتره» یکی از واژه‌های بنیادین گاهان ست.
این کلمه از ریشه ی من به چم اندیشیدن و در کل به چم وسیله ی اندیشه کردن و یا موجب اندیشه برانگیزی آمده است.
اما روان‌ترین ترجمه کلام اندیشه برانگیز است.
هم چنین در اوستا ، او ِستاهای «اَشِم وُهو» و «یَـتااَهو = اَهونَ‌وَر» به نام مانتره شناخته می‌شوند.
سراینده ی مانتره نیز «مانترن» نامیده می‌شود.

#ویژگی‌های_مانتره

◀️ ۱ - درمان بخشی :

در گاهان در هات ۴۴ بند ۱۶،
از درمان بخشی و به عبارتی همان جنبه ی روان شناسی مانتره اشاره شده است.

◀️ ۲ - الهام گونه بودن :

اشوزرتشت فردی است که با الهام از جهان ِ پیرامون خویش (چه درون و چه محیط) به بزرگی رسید.
او مانتره را هم نوعی الهام (چه درونی و چه از محیط) می‌داند.

◀️ ۳ - موسیقیایی بودن :

یکی از شروط مانتره بودن ِ یک سخن ، موسیقایی بودن آن است.

◀️ ۴ - توانایی اهورایی مانتره :

در گاهان برای تاثیر کلام مانتره بر اقشار مردم و سعادت آن ها بسیار گفته شده است.

از آن چه که در متون اصلی دین ِ ما گات ها و قسمت‌های اصلی اوستا بر می‌آید ، مانتره جزیی از نوای خداوندی است که به مانند «فرَوَهَر» در وجود هر انساتی قرار داده شده است و در اصل توانایی اندیشه برانگیزی است و از آن جایی که خداوند «مبدا خرد» است ، پس مانتره هم توانایی اندیشمندی و اندیشه برانگیزی است ، که یک انسان از آن بهره‌مند می‌شود.
و نیز مانتره کلامی است از همین نوع که از مانتره ِ وجودی انسان به صدا در می‌آید و به مانتره وجودی انسان دیگری می‌رسد و آن را بر می‌انگیزد.
چه نیکو و زیباست در این روز خواندن گات ها.
پیدایی و روایی دین نیک اندر جهان به دست مانترسپند است و می‌توان نیکی دین را به وسیله مانترسپند از آن خویش کرد.
گویند هر کس در این روز زاده شود دلیر باشد.

❇️ سروده‌ ی مسعود سعد سلمان ، بر پایه‌‌ ی نسک (:کتاب) بندهش :

ای دلارام روز مار‌اسپند ،
دست بی‌جام لعل مِی ، مپسند.
خرمی در جهانِ خرم بین ،
شادمانی كن و به ناز بخند.

❇️ اندرز نامه‌ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم) :

جامه افزای و دوز و پوش و زن به زنی کن ،
که فرزند تیز ویر (:باهوش) و نیک زاید.

❇️ اندرز نامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

زن تازه در (ماراسفند) گیر ،
که فرزند نیک آید و تیز ویر.

🌺 گل کرکم نماد مانتره سپند ایزد است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز انارم ایزد از دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۲۴ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۴ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ انارم = فروغ و روشنایی بی پایان.

@khashatra

#انارم_ایزد

✅ انارم به چم (:معنی) «روشنایی بی پایان» است و در اوستا «اَنَغرِرَاوچَ» خوانده می‌شود.
کسانی که با اندیشه ، گفتار و کردار نیک زندگی می‌کنند و با دروغ و ناپاکی مبارزه می‌کنند ، سرانجام به سرای نور و سُرور می‌روند که سرشار از خرسندی و شادمانی برای آن‌هاست.
این سرا ، همان خانه‌ ی واپسین و جایگاه روشنایی و فروغ بی‌پایان است.

❇️ مسعود سعد پیرامون این ایزد می‌سراید :
«انیران ز پیران شنیدم چنان ،
که مِی خورد باید به رطل گران».

زرتشتیان در این روز به سفر می روند و اهورامزدارا به شوند داده‌های نیکش برای زندگی ستایش می‌کنند.

🌺 گل «مروارید شيران» نماد انارام در دین زرتشتی است.

@khashatra

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اورمزد و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

پنج شنبه ۲۵ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۵ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اورمزد = هرمزد ، خداوند.

@khashatra

#اورمزد

✅ امروز اورمزدست ای يار مِی گسار ،
برخيز و تازگی کن و آن جام باده آر.
ای اورمزد روی بده روز اورمزد ،
آن مِی که شادمان کُندم اورمزدوار.

🔻اورمزد
((یکتا پروردگار بزرگ ایرانیان باستان و مزدیسنان،
و آفریدگار زمین و آسمان و آفریدگان.
امشاسپندان و ایزدان نیز آفریده ی اویند.
او عین قدرت و دانش پر از خیر و راستی و سپندی و نیکی ست.

👈 اورمزد ، هورمزد ، هرمزد = مخفف اهورامزدا ، خدای یگانه ، نام ستاره ی مشتری ، نام فرشته‌ای ، نام روز نخست از هر ماه مزدیسنی.

👈 اهورامَزدا ؛
(به اوستایی مزدا اهوره «مَزدا اَهورَه»)
نیز با نام‌های : اهورا ، اورمَزد ، هورمَزد ، اورمُزد ، هورمُز و هُرمُز) ، نامِ آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همه ی هستی در مَزدَیَسنا است.
اهورامزدا آفریننده ی جهان است. مزدیسنان اهورامزدا را می‌پرستند.
اهورامزدا آفریدگار و داور همه چیزهای مادی و مینوی و نیز آفریننده ی روشنی و تاریکی و برقرار کننده ی نظم هستی (اشا) است.
او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده ‌است.
پس در واقع او از عدم می‌آفریند و با خود تنهاست.

✔️ برای اهورا مزدا ؛
در هرمزد یشت ، در حدود شست صفتِ نیک آورده شده و همه ی چیز های خوب به وی منتسب شده‌است.
هم چنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است :

◀️ ۱ - سپنتامینو به چم سپند ترین روان.

◀️ ۲ - خشثره ویرنه به گویش امروزی شهریور ، به چم شهریار و پادشاهی که باید برگزیده شود.

◀️ ۳ - سپنته آرمیتی ست به چم پارسایی سپند و پاک.

◀️ ۴ - هورتات بگویش امروزی خورداد به چم جامعیت و رسایی.

◀️ ۵ - اَمرتات جاودانگی و بی مرگی ، او اَشَه. به چم راستی و درستی و دات ایزدی و پاکی ست.

◀️ ۶ - وهومَنَه است به چم خوب منش ، منش نیک ، این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می‌شوند.
و پایه‌های کمال در دین مزدیسنی برای رسیدن به روشنایی بی پایان است.
از این هفت امشاسپندان است که هفت شهر عشق و هفت آسمان و هفت خوان اسفندیار و هفت خوان رستم و هفت سین و هفت کشور و … اقتباس شده است.

🌺 گیاه مورت نماد روز اورمزد (خداوند) می باشد.

@khashatra

#نیایش

#اورمزد_یشت

با آوای دل نشین روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#امروز

نَبُر

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز وهومن امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه ۲۶ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۶ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ وهومنه = منش نیک.

✔️ نَبُر = پرهیز از خوراک های گوشتی
و پرهیز از کشتار حیوانات سودمند.

✔️ جشن بهمنگان بر همه ایرانیان ایران دوست خجسته باد.

@khashatra

#چهار_روز_نبر


✅ روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر ، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران ، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است.
روز «ماه» ، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.

"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم ، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن ، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که ؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی ، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس ،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.

@khashatra‌

#جشن_بهمنگان_فرخنده_باد

✅ فرا رسیدن جشن بهمنگان بر همه ی وهمنشان و نیک اندیشان خجسته و پر از خیر و نیکی باد.
پاکان گیتی، دستیابی به ویژگی های وهومن امشاسپند را برای همه‌ ی شما و خودمان آرزو می کنیم.
اهورامزدا بخشش نیک اندیشی را به همه ی ما ارزانی بدارد و یاریگر ما برای بازتاب آن در گفتار و کردار ما باشد. ایدون باد.

@khashatra

#جشن_بهمنگان

✅ همسوی تراداد جشن‌های ماهیانه ، در بهمن روز از بهمن ماه جشنی به نام بهمنگان  برگزار می‌شده است.

بهمن از واژه ی اوستایی وهومن به چم اندیشه ی نیک می‌باشد ، وهومن یکی از امشاسپندان نزدیک به اهورامزدا می‌باشد.
اشوزرتشت برای دریافت پیام‌های اهورایی از وهومن یاری می‌گیرد. پاسبانی چهارپایان سودمند در جهان گیتیک به این امشاسپند واگذار می‌شود.
از این رو زرتشتیان در جشن بهمنگان یا بهمنجه که در روز بهمن از ماه بهمن است از کشتار جانوران سودمند و خوردن گوشت آنان خودداری می‌نمایند و برخی از زرتشتیان پرهیز از خوردن و کشتار را در همه ی روزهای بهمن انجام می‌دهند.

«بهمن» برترین امشاسپند دین زرتشتی است.
این واژه با «اندیشه ی نیک» ، «منش نیک» و «خرد سپندینه» برابر نهاده شده‌است.
به راستی «بهمن» چه را می‌رساند و آیا می‌توانیم به سادگی برای آن برابرهایی را بنهیم؟
آیا برای «بهمن» می‌توان برابری یافت و به زبان و نوشته آورد؟
در گات ها آمده ‌است که اشوزرتشت به یاری مهین «بهمن» به پیام‌آوری برگزیده شد.
چگونگی برگزیده شدن اشوزرتشت به پیام‌آوری ، با همراهی بهمن امشاسپند ، از شگفتی‌های این کتاب ورجاوند ست.
بهمن در جهان مینوی نماد منش نیک اهورامزدا ست. و با خواست اوست که بهمن به اشوزرتشت رو می‌آورد و او را با گفتار و خواست اهورایی پیوند می‌دهد و اشوزرتشت می‌تواند با دلداده اش به گفتگو بنشیند.
بهمن به اشوزرتشت راه می‌نمایاند تا نخست به داد و هنجار هستی - «اشا» - پی برد و این همراهی تا بدان گاه می‌رسد که اشوزرتشت سرچشمه یکتای هستی را می‌یابد و آن چنان به او دل می‌بندد و برای مردم سخنانی می‌سراید که تا آن زمان کسی نسروده ‌است.
در اوستا بهشت ، خانه ی بهمن خوانده شده‌است...و نیکوکاران در سرای بهمن (:بهشت) به پاداش ایزدی می‌رسند.
در نوشته‌های پهلوی چون دینکرد وبندهش بهمن نخستین آفریده دادار است.
اگر بخواهیم آموزش های اشوزرتشت را به درستی دریابیم ، نخست باید بهمن را بشناسیم.
آیا بهمن همان خرد سپندینه‌است
آیا همان منش پاک است؟
آیا اندیشه ی نیک است؟
آیا به منشی ست؟
آیا او را نجوییم؟
چرا که هرچه بیشتر بجوییم ، کمتر خواهیم یافتش؟
به سرای دل برویم یا به ژرفای اندیشه ، کجا در پی او باشیم؟
بار دیگر راه اشوزرتشت را پی گیریم ، تا شاید راز «بهمن» را دریابیم: او نخست می‌پرسد و می‌جوید. همه جا و همه چیز را می‌کاود تا راز آفرینش و پدیدار شدن هستی را دریابد.
کوششی خستگی ناپذیری دارد از برای جستن «چرایی بودن» و گشایش «رمز هستی» و «چگونه بودن» و چگونه «به بودن» و «به زیستن».
پس گام نخست اندیشیدن است و پرسیدن و جستجو کردن. نور و تابش اهورا داده در اندیشه اش می‌درخشد ، چرا که خواست او «دانستن» است.
۱
@khashatra

✅ اندیشیدن با درخشیدن تابش خرد و با بینش همراه می‌شوند ، و او را به جهان ناشناخته‌ها می‌برند و گام به گام هر آن چه را که می‌خواهد بداند ، درمی یابد.
هنوز دیو تاریکی و بی دانشی شکست نخورده‌است.
کشمکش و نبرد برای به دست آوردن دانایی و آگاهی نمی‌تواند او را به زانو درآورد.
او درخودش ، اراده و اندیشه و بینش اهورا داده را می‌بالاند و می‌پروراند تا بدان جایی که سرچشمه و بن هنجار ودداد چیره بر گیتی را پیدا می‌کند و «اشا» می‌نامدش.
او در می‌یابد که بر هستی با این بزرگی و بهنجاری دادی چیره‌است و این داد آن چنان نیرومند و هوشمند است که همه هستی را در دست توانمند خود دارد و هیچ اراده‌ای نمی‌تواند از این توانایی سرپیچی کند و تا جهان هست ، اشا هم هست.
تا ایندجا ، کشمکش با نادانی به پیروزی انجامیده و پیام آور توانسته به گشایش رمز یکی از رازهای بزرگ جهان هستی دست پیدا کند.
به این پیدایش بسنده نمی‌کند. بازهم جستجو می‌کند ، تا این که این اشتهای سیری ناپذیر دانستن ، این بار آتشی را در دلش می‌افروزد : «شادی یافتن» ، با «دوست داشتن و مهرورزیدن به یافته‌ها» به هم می‌آمیزند و همراه هم می‌شوند و فروزه‌های این تازگی و سرزندگی برای اشوزرتشت به مانند راهی نو خود می‌نمایاند.
این آتش درونی اندیشیدن را راهنماست و پرتوی تابناک این شادی به سان خورشیدی که تازه از پس ابرهای تیره و تار سر بر آورده ، جایگاه اندیشه را گرمی می‌بخشد. و از این زمان است که دلدادگی و فرزانگی پیام آور آغاز می‌شود.
به هر چه دست می‌یابد مهرش در دل جای می‌گیرد و به همه هستی با خرد ووبینش و مهر وددوستی نگاه می‌کند.
به هر جا چشم می‌اندازد رخ یار می بیند و دلداده می‌شود به هر آن چه که می‌بیند درخود می‌کاود که این چه دگرگونی‌ست.
«در اندرون من خسته دل ندانم کیست ک
که من خموشم و او در فغان و در غوغاست».
یک تازگی در درونش روییده ، هم‌ دلی و هم‌ اندیشی را در نهاد خویش می‌یابد که به تازگی با او هم خانه شده ، هر چند که تا کنون با هم بوده‌اند و درکنار هم ، ولی تا به این اندازه به هم نزدیک نشده بودند.
او را «بهمن» می‌نامد و از این پس با نور او به کند و کاو راه می‌رود.
تا دور دست‌ ها را می‌تواند ببیند. در خلوت ، آن جایی که هیچ سخنی به گوش نمی‌رسدو، آغاز گفتار اوست. بهمن او را به جایی می‌برد سرشار از نور ودسرور ، به راز وونیاز با اهورامزدا.
برای نخستین بار است که شادی با شکوه و بسیار بزرگی را در خود می‌بیند و این شادی ووآتش درونی آن چنان گرمی بهواو می‌بخشد که به سخن می‌آید ، و همه ی ناگفتنی‌ های زمان خود را می‌گوید و به خرسندی و شادی بی پایان وکسرانجام به جاودانگی دست می‌یابد.
بهمن را دوست می‌داریم و بر می‌گزینیم ووباور داریم که :
سپیدی از آن بهمن امشاسپند است. گل یاس سپید ، نماد اوست.
به همه ی جانداران مهر می‌ورزد. و آرزو کنیم که شادی جشن بهمنگان دل های مان را به هم پیوند زند.

🍃🌸 جشن باستانی بهمنگان(بهمنجه) را به همه ی هم میهنان شادباش می‌گویمم و امیدوارم که دراین جشن زیبا به همراهی اندیشه ی نیک ، این خرد سپندینه اندکی از اندوه این روزهای مان کاسته شود.
(میترا آذرمهر)

📚 بُن مایه :

برگرفته از درگاه (:کانال) زرتشت و مزدیسنان.
گزینش و نگرش روان شاد : موبدكورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۲
@khashatra
(پایان🔺🔺)

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و بهمن ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

شنبه ۲۷ دی ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۷ ژانویه سال ۲۰۲۶ (ترسایی)

✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی

@khashatra