#اورمزد

امروز اورمزدست ای يار مِی گسار ،
برخيز و تازگی کن و آن جام باده آر.
ای اورمزد روی بده روز اورمزد ،
آن مِی که شادمان کُندم اورمزدوار.

🔻اورمزد
((یکتا پروردگار بزرگ ایرانیان باستان و مزدیسنان،
و آفریدگار زمین و آسمان و آفریدگان.
امشاسپندان و ایزدان نیز آفریده ی اویند.
او عین قدرت و دانش پر از خیر و راستی و سپندی و نیکی ست.

👈 اورمزد ، هورمزد ، هرمزد = مخفف اهورامزدا ، خدای یگانه ، نام ستاره ی مشتری ، نام فرشته‌ای ، نام روز نخست از هر ماه مزدیسنی.

👈 اهورامَزدا ؛
(به اوستایی مزدا اهوره «مَزدا اَهورَه»)
نیز با نام‌های : اهورا ، اورمَزد ، هورمَزد ، اورمُزد ، هورمُز و هُرمُز) ، نامِ آفریدگارِ نِکویی‌ها و دادار و پروردگارِ همه ی هستی در مَزدَیَسنا است.
اهورامزدا آفریننده ی جهان است. مزدیسنان اهورامزدا را می‌پرستند.
اهورامزدا آفریدگار و داور همه چیزهای مادی و مینوی و نیز آفریننده ی روشنی و تاریکی و برقرار کننده ی نظم هستی (اشا) است.
او با اندیشیدن همه چیز را هستی بخشیده ‌است.
پس در واقع او از عدم می‌آفریند و با خود تنهاست.

✔️ برای اهورا مزدا ؛
در هرمزد یشت ، در حدود شست صفتِ نیک آورده شده و همه ی چیز های خوب به وی منتسب شده‌است.
هم چنین او در مزدیسنا دارای شش صفتِ برجسته زیر است :

◀️ ۱ - سپنتامینو به چم سپند ترین روان.

◀️ ۲ - خشثره ویرنه به گویش امروزی شهریور ، به چم شهریار و پادشاهی که باید برگزیده شود.

◀️ ۳ - سپنته آرمیتی ست به چم پارسایی سپند و پاک.

◀️ ۴ - هورتات بگویش امروزی خورداد به چم جامعیت و رسایی.

◀️ ۵ - اَمرتات جاودانگی و بی مرگی ، او اَشَه. به چم راستی و درستی و دات ایزدی و پاکی ست.

◀️ ۶ - وهومَنَه است به چم خوب منش ، منش نیک ، این صفات در مزدیسنا به نامِ امشاسپندان خوانده می‌شوند.
و پایه‌های کمال در دین مزدیسنی برای رسیدن به روشنایی بی پایان است.
از این هفت امشاسپندان است که هفت شهر عشق و هفت آسمان و هفت خوان اسفندیار و هفت خوان رستم و هفت سین و هفت کشور و … اقتباس شده است.

🌺 گیاه مورت نماد روز اورمزد (خداوند) می باشد.

@khashatra

#نیایش

#اورمزد_یشت

با آوای دل نشین روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#شادی_مردمان_زهر_اهریمن_است.

✅ شب اورمزد آمد و ماه دی ،
زِ گفتن بیاسای و بَردار مِی.
فردوسی سترگ.

◀️ اورمزد روز و دی ماه ، نخستین جشن از جشن های چهارگانه ی دیگان برابر با امروز سه شنبه ۲۵ آذر۱۴۰۴ خورشیدی ، جشن دیگان بر همگان خجسته باد.
دی یکی از نام های دادار اورمزد است که این نام بر روی این ماه سپند در زمستان گذاشته شده است.
در این ماه بِه شَوَند(:دلیل) سرما و نبود کار زیاد کشاورزی درگذشته ، مردم بیش از پیش گرد هم می آمدند و جشن و گهنبار و آیین بسیار برگزار می کردند.
امروز هم این ماه با جشن و آیین و گهنبار بسیار همراه است.

◀️ دومین جشن دیگان در روز دی به آذر و دی ماه برابر با سه شنبه دوم دی ۱۴۰۴ خورشیدی.

◀️ سومین جشن دیگان در روز دی به مهر سه شنبه نهم دی ماه۱۴۰۴ خورشیدی.

◀️ چهارمین جشن دیگان در روز دی به دین چهارشنبه ۱۷دی ماه خورشیدی برگزار می گردد.
باشد که دادار اورمزد پُشت و پناه ما و شما و ایرانمان و نیکان هفت کشور زمین باشد.
در روزگاری که نیاز به افزونی نور بر تاریکی اَهریمن است از هر زمانی بهره ببریم و شادی و نور را بر جهان گُسترش دهیم.
یادمان باشد که بر پایه ی آموزش نیاکانی روزگارمان را با شادی و با اندیشه ی آبادانی گیتی ، سپری کنیم و باور داشته باشیم که ؛

«شادی مردمان زهر اهریمن است»

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#جشن_دیگان

✅ «دیگان» ، جشنی به نامِ خدا.

بیست‌وپنجم آذر ، دوم دی‌‌ ، نهم دی و هفدهم دی در گاه شماریِ کنونی برابر با «جشنِ دیگان» است ؛ جشنی که به نامِ خداوند است.

«دی» به چمِ دادار و آفریدگار است و در نامه‌های اوستایی ، بیشتر به جای واژه‌ی اهورامزدا به کار رفته است.

پوریحان بیرونی در نبیگ «آثارِ باقیه از مردمانِ گذشته» در این‌باره می‌نویسد :
«در این روز ، شاه از تختِ پادشاهی فرود می‌آمد ، جامه‌ی سپید می‌پوشید ، بر گلیم های سپید در دشت می‌نشست ، پرده‌نشینی و شکوهِ پادشاهی را وا می‌زد ، پس به نگرش در کارهای گیتی و مردمان می‌پرداخت.
کسی که نیاز داشت درباره‌ی چیزی با وی سخن گوید بدو نزدیک می‌شد ، و بی هیچ بازدارشی با او گفت‌ وگو می‌کرد.
او با دهقانان و کشاورزان می‌نشست ، با ایشان می‌خورد و می‌نوشید ، و می‌گفت : «امروز من یکی از شما هستم ، من برادرِ شما هستم ؛
زیرا پایمندیِ گیتی به آبادانی است، هیچ‌یک از ما بی‌نیاز از دیگری نباشد ،
و اگر چنین باشد ، پس ما به گونه‌ی یک سان هم چون برادرانِ هم پیوندیم.»

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#نیایش

#اورمزد_یشت

با آوای دل نشین روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری.

@khashatra

#امروز

نَبُر

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز وهومن امشاسپند و دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

چهار شنبه ۲۶ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۷ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ وهومنه = منش نیک.

✔️ نَبُر = پرهیز از خوراک های گوشتی
و پرهیز از کشتار حیوانات سودمند.

@khashatra

#وهومن_امشاسپند

وهومن امشاسپند دومین روز از هر ماه سی روزه‌ در گاه شمار زرتشتی است.
واژه‌ی وهومن دو بخشی است یعنی «وهو» به چم نیک و خوب و «منه» از بن «من» به چمار اندیشیدن شناختن و فهمیدن است.
هر دو بخش یعنی اندیشه ی نیک.
بهمن از فروزه‌های اهورا مزدا ست در جهان مینوی نماینده‌ی اندیشه ی نیک. بهمن در اوستا وهومنه خوانده می‌شود. «من» در ادب پارسی به چم منش و روان و دل به کار مى رود.

استاد فرزانه فردوسی سترگ می‌سراید :

سرش سبز بادا ، منش ارجمند ،
منش بر گذشته ز چرخ بلند.

وهومنه نخستین آفریده‌ی اهورامزد هست و یکی از مهین ایزدان مزدیسنای هست.
در جهان مینویی نماد پاکى اندیشه و خرد و دانایی خداوندگار هست.

آدمی را به خرد و اندیشه کردن و دانایی بهره مى‌بخشد و آدمی را به پروردگار هستی نزدیک مى‌سازد.
وهمن همان بزرگ امشاسپند و ایزد بزرگ هست که در خواب روان اشو زرتشت اسپنتمان را به پیشگاه اهورامزدا رهنمون کرد.
ایزد وهومنه به آدمی سخن نیک و گفتار برتر آموزش مى‌دهد و آدمی را از ژاژگویی و هرزه‌گویی باز مى‌دارد.
اندیشه‌ی نیک و منش نیک اهورایی و نخستین امشاسپند و پرستار جانوران هست.
نخستین روز نبر در ماه زرتشتی هست و در این روز از خوردن گوشت پرهیز مى‌دارند.
با ایزد ماه ، گوش و رام روز همکار هستند.

اندیشه‌ی نیک ، اندیشه‌ای است که مردمان سراسر جهان را به‌سوی اشا سو می‌دهد و اندیشه ی بد اندیشه‌ای است که مردمان را به فریب و کژ راهی انداخته و آن ها را از اشا دور می‌سازد.
در گات ها سناریوی آزاد اندیشی و دموکراسی اجتماعی به‌ روشنی به‌ چشم می‌خورد.
وهومن به اندازه‌ای در آیین مزدیسنی مهم است که گفته می‌شود آن زندگی بهترین زندگی به‌ شمار می‌آید و تنها از راه اشا می‌توان به آن رسید.
واژه‌ی وهومن در گات‌ها ۱۲۷ بار آمده است.
اشوزرتشت با نیروی خرد و به کارگیری اندیشه‌ی نیک به شناخت خداوند دست یافت‌.
اندیشه ی نیک یا خرد سپند یا بهمن نمادی از گوهر خرد اهورامزدا است که خود سرچشمه ی خرد است.

🌺 گل یاسمن سپید نماد وهومن امشاسپند است.

@khashatra

#دستورات_در_دین_مزدیسنی

✅ مزدیسنان ، دستور دینی (:احکام) ندارند و نباید داشته باشند ،
زیرا آموزه های دینی آنان یک رفتار درست وخردمندانه ، برای مرتوگان (:بشر) است.
بدین روی آن چه که درباره ی دانستنی های روزانه در زندگی مانند :
بهداشت فردی و هازمانی (:اجتماعی) ، شستن تن و جامه ،
خوردن و نوشیدن ،  رفتار با کودکان و زنان ، خویش کاری (:وظیفه) ،
نسبت به خردسالان وسال خوردگان ، برخورد با جانوران ، چه خوراکی روا یا نارواست (:حلال و حرام) است ،
چه پوششی و با چه رنگی پوشیده شود و همانند این دستورها را ، دانش همان رشته ، به روزگار و جایی که زندگی می کنند ، گزینش و سفارش خواهد کرد.

برای نمونه اگر روزی دانش بهداشت جهانی ثابت کند که ،
برای شستشو به جای صابون ، از پرتو (:اشعه) ویژه ای باید استفاده شود ،
زرتشتیان نخواهند گفت که در دستورهای دینی آنان نام چنین پرتوی نیامده ،
بنابراین نارواست (:حرام است).
این شیوه برای گزینش های دیگر نیز پایدار است.

گفتنی ست دستورهایی هماهنگ با دانش گذشتگان پیرامون بهداشت ، درمان ، ستاره شناسی (:نجوم) ، شیوه ی مبارزه بابیماری ها ،
دور کردن مردار از زیست گاه ، و گند زدایی ناپاکی ها ،
در ایران باستان و پیش از پیامبری اشوزرتشت اسپنتمان و پس از آن وجود داشته که بخشی از آن اکنون در نسک اوستایی « وندیداد » به چشم می خورد.
نوشته هایی نیز برخی موبدان در دوران ساسانی و پس از آمدن تازیان به ایران نگاشته شده مانند :
'' شایست ، ناشایست'' و ''روایت های پهلوی'' که دستورهایی برپایه ی دانش آن روزگار بوده ، تراوش اندیشه ی نوآوری (:ابتکار) برخی از موبدان آن دوران است.

هرچند چنین دستورهایی برای همان روزگار کارآیی داشته است.
ولی نسبت به تازگی ، خردمندی وآزادی گزینش که در پیام اشوزرتشت ، برای هر دورانی سفارش شده است ، اکنون مناسب نیست.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.

@khashatra

#چهار_روز_نبر


روزهای نبر در کیش زرتشت چهار روز در هر ماه است.
به عبارت دیگر، زرتشتیان ۴۸ روز در سال نبر یا (پرهیز از خوردن گوشت و کشتار حیوانات سودمند) را می‌گیرند اما نه پشت سرهم.
زرتشتیان برای زیاده روی نکردن در خوردن گوشت جانوران، روزهای #دوم و #دوازدهم و #چهاردهم و #بیست_و_یکم هر ماه زرتشتی از خوردن گوشت پرهیز می کنند.

این چهار روز متعلق به چهار امشاسپندِ و ایزدان  #وهمن #ماه #گوش و #رام می‌باشد.
در نزد زرتشتیان برای هر سی روز ماه اسم خاصی وجود دارد.
یکی از این روزها «وهومن» است که بعدها به نام بهمن تغییر ریخت داده و به چم‌ منش نیک است.
روز «ماه»، روز «گئوش» یا گوش و روز «رام» نیز به همراه روز «وهومن» روزهایی هستند که گوشت خوردن درآن نکوهیده شده و به آن نبر(Nabor) می گویند.

"نبُر" فعلی جزو سنت زرتشتیان می‌باشد.
به چمار نبریدن و منظور از آن نکشتنِ حیوانات و سر آن ها را نبریدن بوده است.
در قدیم، برخی از زرتشتیان در کلِ ماه بهمن نیز لب به گوشت نمی زدند.
نیک است بدانید که نمادِ بهمن، سپیدی و پاکی است از همین رو موبدان زرتشتی سپید می پوشند چرا که؛
منش نیک به چم سپیدی ست.
هم چنین برای اطلاعاتِ عمومی می‌ گویم که وهومن نزدِ مزدیسنان بزرگی زیادی دارد.
چرا که با وهومن است که یک مزدیسن هوخت/Hovakht و هورشت/Hovarasht را می فهمد و رعایت می کند.
به چم این که با اندیشه ی نیک به کردار نیک و گفتار نیک نیز می رسد و منطقی می شود.
زرتشتیان باید در سه بخش #مینویِ #شنوایی، #اندیشه و #احساس همیشه کوشا باشند.
به آن چم که با این سه حس،
از نیکی و "امر نیک" دور نشوند.
و “اندیشه و احساس و شنوایی” باید همیشه سرشار از نیکی باشد.

@khashatra‌

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز اردی بهشت امشاسپند و دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

پنج شنبه ۲۷ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۸ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ اردی بهشت = بهترین راستی و پاکی.

@khashatra

#اردی_بهشت_امشاسپند

اَردی بهشت یا «اَشا‌وَهیشتا»، نام سومین روز ماه در گاه شمار زرتشتی است.
اَردی بهشت به چم «بهترین پاکی و راستی» و یکی از اَمشاسپندان دین زرتشتی است که در جهان مینوی نماد پاکی ، اَشویی و نشان اَشا (قانون دگرگون‌ناپذیر جهان) است.

اَردی بهشت یا اَرته‌وَهیشتَه یا اَشه‌وَهیشتَه در استوره‌های زرتشتی و ایرانی دومین اَمشاسپند است.
او زیباترین نماد از نظام جهانی قانون ایزدی و نظم اخلاقی در هر دو جهان است.
این امشاسپند نه تنها نظم را در جهان برقرار می‌سازد ، بلکه نگاهبان نظم دنیای مینوی و دوزخ نیز هست.
نماینده ی جهانی او آتش است.
اَمشاسپند اردی بهشت ، از نظر اهمیت و ارج دومین اَمشاسپند پس از اَمشاسپند وُهومَن است.
این موجود در اصل همان آرتا یا ریتای هندی است ، که در زمان‌های بعد اَشاواهیشست نام گرفت که به چم اَشای برتر یا بهترین اَشَهَ یا برترین اَرتَه (راستی) است.
این اَمشاسپند پاسدار و نگهبان آتش و یا عناصری که در عین حال بازگو کننده‌ ی طبیعت آتش هستند ، می‌باشد.
او ضامنِ پایداری نظم جهان است ، چه نظم اخلاقی و چه نظم فیزیکی (نظم مادی).

واژه ی اَشَهَ در اوستا و به ویژه در گاهان بسیار به کار رفته‌ است.
«اَشا» یا هنجار هستی در زندگی انسان‌ها به گونه‌ ی توانمندی در نظم دادن به زندگی ، خانواده ، هازمان (:جامعه)، زیست‌بوم ، طبیعت و … نمودار می‌شود.
از همین‌ رو بر انسان شایسته است تا پیوسته این توانایی را در خود پرورش داده تا بتواند با «‌اَشا‌» هماهنگ شود و راستی را در خود بپروراند.

اَشو زرتشت در گاهان تنها راه رسیدن به بارگاه خدایی را راه اَشَهَ می‌داند.
در یسن ۴۴ بند ۱۱ می‌گوید : «تا توش و توان دارم می‌کوشم مردم را به سوی اَشَهَ رهنمون باشم.»
یکی از سپندترین دعاهای زرتشتی دعای [اشم وهو] است که در آن اَشَهَ و راستی ستایش می‌شود که یک ذکر ۱۲ واژه‌ای است که سه بار در آن نام اَشَهَ برده شده است.
دعایی که برای تمرکز ذهن بر روی اَشَهَ استوار است از این قرار است : اَشَهَ نیک، اَشَهَ نیک‌ترین است. مطابق آرزوست، مطابق آرزو خواهد بود ، اَشَهَ از آن اَشَهَ‌وَهیشتَه است.

در آموزه‌های آیین اَشو زرتشت پاکی برون نیز به اندازه‌ ی پاکی درون اهمیت دارد.
پاکی برون به چم پاک نگه داشتن تن و محیط زندگی از همه‌ ی ناپاکی‌ها است و به همین شوند ، سِدره و کُشتی ، لباس آیینی و نشانه‌ زرتشتیان ، به رنگ سپید است تا هرگونه ناپاکی را نمایان کند.

🌺 گل مرزنگوش نماد اردی بهشت امشاسپند است.

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با آوای زیبای روان شاد ؛

موبد مهربان فیروزگری

@khashatra

#نیایش

#اردی_بهشت_یشت

با نوای تار روان شاد ؛

موبد کورش نیکنام.

@khashatra

#برتری_ویژگیهای_بینش_زرتشت.

✅ برتری بینش اشوزرتشت در ویژگی هایی نمایان می شود که در فلسفه ی سفارش شده ی وی آمده است و این گونه می توان از آن یاد کرد.
اشوزرتشت ؛ پیام رسانی ساختار شکن بوده که مَرتوگان (:بشر) را از پندارهای نادرست و خرافه نگری رهایی بخشیده و از دیویسنایی (:پرستندگان دیو : خدایان پنداری) به مزدیسنایی (:ستایندگان مزدا : دانش و آگاهی) فراخوانده است.
اشوزرتشت ؛ خدایان آسمانی را نپذیرفته و ستایش اهورامزدا ، دانایی و آگاهی شکوهمند هستی را به مرتوگان سفارش کرده که این خدا در سرودهایش گات ها ، سرآغاز و سرانجام هستی نامیده شده است.
اشو زرتشت ؛ شایستگی هر گزینشی را بهره مندی از "خرد" دانسته است.
بدین‌ روی گزینش های زندگی برای همه به ویژه گزینشِ دین ، جای زندگی ، همسر ، پوشش و خوراک و هر گزینه دیگری در پرتو خرد و در راستای آزادی روی خواهد داد.
اشوزرتشت ؛ خداوند را پدید آورنده و آفریننده ی اهریمن (:ابلیس) نمی داند بلکه اَنگرَه مینو (: مَنش ویران ساز) را که در گویش پارسی اهریمن نام گرفت برگرفته از تراوش اندیشه مَرتوی (:انسان) کژاندیش و نادان می داند.
اشوزرتشت ؛ دین‌ را از واژه ی "دَاِنَه" برگرفته است که به چمار (:معنی) وژدان بیدار و آگاه ، بینش درونی است تا هر کسی نیکی ها را از بدی درک کرده و گزینش کند.
دین دار راستین کسی است که با وژدان آگاه نیکی و شادی را برای خوش بختی خود و خرسندی دیگران برگزیند.
اشوزرتشت ؛ خدای اندیشه خویش ، اهورامزدا را تماشاگرِ رفتارِ مَرتوگان از بالا (:عرش) نمی داند تا چنان چه گناه کار باشند ، پس از مرگ آنان را به دوزخ (:جَهنم) گسیل دارد و اگر فرمان برداری از دستورهای خداوندی داشته باشد ، او را به داشته های نیک (:نعمت) های مادی بهشت (:جَنت) برساند.
۱
@khashatra

✅ در بینش اشوزرتشت ، اندیشه و گفتار و کردار هر کسی"بهشت و دوزخ" را پدید خواهد آورد که در همین جهان روی خواهد داد نه این که خداوند سازنده ی جایگاهی به نام بهشت و دوزخ از آغاز آفرینش باشد.
اشوزرتشت ؛ از "اَشا" یاد می کند که هنجار و داد (:قانون) هستی است.
ذره ذره های جهان برپایه این هنجار به گردش درآمده و زندگی مرتوگان تا بزرگ ترین کهکشان ها را اداره می کند و به پیش می برد.
سفارش اشوزرتشت به جهانیان این است که : برپایه ی "خرد" به بهترین گونه اشا که"اشا وَهیشتا" نام دارد دست یابند. تا شایستگی هویتِ مرتوگانی به دست آورند. او پیروان راستی را "اشَوَن" و آن که از دروغ یاری بگیرد را "دُروَند" می داند. راست کار تنها به راستی اندیشه دارد و از بیان "دروغ مصلحتی" نیز پرهیز می کند.
اشوزرتشت ؛ دستورها (:احکامی) را از دینِ خود به مرتوگان سفارش نکرده است. بِکن ها و نَکن ها ("امر به معروف ونهی از منکر) درپیام اشوزرتشت نیامده ، بلکه در بینش وی چگونگی بهره مندی و گزینش هرگونه خوراکی ، چه نوشیدنی ، چگونه پوشاکی ، شیوه شستشوی دست و بدن ، با کدام پا گام نهادن به هر جایی را به دانش و خرد همگانی واگذار کرده است.
اشو زرتشت ؛ با واژه ی " فرَشگَرد" مرتوگان را به تازه شدن در هر بخش از زندگی فرا می خواند.
بدین روی کهنگی ، پوسیدگی ، ایستایی و پیروی کورکورانه از‌ باور گذشتگان که ناشایست باشد را نکوهیده می داند.
اشوزرتشت ؛ پرستش سو (:قبله) را برای نیایش کردن ، "روشنایی وفروغ" می داند.
پدیده ای که ریشه ی مادی و جهانی ندارد و نمی توان در هر مناسبتی آن را نابود کرد.
سفارش اشوزرتشت بیشتر در فروزان شدن روشنایی درونی (:اشغ) است.
آن که پور شیراز (:حافظ) اشاره می کند :
از آن به دیر مُغانم عزیز می دارند ،
که آتشی که نمیرد همیشه ، در دلِ ماست.
۲
@khashatra

✅ اشوزرتشت ؛ مرتوگان را از هر نژاد و تیره ای یکسان می داند به ویژه در این نگرش "زن و مرد" هیچ یک بر دیگری برتری ندارند.
چون گزینش های زندگی در پرتو آزادی و خرد روی خواهد داد.
گسترش دین و فلسفه آن در گذرِ گاه داد (:تاریخ) زندگی اشوزرتشت و پیروانش ، هیچ گاه با زور و استفاده از شمشیر روی نداده است.
اشوزرتشت ؛ زندگی در این دنیا را برتر از جهان پس از مرگ می داند.
پس تن که جایگاه روان است نباید آزرده شود.
نخوردن خوراک و روزه داری در دین نیامده است.
اشوزرتشت ؛ خواهان زندگی سرشار از راستی و شادی برای همگان است.
با چنین نگرشی سوگ واری و غم گساری نکوهیده دانسته شده ، برای شادمانی خود و زیستگاه همگانی ، آلوده کردن آب ، خاک ، هوا و آتش‌ ، از کارهای زیان آور و ناشایست است.
آزردنِ جانوران و کشتار دینی (:قربانی) کردن آن ها را نکوهش کرده است.
اشوزرتشت ؛ مرتوگان را به سازندگی جهان هستی فراخوانده تا هریک سهمی در فراهم کردن خشنودی"گِئوش اوروان" (:روان هستی) داشته باشند.
بدین روی کار وکوشش از جایگاه ارزش مندی برخوردار بوده و دگرگون آن، تنبلی ، بی کاری وگوشه نشینی ، کرداری ناشایست خواهد بود.
اشوزرتشت ؛ مرتوگان‌ را بنده و بَرده ی اهورامزدا نمی داند تا به هر شَوندی چنان چه از دارنده (:مالک) و فرمانده خویش سَرپیچی کند ، گناه کار شده و کیفر بد به وی برسد.
بینش اشوزرتشت با این ویژگی ها گزینش خواهد شد.
📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
پایان🔺🔺

#امروز

به روز ، پیروز ‌و فرخ روز شهریور امشاسپند و دی ماه به سال ۳۷۶۳ مزدیسنی.

آدینه ۲۸ آذر ماه به سال ۱۴۰۴ خورشیدی.

۱۹ دسامبر سال ۲۰۲۵ (ترسایی)

✔️ شهریور = شهریور اهورایی.

@khashatra

#شهریور_امشاسپند

خشَتَره وییریه یا شهریور به چم «شهریاری و نیرومندی اهورایی»، نام سومین امشاسپند است.
این امشاسپند نشان از پیروزی دارد ، زیرا خویش کاری (:وظیفه‌ی) اصلی او پاسداری از فلزات است.

خشَترا در اوستا نام سومین فروزه ی اهورامزدا از گروه امشاسپندان است.
در اوستا نماد توانمندی و فَر و شکوه پادشاهی اهورامزدا است.
نگهبانی توپال‌ها (:فلزات) بر روی زمین به او سپرده شده است.

شهریور امشاسپند ، خَشَتَرَه وَیریَه نام یکی از امشاسپندان زرتشتی است.
در اوستا «خشَثرَ وَیریَه» و در پهلوی «شَهرِوَر» و در فارسی «شَهریوَر» یا «شَهریَر» است.
بخش نخست این واژه به چم (:معنای) شهریاری و شهر است (مراد از شهر ، همانا کشور است ، چنان‌که سرزمین ایران را ، ایران شهر می‌نامیدند).
بخش دوم این واژه ، یعنی «ویریه» ، فروزه (: صفت) و به چم مورد پسند است.
بر این اساس ، خشتره‌ویریه ، به چمار (: معنای) آرمان‌شهر یا شهریاری آرمانی یا توانایی مینُوی آرمانی است.
در اساتیر زرتشتی و ایرانی این امشاسپند نماد شهریاری و فّر و فرمان‌ روایی اهورامزدا و نگاهبان فلزها و پاسدار فَر و پیروزی شهریاران دادگر و یاور بینوایان و دستگیر مستمندان است.

در جهان مادی پاسبان فلزات است. شهریاری اهورایی از قانون اشا (:هنجار هستی) بر می خیزد و همه ی جهان را در بر می گیرد.
در این روز نیکوست به خواستگاری رفتن و زن خواستن.

در بندهش که از نامه های کهن ایرانی است از دیوی بنام سئورو یاد شده که دیو آشوب و تباهی است و از دشمنان و هماوردان خشَتریور می باشد.
از سوی دیگر ایزدانی مانند : ایزد خور ، ایزد مهر و ایزد آسمان از یاران و همکاران او هستند.

در گاه شمار مزدیسنی روز چهارم هر ماه شهریور نامیده می‌شود و برابر آیین ، هرگاه نام روز و نام ماه برابر می‌شد آن روز را جشن برپا می‌کردند و به شادمانی و ستایش آفریده های نیک اهورامزدا می‌پرداختند و آن روز را شهریورگان می‌نامیدند.


مسعود سعد سلمان می‌سراید :

ای تنت را ز نیکویی زیور ،
شهره روزی ست روز شهریور.


چکامه ای از «مسعود سعد سلمان»

شهریور است و گیتی از عدل شهریار
شاد است ،
خیز و مایه ی شادی به من بیآر.

باده شناس ، مایه ی شادی و خرمی ،
بی باده هیچ جان نشد از مایه ی شاد خوار.


سروده‌‌ی مسعود سعد سلمان، بر پایه‌ ی کتاب بندهش :

این تنت را ز نیكویی زیور ،
شهره روزی است روز شهریور.

تا به اقبال شهریار جهان ،
بگذرانیم جان به لهو و بطر.


اندرزنامه ی آذرباد مهراسپندان (موبد موبدان در روزگار شاپور دوم)

خوش باش.


اندرزنامه ی آذرباد مهر اسپندان در سروده‌ی استاد ملک‌الشعرای بهار :

به (شهریور) اندر شوی شادخوار ،
کنی در (سپندارمز) کشت و کار.

🌺 گل شااسپرغم نماد شهریور امشاسپند است.

@khashatra

#فرازهای_برجسته_بینش_زرتشت

✅ ۱ - اهورامزدا (:هستی یخش دانا خداوند) در پیام «اشوزرتشت» به معنی «دانش و آگاهی بی کران هستی‌مند» است.

۲ - خداوندِ اندیشه ی «اشوزرتشت» در آسمان‌ها جای نگرفته که هرگاه به مرتوگان (:بشر) دستور دهد.

۳ ـ مَرتو (:انسان) بنده و برده ی خدا نیست بلکه هم کار و همراه «مزدا» در پیش رفت دانش و آگاهی است.

۴ - منش و فلسفه ی اشوزرتشت ، بر پایه ی «اشا» (:راستی) استوار شده‌است.

۵ - دروغ در این فلسفه نکوهیده است. به‌ ویژه دروغ مصلحت‌آمیز جایگاهی ندارد.

۶ - پیام ویژه ی این دین و آیین پیروی از «اندیشه ، گفتار و کردار نیک» است.

۷ - جایگاه انسان بر پایه های ارزشمندِ راستی و خردمندی استوار شده‌ است.
۱
@Khashatra

✅ ۸ - منش اشوزرتشت ، گسترش دهنده ی دانش و دادگستری در جهان است.

۹ - گزینشِ همه‌ ی گزینه‌های زندگی ، در راستای آزادی و اختیار است.

۱۰ - مَرتوگان و مردمان را به جشن و شادمانی فرامی خواند ، پس سوگواری و عزاداری در این فرهنگ جایگاهی ندارد.

۱۱ - کار و کوشش را به همه سفارش می‌کند تا تنبلی و کاهلی در زندگی ناپدید گردد.

۱۲ - آیین تازه شدن با دانشِ زمان بوده به همین روی از خرافه پرستی و پندارهای نادرست دوری می‌کند.

۱۳ - نه تنها زنان و مردان بلکه همه در هر نژاد ، تیره و رنگِ پوستی در این آیین از جایگاه یک سانی برخوردارند.

۱۴ - پاسداری از آب ، خاک، هوا و آتش سفارش شده تا زاستار (:طبیعت) و زیست‌ گاه همگانی آلوده و ناپاک نگردد.
۲
@khashatra

✅ ۱۵ - گزینش این دین از روی «آزادی» است بنابراین بیرون رفتن از آن نیز «مرگ‌آور» نیست.

۱۶ - از بکن‌ها و نکن‌ها و باید و نبایدها سخن نمی‌گوید بلکه گزینش راه زندگی را به خرد مَرتو (:انسان) و دانش روز ، واگزار می‌کند.

۱۷ - بهره‌گیری از کنیزان و برده‌داری را کاری ناشایست می‌داند.

۱۸ - قربانی‌کردن و کشتار جانوران را کرداری نادرست می‌داند.

۱۹ - کسی به دلیل دگراندیش بودن ، کشته و نابود نخواهد شد.

۲۰ - روزه گرفتن و آزار دادن تن که جایگاه روان است ، جایگاهی ندارد.

۲۱ - نه تنها از جنگ و خون‌ریزی پرهیز می‌کند بلکه سفارش دهنده ی آشتی و از خود گزشتگی است.

📚 بن مایه :

برگفته از تارنمای روانشاد ؛
موبد کورش نیکنام.

✍ رونوشت ؛ بردیا بزرگمهر.
۳
@khashatra
پایان🔺🔺