📝Благочестивый Анас (радыяллаху анху) слышал, как Пророк (салляллаху алейхи ва саллям) говорил:

💎 «Аллах Всевышний сказал: «О, сын Адама, поистине, Я буду прощать тебя, не обращая внимания на то, какие грехи ты совершил, до тех пор, пока ты не перестанешь взывать ко Мне и надеяться на Меня. О, сын Адама, если ты совершишь столько грехов, что достигнут они небес, а потом раскаешься, то Я прощу тебя! О, сын Адама, поистине, если ты придёшь ко Мне с таким количеством грехов, что заполнят они почти всю землю, но встретишь Меня, не поклоняясь наряду со Мной ничему иному, Я обязательно дарую тебе прощение, которое сотрет все эти грехи!» (Тирмизи, «Даават», 98).🌿

@khamatarafa

320- عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ رضى الله عنه : أَنَّهُ غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَبُوكَ، قَالَ الْمُغِيرَةُ: فَتَبَرَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قِبَلَ الْغَائِطِ، فَحَمَلْتُ مَعَهُ إِدَاوَةً، قَبْلَ صَلاَةِ الْفَجْرِ، فَلَمَّا رَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيَّ أَخَذْتُ أُهَرِيقُ عَلَى يَدَيْهِ مِنَ الإِدَاوَةِ، وَغَسَلَ يَدَيْهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ، ثُمَّ ذَهَبَ يُخْرِجُ جُبَّتَهُ عَنْ ذِرَاعَيْهِ، فَضَاقَ كُمَّا جُبَّتِهِ، فَأَدْخَلَ يَدَيْهِ فِي الْجُبَّةِ، حَتَّى أَخْرَجَ ذِرَاعَيْهِ مِنْ أَسْفَلِ الْجُبَّةِ، وَغَسَلَ ذِرَاعَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ عَلَى خُفَّيْهِ، ثُمَّ أَقْبَلَ، قَالَ الْمُغِيرَةُ: فَأَقْبَلْتُ مَعَهُ حَتَّى نَجِدُ النَّاسَ قَدْ قَدَّمُوا عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ س فَصَلَّى لَهُمْ، فَأَدْرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، إِحْدَى الرَّكْعَتَيْنِ، فَصَلَّى مَعَ النَّاسِ الرَّكْعَةَ الآخِرَةَ، فَلَمَّا سَلَّمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ رضى الله عنه قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُتِمُّ صَلاَتَهُ، فَأَفْزَعَ ذَلِكَ الْمُسْلِمِينَ، فَأَكْثَرُوا التَّسْبِيحَ، فَلَمَّا قَضَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلاَتَهُ أَقْبَلَ عَلَيْهِمْ، ثُمَّ قَالَ: أَحْسَنْتُمْ أَوْ قَالَ: قَدْ أَصَبْتُمْ يَغْبِطُهُمْ أَنْ صَلَّوُا الصَّلاَةَ لِوَقْتِهَا.
(مسلم - 105/274).

Хадис!
Муғираҳ ибни шӯъбаҳ, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Дар Ғазваҳи Табук, ҳамроҳи Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам будам эшон барой қазой ҳоҷат баромад.
Ман пеш аз намози фаҷр, бо эшон дар як вақти баробар оби таҳорат гирифтам, ва ҳангоме, ки Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, баргашт, дастамро ба кор бастам, ва дар дастонаш об рехтам.
Паёмбари Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, се бор дастҳояшро шуст.
Сипас рӯйяшро шуст.
Баъд аз он кӯшиш кард то дастҳояшро аз остинҳой ҷомааш барорад, аммо ба сабаби танг будани остинҳой ҷомаҳ дастонашро ба даруни он бурд ва аз таги ҷомаҳ берун овард, ва то оринҷ шуст, ва бар болой музаҳояш масҳ кашид.
Баъд аз он Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, (ба сӯй мардум), ҳаракат кард.
Ман низ ҳамроҳи эшон ҳаракат кардам, ва дидам, ки мардум Ъабдурахмон ибни Ъавф, разияллоҳу ъанҳуро, пеш даровардаанд, ва Ъабдурахмон, разияллоҳу ъанҳу намоз мехонд.
Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, як ракъати намозро дарёв кард, ва онро ҳамроҳи мардум хонд.
Ҳангоме, ки Ъабдурахмон ибни Ъавф, разияллоҳу ъанҳу, салом дод, Расулуллоҳ саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, бархост, то намозашро пурраҳ кунад.
Дидани ин саҳнаҳ, мардумро ба ваҳшат андохт, ва бисёр Субханналлоҳ гуфтанд.
Ҳангоме, ки Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, намозашро тамом кард, рӯй ба тарафи мардум кард ва гуфт!
Кори хубе кардед, ё ин, ки чунин гуфт!
Ҳақ бо шумост.
Гуфтани аст, ки хондани намоз дар вақташ, ҳамроҳи мардум, боъиси шодӣ ва хушҳолии Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам гардид.
(Муслим - 105 - 274).

@khamatarafa

321- عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضى الله عنه ،قَالَ: أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ أَعْمَى، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّهُ لَيْسَ لِي قَائِدٌ يَقُودُنِي إِلَى الْمَسْجِدِ، فَسَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُرَخِّصَ لَهُ فَيُصَلِّيَ فِي بَيْتِهِ، فَرَخَّصَ لَهُ، فَلَمَّا وَلَّى دَعَاهُ فَقَالَ: هَلْ تَسْمَعُ النِّدَاءَ بِالصَّلاَةِ؟ قَالَ: نَعَمْ، قَالَ: فَأَجِبْ. (مسلم - 653)


Хадис!
Абуҳурайраҳ, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Марди нобиное ( ба номи Ъабдуллоҳ ибни Мактум), назди Набии Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам омад ва гуфт!
-Ё Расулаллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам!
Ман кумак кунандае надорам, ки маро ба масҷид биёварад, ва аз Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, иҷозат хост то дар хонааш намоз бихонад.
Паёмбари Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, ба ӯ иҷозат дод, аммо вақте, ки хост баргардад, паёмбари Аллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, ӯро садо зад ва гуфт!
Оё азонро мешунави?
Гуфт! Бале.
Фармуд! Пас иҷобат кун. (Яъне - ба масҷид биё).
(Муслим - 653).
@khamatarafa

Абубакри Сиддиқ (р) дар сатрҳо



Номи пурраи Абубакри Сиддиқ (р) Абдуллоҳ бини Усмон бини Омир ал-Қурашӣ Абубакр бини Абуқуҳофа ат-Таймӣ мебошад.

Ӯ аввалин халифа аз хулафои рошидин ва яке аз он 10 - нафароне аст, ки Расули акрам (с) онҳоро башорат (мужда, хабари хуш) ба ҷаннат додаанд. Абубакри Сиддиқ (р) яке аз собиқин (пешқадамон) ва нахустин шахсест аз мардҳо, ки дини Исломро пазируфтааст. Абубакри Сиддиқ (р) дар роҳи дин тамоми дороиву сарват ва кушишу ғайрати худро сарф намуда Паёмбар (с)-ро фидокорона дифоъ кардааст. Худованд тавассути ӯ миллат ва дини исломро ҳимоя кард, барои ӯ имон ва яқинро арзони фармуд. Бешак, шахсияти он ҳазрат парчамест аз парчамҳои мусалмонон ва шамшерест бар гардани мунофиқон ва муртадон.

Он ҳазрат дуввуним сол пас аз соли фил ба дунё омадааст. (Соли фил, соли 570 мелодӣ буда ва солест, ки Паёмбари Ислом дар ин сол ба дунё омадаанд ва солест, ки Абраҳа бо лашкараш, ки филсавор буданд ва қасди вайрон намудани хонаи Каъбаро доштанд, ба Макка ҳуҷум оварданд, вале ӯ бо лашкараш аз боридани сангҳо, ки паррандагоне бо номи Абобил дар минқор доштанд ва болои онҳо мепартофтанд, ҳама ҳалок гардиданд).

Абубакри Сиддиқ (р) ҷавони росткор буда, ба касе зулму ситамро раво намедид. Ӯ ҳанӯз қабл аз ислом аз ақидаи палиди даврони ҷоҳилият рӯй гардонида буд. Дар ӯ ахлоқи волои инсонӣ таҷассум ёфта буд. Эшон шахси фурӯтан, хушмуомила ва ба ваъдаашон содиқ буданд. Садоқат ва рафоқатро дӯст медошт. Барои худ шаробро қабл аз ислом ҳаром дониста ба саховатмандию фарохдастӣ машҳур гардида буд. Фақирон ва тангдастонро нон медод ва ба нотавонон кӯмак мерасонид. Донандаи хуби насаб ва шаҷараи араб буд. Хашми худро фурӯ бурда метавонист. Бар нотавонон мушфиқ буд. Тавонмандон низ ӯро дӯст медоштанд.

Эшон пешвои раҳбарон маҳсуб мегардид. Агар масъалаи дият (хунбаҳо) аз ӯ пурсида мешуд, ба гуфтаи ӯ комилан бовар мекарданд. Шахсе, ки бар ӯ чизеро таҳмил менамуд ҳатман хор мегашт. Абубакри Сиддиқ (р) гарчи соҳиби манзалати воло буд, вале ҳаргоҳ бо ӯ шахсе сухан мегуфт, оромона гӯш мекард. Дар илми тиҷорат донову соҳибтаҷриба ва аз илми таъбири хоб низ бохабар буд.

Миёни мардум зебосурат ва дурри рахшон номида мешуд. Он ҳазрат аз асли пок ва насаби машҳур буд, дар насаби ӯ чизе аз айбу нуқсон дида намешуд. Он ҳазрат ақли закӣ, чеҳраи зебову латиф, бадани камгӯшт, рӯйи сафед, чашмони базеб, дандонҳои реза ва пешонии фарох доштанд. Абубакри Сиддиқ (р) Муҳаммади аминро муштоқона ва аз ҷонаш бештар дӯст медошт ва беандоза эҳтиром мекард.

Абубакри Сиддиқ (р) бе ягон шакку дудилагӣ исломро пазируфт ва бо як шеваи хеле зебо паймони имон баст. Сарвати худро дар хидмати дин ва аз ғуломӣ озод сохтани мусалмонҳои нотавон сарф кард ва ба озору азияти мушрикон тоқат намуд.

Замоне, ки мушрикони Макка ресмони зулмро бар гардани мусалмонон то ба ҳадди тоқатнопазир танг карданд ва мусалмонон миёни ҳаёту марг қарор гирифтанд, Абубакри Сиддиқ (р) ба мақсади ҳиҷрат Маккаро тарк кард.

Он ҳазрат ҳодисаи Исро (шаб рафтан) ва Меъроҷи Расули акрамро шунидан замон тасдиқ намуда, Расули акрамро вобаста ба ин ҳодиса дифоъ кард. Аз ин рӯ Расулуллоҳ (с) ӯро бо лақаби Сиддиқ мушарраф гардониданд. Ин буд, ки ба Пайёмбари Худо то ба охир содиқу бовафо монда, ҷигарбанди худ Оишаи Сиддиқаро ба Расули акрам (с) ба зани дод. Дар вақти ҳиҷрати Расули акрам ҳамроҳи эшон дар ғор паноҳ бурданд ва минбаъд низ пайёмбарро то лаҳзаҳои охирини ҳаёт ҳамнишинӣ кард ва баъди мамот бо эшон рӯ ба рӯ гашт.

Абубакри Сиддиқ (р) сахтиҳои тавсифнашавандаро, ки қалам аз навишти онҳо оҷиз аст таҳаммул карда дар набардҳои сахте, ки аз онҳо солим берун омадан гумон буд, ширкат варзид. Худованд ба пирӯзиҳои назаррасе ӯро мушарраф ва комёб гардонид.

Он ҳазрат аксари рӯзҳо рӯзадор ва шабҳо шабзиндадор буда миёни мардум фурӯтан буд ва ҳирси дуньё дар ӯ мушоҳида намегардид. Марди ботақво ва олими боамал буд. Абубакри Сиддиқ(р) тамоми дарҳои хайрро куфта ва тамоми роҳҳои накӯиро тай карда буд. Он ҳазрат чашми ашкрез ва синаи аз ғами дин реш дошта, меҳмонро навозиш мекард ва аз Худо метарсид.

@khamatarafa

Ин аст, ки Расули акрам (с) эшонро ҳамроҳи солеҳон муждаи вуруди ҷаннат ва амон ёфтан аз оташи дӯзахро додаанд.

Бо вуҷуди хоҳиш надоштанаш ба хилофат, асҳоби киром хилофатро ба ӯ сазовор донистанд. Нахӯст дар манзилаш гӯшанишиниро ихтиёр кард ва хост худро аз хилофат дур нигоҳ дорад, вале ӯро ором нагузоштанд, иҷборан имомат ва хилофатро қабул намуд ва дарҳол сипоҳи Усомаро муҷаҳҳаз намуда барои иҷроиши фармони Расулуллоҳ (с) фиристод ва бо ононе, ки аз роҳи дин гаштанд ва аз додани закот худорӣ карданд, дар набард шуд. Абубакри Сиддиқ (р) сипоҳи бешуморашро фиристод ва подшоҳҳони мағрурро аз тахт бе тахт намуда, шукӯҳу ҳашамати ононро аз байн бурд. Дар набардҳо фирӯзии бешуморе насиби ӯ гашт ва дар ниҳояти амр Қуръонро гирдоварӣ намуд. Ба акнофу атрофи олам барои интишори дини мубини Ислом, расулонро фиристод, то одамонро барои имон овардан ба Худои якаву ягона даъват намоянд.

Хатиб ва суханвари нотакрор ва халифаи бошукӯҳе буд. Ба меҳрубонӣ, бурдборӣ, диндорӣ ва илмдӯстӣ сифат карда мешуд. Инчунин дар пазириши дини мубини Ислом ва додани салом миёни мардумон пешдаст буд. Абубакри Сиддиқ (р) дар намозе, ки дар он Расули акрам (с) ҳузур доштанд, имоматӣ кард. Пас аз реҳлати Расули Худо нахустхалифа интихоб шуд. Бо ин ҳама бузургӣ ва шукӯҳу шаҳомат шахси аз худ бузургро гиромӣ медошт ва бо шахсони аз худ кӯчак мушфиқу ғамхор буд. Абубакри Сиддиқ шахси фурӯтан ва дар боргоҳи Худованд баланд мартаба буд. Бо Расули акрам (с) дар дунё ва дар қабр ҳамнишин буда, ҳамроҳи эшонанд дар лаби ҳавзи Кавсар ва бо ӯ ҳашр мегардад дар рӯзи қиёмат.

Он ҳазрат дар Мадинаи мунаввара дар соли 13-и ҳиҷрӣ дар паҳлӯи хайрул аном ва охирини Паёмбарон ва пешвои солиҳон ҳазрати Муҳаммад (с) мадфун гардидааст.

Давом дорад!


@khamatarafa

322- عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضى الله عنه : أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ: صَلاَةُ الْجَمَاعَةِ أَفْضَلُ مِنْ صَلاةِ أَحَدِكُمْ وَحْدَهُ بِخَمْسَةٍ وَعِشْرِينَ جُزْءًا.
(مسلم - 649)


Хадис!
Абуҳурайраҳ, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам гуфт!
Намози бо ҷамоъат, бар намозе, ки ба танҳой хонда мешавад, бисту панҷ баробар бартари дорад.
(Муслим - 649).

@khamatarafa

📚От Джабира ибн ‘Абдуллаха сообщается, что Пророк, мир ему и благословение Аллаха, сказал:

إِنَّ بَيْنَ الرَّجُلِ وَبَيْنَ الشِّرْكِ وَالْكُفْرِ تَرْكَ الصَّلاَةِ
«Поистине, между неверием и верой– оставление молитвы». (Муслим 82)🌿

@khamatarafa

📌Пророк Мухаммад ﷺ сказал: 

«У лицемера есть три признака: когда они говорят, то лгут; когда обещают, нарушают обещания; а когда предоставляют гарантии чего-либо, предают»

📚имам аль-Бухар
@khamatarafa

ҲАМАТАРАФА.ТҶ
Ассалому алайкум бародарон ва хохарони АҲЛИ ислом ҳамай шумора
Хӯш омадед мегӯям ба ин гурӯҳ
Ҳаматарафа тҷ дар ин ҷо ҳам видеоҳой
Исломӣ ва ҳам ҳадисҳои исломиро
Шумо дастрас карда метавонед
Ҳатман обуна шавед ва ба дигарон
Ин гурӯҳро хабар кунед
💖
https://t.me/khamatarafa

📌Абу Хурайра сообщил: 
«Пророк Мухаммад ﷺ сказал: :
«Аллах не смотрит на вашу внешность и на ваше богатство, а смотрит на ваши сердца и на ваши поступки» 

📚Муслим 33; Ибн Маджа, Зухд 9 .

@khamatarafa

📚«Когда человек умирает, все его дела прекращаются за исключением трёх: непрерывной милостыни, знания, которым могут пользоваться другие люди, или праведного ребенка, который станет обращаться к Аллаху с мольбами за него» (хадис Бухари, Муслим)🌿

@khamatarafa

⚪Сподвижник Усман бин ‘Аффан, стоя над чьей-нибудь могилой, начинал плакать так, что от слез намокала его борода. Он говорил: «Если я окажусь между Раем и Адом, не зная, куда меня велят поместить, мне хотелось бы превратиться в золу, прежде чем я узнаю о том, куда попаду»🥀

.@khamatarafa

В СЛУЧАЕ ПОКАЯНИЯ ПОТЕРЯННАЯ НАГРАДА ЗА БЛАГИЕ ДЕЛА БУДЕТ ВОЗВРАЩЕНА

Передано от Хакима ибн Хизама (да будет доволен им Аллах):

عَنْ حَكِيمِ بْنِ حِزَامٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ :

( قُلْتُ : يَا رَسُولَ اللَّهِ ! أَرَأَيْتَ أَشْيَاءَ كُنْتُ أَتَحَنَّثُ بِهَا فِي الْجَاهِلِيَّةِ مِنْ صَدَقَةٍ أَوْ عَتَاقَةٍ وَصِلَةِ رَحِمٍ ، فَهَلْ فِيهَا مِنْ أَجْرٍ ؟ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : أَسْلَمْتَ عَلَى مَا سَلَفَ مِنْ خَيْرٍ )

رواه البخاري (رقم/1436) ومسلم (رقم/123)

«Я спросил: «О Посланник Аллаха, что ты думаешь о делах, которые я совершал в качестве актов поклонения во времена Джахилии, таких как милостыня, освобождение рабов, поддержание родственных отношений – есть ли за них награда?» Посланник Аллаха (да благословит его Аллах и приветствует) ответил: «Ты стал мусульманином со всеми предыдущими благодеяниями»

@khamatarafa

📚От Му’ауии ибн Хайды (да будет доволен им Аллах) сообщается, что посланник Аллаха (мир ему и благословение Аллаха) сказал: 

«Горе тому, кто рассказывает что-либо и при этом лжет, чтобы насмешить людей. Горе ему, горе ему!» ат-Тирмизи 2315.🌿

@khamatarafa

📚Пророка спросили, что более всего помогает людям попасть в рай?

Он ответил:

“Богобоязненность и превосходный нрав”. (Этот хадис передал ат-Тирмизи, а аль-Арнаут назвал его достоверным.)🌿

@khamatarafa

Ин аст, ки Расули акрам (с) эшонро ҳамроҳи солеҳон муждаи вуруди ҷаннат ва амон ёфтан аз оташи дӯзахро додаанд.

Бо вуҷуди хоҳиш надоштанаш ба хилофат, асҳоби киром хилофатро ба ӯ сазовор донистанд. Нахӯст дар манзилаш гӯшанишиниро ихтиёр кард ва хост худро аз хилофат дур нигоҳ дорад, вале ӯро ором нагузоштанд, иҷборан имомат ва хилофатро қабул намуд ва дарҳол сипоҳи Усомаро муҷаҳҳаз намуда барои иҷроиши фармони Расулуллоҳ (с) фиристод ва бо ононе, ки аз роҳи дин гаштанд ва аз додани закот худорӣ карданд, дар набард шуд. Абубакри Сиддиқ (р) сипоҳи бешуморашро фиристод ва подшоҳҳони мағрурро аз тахт бе тахт намуда, шукӯҳу ҳашамати ононро аз байн бурд. Дар набардҳо фирӯзии бешуморе насиби ӯ гашт ва дар ниҳояти амр Қуръонро гирдоварӣ намуд. Ба акнофу атрофи олам барои интишори дини мубини Ислом, расулонро фиристод, то одамонро барои имон овардан ба Худои якаву ягона даъват намоянд.

Хатиб ва суханвари нотакрор ва халифаи бошукӯҳе буд. Ба меҳрубонӣ, бурдборӣ, диндорӣ ва илмдӯстӣ сифат карда мешуд. Инчунин дар пазириши дини мубини Ислом ва додани салом миёни мардумон пешдаст буд. Абубакри Сиддиқ (р) дар намозе, ки дар он Расули акрам (с) ҳузур доштанд, имоматӣ кард. Пас аз реҳлати Расули Худо нахустхалифа интихоб шуд. Бо ин ҳама бузургӣ ва шукӯҳу шаҳомат шахси аз худ бузургро гиромӣ медошт ва бо шахсони аз худ кӯчак мушфиқу ғамхор буд. Абубакри Сиддиқ шахси фурӯтан ва дар боргоҳи Худованд баланд мартаба буд. Бо Расули акрам (с) дар дунё ва дар қабр ҳамнишин буда, ҳамроҳи эшонанд дар лаби ҳавзи Кавсар ва бо ӯ ҳашр мегардад дар рӯзи қиёмат.

Он ҳазрат дар Мадинаи мунаввара дар соли 13-и ҳиҷрӣ дар паҳлӯи хайрул аном ва охирини Паёмбарон ва пешвои солиҳон ҳазрати Муҳаммад (с) мадфун гардидааст.

@khamatarafa