وَعَنْهُ (رضي الله عنه) قَالَ: لأُحَدِّثَنَّكُمْ حَدِيثًا لا يُحَدِّثُكُمْ أَحَدٌ بَعْدِي، سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ (صلى الله عليه وسلم) يَقُولُ: «مِنْ أَشْرَاطِ السَّاعَةِ: أَنْ يَقِلَّ الْعِلْمُ وَيَظْهَرَ الْجَهْلُ، وَيَظْهَرَ الزِّنَا، وَتَكْثُرَ النِّسَاءُ، وَيَقِلَّ الرِّجَالُ، حَتَّى يَكُونَ لِخَمْسِينَ امْرَأَةً الْقَيِّمُ الْوَاحِدُ». (بخارى:81)

Тарҷума:
Анас ибни Молик (рози бод аз ӯ Аллоҳ) мегӯяд:
Ҳадисе-ро барои шумо баён мекунам, ки касе дигар барои шумо баён намекунад.
Аз Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم) шунидам, ки мегуфт:
Баъзе аз нишонаҳои қиёмат, иборатанд аз ин ки илм кам мешавад, ва нодони ва бе илми ошкор мешавад, ва ошкор мешавад зино кардан, ва занҳо бисёр мешаванд, ва теъдоди мардон кам мешавад, то ҷойе, ки як мард, сарпарасти панҷоҳ зан-ро ба ӯҳда мегирад.

( Ин чунин дар ин ҳадис ҳам аз нишонаҳои қиёмат гуфта шуда аст, ки бисёри мусалмонҳои имрӯз бо чашми зоҳири худ дида истодаанд.)

1) Кам шудани Илм.
2) Ошкор шудани бе илми.
3) Зино кардан ошкоро мешавад.
4) Занҳо бисёр мешаванд.
5) Мардҳо кам мешаванд.
6) Як мард баробари панҷоҳ зан мегардад.

عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ (رضي الله عنه) قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلى الله عليه وسلم): «إِنَّ مِنْ أَشْرَاطِ السَّاعَةِ: أَنْ يُرْفَعَ الْعِلْمُ وَيَثْبُتَ الْجَهْلُ وَيُشْرَبَ الْخَمْرُ وَيَظْهَرَ الزِّنَا». (بخارى:80)
Тарҷума:
Анас ибни Молик (рози бод аз ӯ Аллоҳ) мегӯяд:
Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم) гуфт: Ба дурусти нишонаҳои қиёмат, ин аст ки, бардошта мешавад илм, ва ҷаҳлу нодони фарогир хоҳад шуд.
Зино ва шароб нуши ошко-ро анҷом хоҳад гирифт.

( Хуб мулоҳиза шавад ба ин ҳадис, имрӯз рӯзе омада аст, ки дар байни мусалмонҳо ин гуфтаи Расули Аллоҳ ( صلى الله عليه وسلم) ошкор аст)

1) талаби илм намекунанд аммо бисёр фитна меандозанд, аз ҷиҳати бе илми дар байни мардум фитнаҳо мекоранд.

2) Хуб медонем, ки дур шудани илм бо воситаи марги Олимон аз байн бурда мешавад, аз ин сабаб Олимон-ро пуштибони намекунем ва онҳо-ро дуст намедорем ва аз онҳо илм-ро таълим намегирем.

3)Шаробу Зино дар байни мусалмонҳо ошкор шуда аст, ба ҳаде ки, ҳатто шарму ҳаё намонда аст.

Дар мағозаҳое ки мусалмонҳо кору фаъолият мекунанд, албатта шароб фурӯши мулоҳиза мешавад ва ин чунин дар рӯзҳои туйю маъракаҳо шароб нуши авҷ гирифта аст.

Аллоҳ Таъоло моро ҳидоят кунад.
Мо дар охири замон қарор дорем ва иҳтиёт кунем, ки марг вақте моро гирифт, дигар суде нест.

312- عَنْ وَرَّادٍ مَوْلَى الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ رضى الله عنه قَالَ: كَتَبَ الْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ إِلَى مُعَاوِيَةَ رضى الله عنه : أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا فَرَغَ مِنَ الصَّلاَةِ وَسَلَّمَ قَالَ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، اللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ. (مسلم - 593)

Хадис!
Варрод мавлой Муғираҳ ибни шӯъбаҳ, разияллоҳу ъанҳу, мегӯяд!
Муғираҳ номае ба Муъовияҳ, навишт, ки!
Ҳангоме, ки Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, аз намоз фориғ мешуд, чунин мегуфт!

لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، اللَّهُمَّ لاَ مَانِعَ لِمَا أَعْطَيْتَ، وَلاَ مُعْطِيَ لِمَا مَنَعْتَ، وَلاَ يَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ.

Лаа илааҳа иллаллоҳу вахдаҳу лаа шариика лаҳ, лаҳул мулку ва лаҳул хамд, ва ҳува ъалаа кулли шай-ин қодиир.
Аллоҳумма лаа мааниъа лимаа аътайта, ва лаа муътия лимаа манаъта, ва лаа янфаъу залҷадди минкал ҷадду.

Яъне - ҳеҷ Маъбуди барҳаққе ба ҷуз Аллоҳ, вуҷуд надорад.
Якто аст ва шариик ва анбозе надорад.
Подшоҳии, ва хамду ситоиш азони ӯст.
Бар анҷоми ҳар коре тавоност.
Илоҳо!
Он чиро, ки ту ъиноят куни, ҳеҷ кас наметавонад пеши онро бигирад.
Ва чизеро, ки ту манъ намой, касе онро наметавонад бидиҳад, ва ҳеҷ соҳиби молеро молаш аз ъазоби ту наҷот додаҳ наметавонад.

(Муслим - 593).

313- عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ رضي الله عنه، قَالَ: كُنَّا نَعْرِفُ انْقِضَاءَ صَلاَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالتَّكْبِيرِ. (مسلم - 583)

Хадис!
Ибни Ъаббос, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Мо тамом шудани намози Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва салламро, аз ( садой), такбираш медонистем.
(Муслим - 583).

Шарх!
Қавли ҷумҳур, ҳамин аст, ки зикрҳое, ки баъд аз намоз гуфтаҳ мешаванд, бояд паст гуфтаҳ шаванд.
Имом Шофеъи, раҳимаҳуллоҳ, мегӯяд, ки агар барой таълим додани намозхонон бошад, баланд гуфтан ишкол надорад.
Аммо ғайри ин бояд паст гуфта шавад.
Аммо баъзе аз аҳли ъилм мегӯянд, ки баъди тамом шудани намоз бояд се маротиба бо садой миёна, Аллоҳу Акбар, гуфта шавад.
Ва имом Аҳмад, раҳимаҳуллоҳ, ривоят мекунад аз Ъали ибни Ъабдуллоҳ, ибни Ъаббос, ибни Ъабдулмуталлиб, ки ҳар вақте, ки намозро тамом мекард, се маротиба бо садой баланд, Аллоҳу Акбар, мегуфт.
Ва Имом Ахмад, ҳамин қавлро тарҷих медиҳад, ва мегӯяд, ки Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, баъди тамом кардани намоз, се бор такбир мегуфт.

314- عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضى الله عنه عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: مَنْ سَبَّحَ اللَّهَ فِي دُبُرِ كُلِّ صَلاةٍ ثَلاثًا وَثَلاثِينَ، وَحَمِدَ اللَّهَ ثَلاثًا وَثَلاثِينَ، وَكَبَّرَ اللَّهَ ثَلاثًا وَثَلاثِينَ، فَتْلِكَ تِسْعَةٌ وَتِسْعُونَ، وَقَالَ تَمَامَ الْمِائَةِ: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ، غُفِرَتْ خَطَايَاهُ، وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ. (مسلم - 597)

Хадис!
Абуҳурайраҳ, разияллоҳу ъанҳу, ривоят мекунад, ки Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам гуфт!
Ҳар касе баъд аз ҳар намози (фарзи),
33 - бор, СУБХАННАЛЛОҲ,
33 - бор,
АЛҲАМДУЛИЛЛОҲ,
33 - бор,
АЛЛОҲУ АКБАР,
Бигӯяд, ва барой пурраҳ шудани (ъадади) сад,
ла илаҳа иллаллоҳу вахдаҳу лаа шариика лаҳ, лаҳул мулку, ва лаҳул ҳамд, ва ҳува ъалаа кулли шай-ин қадир, бигӯяд гуноҳонаш бахшидаҳ мешаванд, агар чӣ ба монанди кафи дарё ( зиёд) бошанд.

لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ، وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ.

Яъне - ҳеҷ маъбуди бар ҳақ, ба ҷуз Аллоҳ, вуҷуд надорад.
Якто аст, ва бешарик аст, ва анбозе надорад.
Подшоҳи ва хамду ситоиш азони ӯст.
Ва у бар анҷом додани ҳар коре тавоно аст.

(Муслим - 597).

Мулоҳизаҳ!
Дар баъзе аз ривоёти саҳиҳ омадааст, ки 34 - бор, Аллоҳу Акбар, бигӯед.
Барой инки ба ҳаммай ҳадисҳо ва ривоятҳо ъамал карда шавад, беҳтар аст, ки 34 - бор, Аллоҳу Акбар, гуфта шавад.

315- عَنْ عَبْدِ اللَّهِ رضي الله عنه قَالَ: لاَ يَجْعَلَنَّ أَحَدُكُمْ لِلشَّيْطَانِ مِنْ نَفْسِهِ جُزْءًا: لاَ يَرَى إِلاّ أَنَّ حَقًّا عَلَيْهِ أَنْ لا يَنْصَرِفَ إِلاَّ عَنْ يَمِينِهِ، أَكْثَرُ مَا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَنْصَرِفُ عَنْ شِمَالِهِ.
(مسلم - 707)


Хадис!
Ъабдуллоҳ ибни Масъуд, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Бо диққат бошед, ки шайтон дар намозҳой шумо саҳме надошта бошад.
Яъне - бадин маъно, ки намоз гузор чунин фикр кунад, ки рӯй гардонидан, ва ё рафтан, пас аз намоз, аз тарафи рост зарури аст.
Ҳол онки ман Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва салламро бисёртари вақтҳо медидам, ки аз тарафи чап, рӯй ба тарафи мардум менамуд, ва ё берун мерафт.
(Муслим - 707).

Шарх!
Ъабдуллоҳ ибни Масъуд, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Бо диққат бошед, то ин, ки шайтон дар намозҳой шумо саҳме надошта бошад.
Бадин маъно аст, ки намоз гузор, фикр кунад, ки баъди тамом шудани намоз, бо дасти рост, рӯй ба тарафи мардум кардан, ва ё бо дасти рост тоб хӯрдан ва берун рафтан ҳатмӣ зарури аст, хато мекунад.
Ҳол он, ки Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва салламро бисётари вақтҳо медидам, ки бо дасти чап мегашт ва рӯяшро ба тарафи мардум мекард, ва ё бо дасти чапаш тов хӯрда аз масҷид мебаромад.
Барой ҳамин ҳар касе, ки чунин иътиқод дошта бошад, ки баъди тамом шудани намоз, зарур аст, ки бо дасти рост тов хӯрда аз масҷид барой, Ибни Масъуд, разияллоҳу ъанҳу, ингуна ъамали иътиқодии бо таъасубро макрӯҳ гуфтааст ва имом Навави раҳимаҳуллоҳ, низ инро тавзеҳ додааст, ки бо ҳар ду даст гаштан ишколе надорад.

عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ الله عَنْهَا زَوْجِ النَّبِيِّ (صلى الله عليه وسلم): أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ (صلى الله عليه وسلم) كَانَ يَدْعُو فِي الصَّلاةِ: «اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْمَحْيَا وَفِتْنَةِ الْمَمَاتِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْمَأْثَمِ وَالْمَغْرَمِ». فَقَالَ لَهُ قَائِلٌ: مَا أَكْثَرَ مَا تَسْتَعِيذُ مِنَ الْمَغْرَمِ، فَقَالَ: «إِنَّ الرَّجُلَ إِذَا غَرِمَ حَدَّثَ فَكَذَبَ وَوَعَدَ فَأَخْلَفَ». (بخارى:832)

Тарҷума:
Оиша (рози бод аз ӯ Аллоҳ) ҳамсари Расули Аллоҳ (صلى الله عليه وسلم) ривоят мекунад, ки Расули Аллоҳ (صلى الله عليه وسلم) дар намоз ин дуъо-ро мекардан.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ عَذَابِ الْقَبْرِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْمَسِيحِ الدَّجَّالِ، وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ فِتْنَةِ الْمَحْيَا وَفِتْنَةِ الْمَمَاتِ، اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنَ الْمَأْثَمِ وَالْمَغْرَمِ
Тарҷума:
Парвардигор-ро! Аз азоби қабр, фитнаи даҷҷол, фитнаи зиндагӣ ва марг ба ту паноҳ мебарам.
Парвардигор-ро! Ба ту паноҳ мебарам, аз қарздор шудан ва гуноҳ кардан.

Шахсе пурсид:
Ё Расули Аллоҳ! (صلى الله عليه وسلم)
Шумо аз ин ки қарздор шавед бисёр ба Аллоҳ паноҳ мебаред?
Расули Аллоҳ (صلى الله عليه وسلم) фармуд:
Зеро инсони қарздор дурӯғ мегӯяд ва ба ваъдаш хилоф мекунад.

Мулоҳиза кунем ба ин ҳадис, ҳар мусалмоне, ки мехоҳад дар намоз баъд аз дурудҳо ин дуъоро бигӯяд.

Зеро ин гуна дуъо кардан суннат аст ва нишонаи ин аст ки танҳо шахси дуъо кунанда хос аз Аллоҳ Таъоло талаб мекунад.

Ин чунин ба ғайри намозам ҳам ин дуъоро хондан беҳтарин аст.

317- عَنِ الْبَرَاءِ رضى الله عنه : أَنَّهُمْ كَانُوا يُصَلُّونَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا رَكَعَ رَكَعُوا، وَإِذَا رَفَعَ رَأْسَهُ مِنَ الرُّكُوعِ فَقَالَ: سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ، لَمْ نَزَلْ قِيَامًا حَتَّى نَرَاهُ قَدْ وَضَعَ وَجْهَهُ فِي الأَرْضِ ثُمَّ نَتَّبِعُهُ. (مسلم - 474)

Хадис!
Бароа ибни Ъозиб, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Мо ҳамроҳи Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, намоз мехондем, ва пас аз он, ки эшон ба рукӯъ мерафт, сипас мо рукӯъ мекардем.
Ва ҳангоме, ки сарашро аз рукӯъ мебардошт, ва САМИЪАЛЛОҲУ ЛИМАН ХАМИДАҲ
мегуфт, мо низ ҳамчунон рост меистодем, то ин, ки медидем, Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, рӯяшро ( яъне -пешонияшро) ба замин мегузошт, сипас мо пайрави мекардем, (ва ба саҷдаҳ мерафтем).
(Муслим - 474).

318- عَنْ أَبِي مَسْعُودٍ الأَنْصَارِيِّ رضى الله عنه قَالَ: جَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: إِنِّي لأَتَأَخَّرُ عَنْ صَلاَةِ الصُّبْحِ مِنْ أَجْلِ فُلاَنٍ مِمَّا يُطِيلُ بِنَا، فَمَا رَأَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَضِبَ فِي مَوْعِظَةٍ قَطُّ أَشَدَّ مِمَّا غَضِبَ يَوْمَئِذٍ، فَقَالَ: يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ مِنْكُمْ مُنَفِّرِينَ، فَأَيُّكُمْ أَمَّ النَّاسَ فَلْيُوجِزْ، فَإِنَّ مِنْ وَرَائِهِ الْكَبِيرَ وَالضَّعِيفَ وَذَا الْحَاجَةِ. (مسلم - 466)

Хадис!
Абумасъуди Ансори, разияллоҳу ъанҳу, мегӯяд!
Шахсе ба назди Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, омад ва гуфт!
Эй Расули Аллоҳ,саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам!
Савганд ба Аллоҳ, ман ба сабаби ин, ки фалони намозро бисёр дароз мехонад, дар ҷамоъати намози бомдод, иштирок намекунам.
Абумасъуд, разияллоҳу ъанҳу, мегӯяд!
Ман дар ҳеҷ яке аз суханрониҳо Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва салламро, мисли он рӯз хашмгин надида будам, Паёмбари Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам гуфт!
Баъзе аз шумоён, мардумонро парокандаҳ (ва гурезон) мекунед, барой ҳамин, ҳар касе, ки аз шумо имоматии намозро бар ъуҳдааш гирифт, он (намозро) кӯтоҳ бихонад, зеро дар миёни намозхонон шахсони заъиф, ва пир, ва касоне, ки кори таъҷили доранд, вуҷуд дорад.
(Муслим 466).

319- عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ: دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ رضى الله عنه فَقُلْتُ لَهَا: أَلاَ تُحَدِّثِينِي عَنْ مَرَضِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ؟ قَالَتْ: بَلَى، ثَقُلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ: أَصَلَّى النَّاسُ؟ قُلْنَا: لاَ، وَهُمْ يَنْتَظِرُونَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَ: ضَعُوا لِي مَاءً فِي الْمِخْضَبِ فَفَعَلْنَا، فَاغْتَسَلَ، ثُمَّ ذَهَبَ لِيَنُوءَ، فَأُغْمی‌عَلَيْهِ، ثُمَّ أَفَاقَ، فَقَالَ: أَصَلَّى النَّاسُ؟ قُلْنَا: لاَ، وَهُمْ يَنْتَظِرُونَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَقَالَ: ضَعُوا لِي مَاءً فِي الْمِخْضَبِ فَفَعَلْنَا فَاغْتَسَلَ، ثُمَّ ذَهَبَ لِيَنُوءَ، فَأُغْمی‌عَلَيْهِ، ثُمَّ أَفَاقَ، فَقَالَ: أَصَلَّى النَّاسُ؟ قُلْنَا: لاَ، وَهُمْ يَنْتَظِرُونَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، فَقَالَ: ضَعُوا لِي مَاءً فِي الْمِخْضَبِ فَفَعَلْنَا فَاغْتَسَلَ، ثُمَّ ذَهَبَ لِيَنُوءَ، فَأُغْمی‌عَلَيْهِ، ثُمَّ أَفَاقَ، فَقَالَ: أَصَلَّى النَّاسُ؟ فَقُلْنَا: لاَ، وَهُمْ يَنْتَظِرُونَكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، قَالَتْ: وَالنَّاسُ عُكُوفٌ فِي الْمَسْجِدِ، يَنْتَظِرُونَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِصَلاَةِ الْعِشَاءِ الآخِرَةِ، قَالَتْ: فَأَرْسَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ س أَنْ يُصَلِّيَ بِالنَّاسِ، فَأَتَاهُ الرَّسُولُ فَقَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَأْمُرُكَ أَنْ تُصَلِّيَ بِالنَّاسِ، فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رضى الله عنه ، وَكَانَ رَجُلاً رَقِيقًا: يَا عُمَرُ صَلِّ بِالنَّاسِ، فَقَالَ عُمَرُ رضى الله عنه : أَنْتَ أَحَقُّ بِذَلِكَ، قَالَتْ: فَصَلَّى بِهِمْ أَبُوبَكْرٍ س تِلْكَ الأَيَّامَ، ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، وَجَدَ مِنْ نَفْسِهِ خِفَّةً، فَخَرَجَ بَيْنَ رَجُلَيْنِ أَحَدُهُمَا الْعَبَّاسُ رضى الله عنه ،لِصَلاَةِ الظُّهْرِ، وَأَبُو بَكْرٍ يُصَلِّي بِالنَّاسِ، فَلَمَّا رَآهُ أَبُوبَكْرٍ ذَهَبَ لِيَتَأَخَّرَ، فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ لاَ يَتَأَخَّرَ، وَقَالَ لَهُمَا: أَجْلِسَانِي إِلَى جَنْبِهِ، فَأَجْلَسَاهُ إِلَى جَنْبِ أَبِي بَكْرٍ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ س يُصَلِّي وَهُوَ قَائِمٌ بِصَلاَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالنَّاسُ يُصَلُّونَ بِصَلاَةِ أَبِي بَكْرٍ، وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم قَاعِدٌ قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ: فَدَخَلْتُ عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ فَقُلْتُ لَهُ: أَلاَ أَعْرِضُ عَلَيْكَ مَا حَدَّثَتْنِي عَائِشَةُ عَنْ مَرَضِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ؟ فَقَالَ: هَاتِ، فَعَرَضْتُ حَدِيثَهَا عَلَيْهِ، فَمَا أَنْكَرَ مِنْهُ شَيْئًا، غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ: أَسَمَّتْ لَكَ الرَّجُلَ الَّذِي كَانَ مَعَ الْعَبَّاسِ؟ قُلْتُ: لاَ، قَالَ: هُوَ عَلِيٌّ رضى الله عنه .
(مسلم - 418)

Хадис!
Ъубайдуллоҳ ибни Ъабдуллоҳ, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Ба хонай Ъойшаҳ разияллоҳу ъанҳо рафтам ва гуфтам!
Оё дар борай бемории Расули Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, барой мо нақл намекунӣ?
Гуфт! Бале.) нақл мекунам).
Ҳангоме, ки бемории Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, сахтар шуд, гуфт!
Оё мардум намозро хонданд?
Гуфтем! Не, онҳо мунтазири шумо ҳастанд.
Гуфт!
Ташти обе бароям биёваред.
Ъойшаҳ, разияллоҳу ъанҳо мегӯяд!
Ташт овардем.
Паёмбари Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, ғусл кард, ва ҳангоме, ки мехост аз ҷояш бархезад, беҳуш шуд.
Вақте, ки баҳуш омад, гуфт!
Оё мардум намозро хонданд?
Гуфтем! Не, онҳо шуморо интизоранд.
Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, дубора об талаб кард ва ғусл намуд.
Аммо вақте хост аз ҷояш бархезад, дубора беҳуш шуд.
Чанд лаҳза баъд вақте, ки баҳуш омад, пурсид!
Оё мардум намозро хонданд?
Гуфтем! Не, онҳо мунтазири шумо ҳастанд.
Гуфтани аст, ки мардум ҳама барой намози хуфтан дар масҷид ӯро интизор мешуданд.
Онгоҳ Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, шахсеро назди Абубакр, разияллоҳу ъанҳу фиристод, то намозро бихонад.
Қосид назди Абубакр разияллоҳу ъанҳу рафт, ва паёмро бар ӯ расонд.
Абубакр, разияллоҳу ъанҳу чун марди рақиқул қалб буд, ба Ъумар разияллоҳу ъанҳу гуфт!
Шумо намози (мардумро) бигзоред.
Ъумар разияллоҳу ъанҳу гуфт!
Шумо барой имомати сазовортаред.
Ингуна буд, ки Абубакр, разияллоҳу ъанҳу, дар он рӯзҳо, вазифай имоматиро ба ъуҳда гирифт.
Дар он асно, Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, эҳсоси беҳбуди кард.
Пас дар ҳол

📚Пророк (мир ему и благословение) сказал:

 "Поистине, дозволенное не приходит к тебе кроме как в количестве, достаточном только для пропитания, а запретное приходит к тебе в большом количестве".🌿

📝Благочестивый Анас (радыяллаху анху) слышал, как Пророк (салляллаху алейхи ва саллям) говорил:

💎 «Аллах Всевышний сказал: «О, сын Адама, поистине, Я буду прощать тебя, не обращая внимания на то, какие грехи ты совершил, до тех пор, пока ты не перестанешь взывать ко Мне и надеяться на Меня. О, сын Адама, если ты совершишь столько грехов, что достигнут они небес, а потом раскаешься, то Я прощу тебя! О, сын Адама, поистине, если ты придёшь ко Мне с таким количеством грехов, что заполнят они почти всю землю, но встретишь Меня, не поклоняясь наряду со Мной ничему иному, Я обязательно дарую тебе прощение, которое сотрет все эти грехи!» (Тирмизи, «Даават», 98).🌿

@khamatarafa

320- عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ رضى الله عنه : أَنَّهُ غَزَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَبُوكَ، قَالَ الْمُغِيرَةُ: فَتَبَرَّزَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قِبَلَ الْغَائِطِ، فَحَمَلْتُ مَعَهُ إِدَاوَةً، قَبْلَ صَلاَةِ الْفَجْرِ، فَلَمَّا رَجَعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَيَّ أَخَذْتُ أُهَرِيقُ عَلَى يَدَيْهِ مِنَ الإِدَاوَةِ، وَغَسَلَ يَدَيْهِ ثَلاَثَ مَرَّاتٍ، ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ، ثُمَّ ذَهَبَ يُخْرِجُ جُبَّتَهُ عَنْ ذِرَاعَيْهِ، فَضَاقَ كُمَّا جُبَّتِهِ، فَأَدْخَلَ يَدَيْهِ فِي الْجُبَّةِ، حَتَّى أَخْرَجَ ذِرَاعَيْهِ مِنْ أَسْفَلِ الْجُبَّةِ، وَغَسَلَ ذِرَاعَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ، ثُمَّ تَوَضَّأَ عَلَى خُفَّيْهِ، ثُمَّ أَقْبَلَ، قَالَ الْمُغِيرَةُ: فَأَقْبَلْتُ مَعَهُ حَتَّى نَجِدُ النَّاسَ قَدْ قَدَّمُوا عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ س فَصَلَّى لَهُمْ، فَأَدْرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ، إِحْدَى الرَّكْعَتَيْنِ، فَصَلَّى مَعَ النَّاسِ الرَّكْعَةَ الآخِرَةَ، فَلَمَّا سَلَّمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ رضى الله عنه قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُتِمُّ صَلاَتَهُ، فَأَفْزَعَ ذَلِكَ الْمُسْلِمِينَ، فَأَكْثَرُوا التَّسْبِيحَ، فَلَمَّا قَضَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلاَتَهُ أَقْبَلَ عَلَيْهِمْ، ثُمَّ قَالَ: أَحْسَنْتُمْ أَوْ قَالَ: قَدْ أَصَبْتُمْ يَغْبِطُهُمْ أَنْ صَلَّوُا الصَّلاَةَ لِوَقْتِهَا.
(مسلم - 105/274).

Хадис!
Муғираҳ ибни шӯъбаҳ, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Дар Ғазваҳи Табук, ҳамроҳи Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам будам эшон барой қазой ҳоҷат баромад.
Ман пеш аз намози фаҷр, бо эшон дар як вақти баробар оби таҳорат гирифтам, ва ҳангоме, ки Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, баргашт, дастамро ба кор бастам, ва дар дастонаш об рехтам.
Паёмбари Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, се бор дастҳояшро шуст.
Сипас рӯйяшро шуст.
Баъд аз он кӯшиш кард то дастҳояшро аз остинҳой ҷомааш барорад, аммо ба сабаби танг будани остинҳой ҷомаҳ дастонашро ба даруни он бурд ва аз таги ҷомаҳ берун овард, ва то оринҷ шуст, ва бар болой музаҳояш масҳ кашид.
Баъд аз он Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, (ба сӯй мардум), ҳаракат кард.
Ман низ ҳамроҳи эшон ҳаракат кардам, ва дидам, ки мардум Ъабдурахмон ибни Ъавф, разияллоҳу ъанҳуро, пеш даровардаанд, ва Ъабдурахмон, разияллоҳу ъанҳу намоз мехонд.
Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, як ракъати намозро дарёв кард, ва онро ҳамроҳи мардум хонд.
Ҳангоме, ки Ъабдурахмон ибни Ъавф, разияллоҳу ъанҳу, салом дод, Расулуллоҳ саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, бархост, то намозашро пурраҳ кунад.
Дидани ин саҳнаҳ, мардумро ба ваҳшат андохт, ва бисёр Субханналлоҳ гуфтанд.
Ҳангоме, ки Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, намозашро тамом кард, рӯй ба тарафи мардум кард ва гуфт!
Кори хубе кардед, ё ин, ки чунин гуфт!
Ҳақ бо шумост.
Гуфтани аст, ки хондани намоз дар вақташ, ҳамроҳи мардум, боъиси шодӣ ва хушҳолии Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам гардид.
(Муслим - 105 - 274).

@khamatarafa

321- عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضى الله عنه ،قَالَ: أَتَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ أَعْمَى، فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّهُ لَيْسَ لِي قَائِدٌ يَقُودُنِي إِلَى الْمَسْجِدِ، فَسَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُرَخِّصَ لَهُ فَيُصَلِّيَ فِي بَيْتِهِ، فَرَخَّصَ لَهُ، فَلَمَّا وَلَّى دَعَاهُ فَقَالَ: هَلْ تَسْمَعُ النِّدَاءَ بِالصَّلاَةِ؟ قَالَ: نَعَمْ، قَالَ: فَأَجِبْ. (مسلم - 653)


Хадис!
Абуҳурайраҳ, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Марди нобиное ( ба номи Ъабдуллоҳ ибни Мактум), назди Набии Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам омад ва гуфт!
-Ё Расулаллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам!
Ман кумак кунандае надорам, ки маро ба масҷид биёварад, ва аз Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, иҷозат хост то дар хонааш намоз бихонад.
Паёмбари Акрам, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, ба ӯ иҷозат дод, аммо вақте, ки хост баргардад, паёмбари Аллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам, ӯро садо зад ва гуфт!
Оё азонро мешунави?
Гуфт! Бале.
Фармуд! Пас иҷобат кун. (Яъне - ба масҷид биё).
(Муслим - 653).
@khamatarafa

Абубакри Сиддиқ (р) дар сатрҳо



Номи пурраи Абубакри Сиддиқ (р) Абдуллоҳ бини Усмон бини Омир ал-Қурашӣ Абубакр бини Абуқуҳофа ат-Таймӣ мебошад.

Ӯ аввалин халифа аз хулафои рошидин ва яке аз он 10 - нафароне аст, ки Расули акрам (с) онҳоро башорат (мужда, хабари хуш) ба ҷаннат додаанд. Абубакри Сиддиқ (р) яке аз собиқин (пешқадамон) ва нахустин шахсест аз мардҳо, ки дини Исломро пазируфтааст. Абубакри Сиддиқ (р) дар роҳи дин тамоми дороиву сарват ва кушишу ғайрати худро сарф намуда Паёмбар (с)-ро фидокорона дифоъ кардааст. Худованд тавассути ӯ миллат ва дини исломро ҳимоя кард, барои ӯ имон ва яқинро арзони фармуд. Бешак, шахсияти он ҳазрат парчамест аз парчамҳои мусалмонон ва шамшерест бар гардани мунофиқон ва муртадон.

Он ҳазрат дуввуним сол пас аз соли фил ба дунё омадааст. (Соли фил, соли 570 мелодӣ буда ва солест, ки Паёмбари Ислом дар ин сол ба дунё омадаанд ва солест, ки Абраҳа бо лашкараш, ки филсавор буданд ва қасди вайрон намудани хонаи Каъбаро доштанд, ба Макка ҳуҷум оварданд, вале ӯ бо лашкараш аз боридани сангҳо, ки паррандагоне бо номи Абобил дар минқор доштанд ва болои онҳо мепартофтанд, ҳама ҳалок гардиданд).

Абубакри Сиддиқ (р) ҷавони росткор буда, ба касе зулму ситамро раво намедид. Ӯ ҳанӯз қабл аз ислом аз ақидаи палиди даврони ҷоҳилият рӯй гардонида буд. Дар ӯ ахлоқи волои инсонӣ таҷассум ёфта буд. Эшон шахси фурӯтан, хушмуомила ва ба ваъдаашон содиқ буданд. Садоқат ва рафоқатро дӯст медошт. Барои худ шаробро қабл аз ислом ҳаром дониста ба саховатмандию фарохдастӣ машҳур гардида буд. Фақирон ва тангдастонро нон медод ва ба нотавонон кӯмак мерасонид. Донандаи хуби насаб ва шаҷараи араб буд. Хашми худро фурӯ бурда метавонист. Бар нотавонон мушфиқ буд. Тавонмандон низ ӯро дӯст медоштанд.

Эшон пешвои раҳбарон маҳсуб мегардид. Агар масъалаи дият (хунбаҳо) аз ӯ пурсида мешуд, ба гуфтаи ӯ комилан бовар мекарданд. Шахсе, ки бар ӯ чизеро таҳмил менамуд ҳатман хор мегашт. Абубакри Сиддиқ (р) гарчи соҳиби манзалати воло буд, вале ҳаргоҳ бо ӯ шахсе сухан мегуфт, оромона гӯш мекард. Дар илми тиҷорат донову соҳибтаҷриба ва аз илми таъбири хоб низ бохабар буд.

Миёни мардум зебосурат ва дурри рахшон номида мешуд. Он ҳазрат аз асли пок ва насаби машҳур буд, дар насаби ӯ чизе аз айбу нуқсон дида намешуд. Он ҳазрат ақли закӣ, чеҳраи зебову латиф, бадани камгӯшт, рӯйи сафед, чашмони базеб, дандонҳои реза ва пешонии фарох доштанд. Абубакри Сиддиқ (р) Муҳаммади аминро муштоқона ва аз ҷонаш бештар дӯст медошт ва беандоза эҳтиром мекард.

Абубакри Сиддиқ (р) бе ягон шакку дудилагӣ исломро пазируфт ва бо як шеваи хеле зебо паймони имон баст. Сарвати худро дар хидмати дин ва аз ғуломӣ озод сохтани мусалмонҳои нотавон сарф кард ва ба озору азияти мушрикон тоқат намуд.

Замоне, ки мушрикони Макка ресмони зулмро бар гардани мусалмонон то ба ҳадди тоқатнопазир танг карданд ва мусалмонон миёни ҳаёту марг қарор гирифтанд, Абубакри Сиддиқ (р) ба мақсади ҳиҷрат Маккаро тарк кард.

Он ҳазрат ҳодисаи Исро (шаб рафтан) ва Меъроҷи Расули акрамро шунидан замон тасдиқ намуда, Расули акрамро вобаста ба ин ҳодиса дифоъ кард. Аз ин рӯ Расулуллоҳ (с) ӯро бо лақаби Сиддиқ мушарраф гардониданд. Ин буд, ки ба Пайёмбари Худо то ба охир содиқу бовафо монда, ҷигарбанди худ Оишаи Сиддиқаро ба Расули акрам (с) ба зани дод. Дар вақти ҳиҷрати Расули акрам ҳамроҳи эшон дар ғор паноҳ бурданд ва минбаъд низ пайёмбарро то лаҳзаҳои охирини ҳаёт ҳамнишинӣ кард ва баъди мамот бо эшон рӯ ба рӯ гашт.

Абубакри Сиддиқ (р) сахтиҳои тавсифнашавандаро, ки қалам аз навишти онҳо оҷиз аст таҳаммул карда дар набардҳои сахте, ки аз онҳо солим берун омадан гумон буд, ширкат варзид. Худованд ба пирӯзиҳои назаррасе ӯро мушарраф ва комёб гардонид.

Он ҳазрат аксари рӯзҳо рӯзадор ва шабҳо шабзиндадор буда миёни мардум фурӯтан буд ва ҳирси дуньё дар ӯ мушоҳида намегардид. Марди ботақво ва олими боамал буд. Абубакри Сиддиқ(р) тамоми дарҳои хайрро куфта ва тамоми роҳҳои накӯиро тай карда буд. Он ҳазрат чашми ашкрез ва синаи аз ғами дин реш дошта, меҳмонро навозиш мекард ва аз Худо метарсид.

@khamatarafa

Ин аст, ки Расули акрам (с) эшонро ҳамроҳи солеҳон муждаи вуруди ҷаннат ва амон ёфтан аз оташи дӯзахро додаанд.

Бо вуҷуди хоҳиш надоштанаш ба хилофат, асҳоби киром хилофатро ба ӯ сазовор донистанд. Нахӯст дар манзилаш гӯшанишиниро ихтиёр кард ва хост худро аз хилофат дур нигоҳ дорад, вале ӯро ором нагузоштанд, иҷборан имомат ва хилофатро қабул намуд ва дарҳол сипоҳи Усомаро муҷаҳҳаз намуда барои иҷроиши фармони Расулуллоҳ (с) фиристод ва бо ононе, ки аз роҳи дин гаштанд ва аз додани закот худорӣ карданд, дар набард шуд. Абубакри Сиддиқ (р) сипоҳи бешуморашро фиристод ва подшоҳҳони мағрурро аз тахт бе тахт намуда, шукӯҳу ҳашамати ононро аз байн бурд. Дар набардҳо фирӯзии бешуморе насиби ӯ гашт ва дар ниҳояти амр Қуръонро гирдоварӣ намуд. Ба акнофу атрофи олам барои интишори дини мубини Ислом, расулонро фиристод, то одамонро барои имон овардан ба Худои якаву ягона даъват намоянд.

Хатиб ва суханвари нотакрор ва халифаи бошукӯҳе буд. Ба меҳрубонӣ, бурдборӣ, диндорӣ ва илмдӯстӣ сифат карда мешуд. Инчунин дар пазириши дини мубини Ислом ва додани салом миёни мардумон пешдаст буд. Абубакри Сиддиқ (р) дар намозе, ки дар он Расули акрам (с) ҳузур доштанд, имоматӣ кард. Пас аз реҳлати Расули Худо нахустхалифа интихоб шуд. Бо ин ҳама бузургӣ ва шукӯҳу шаҳомат шахси аз худ бузургро гиромӣ медошт ва бо шахсони аз худ кӯчак мушфиқу ғамхор буд. Абубакри Сиддиқ шахси фурӯтан ва дар боргоҳи Худованд баланд мартаба буд. Бо Расули акрам (с) дар дунё ва дар қабр ҳамнишин буда, ҳамроҳи эшонанд дар лаби ҳавзи Кавсар ва бо ӯ ҳашр мегардад дар рӯзи қиёмат.

Он ҳазрат дар Мадинаи мунаввара дар соли 13-и ҳиҷрӣ дар паҳлӯи хайрул аном ва охирини Паёмбарон ва пешвои солиҳон ҳазрати Муҳаммад (с) мадфун гардидааст.

Давом дорад!


@khamatarafa

322- عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رضى الله عنه : أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ: صَلاَةُ الْجَمَاعَةِ أَفْضَلُ مِنْ صَلاةِ أَحَدِكُمْ وَحْدَهُ بِخَمْسَةٍ وَعِشْرِينَ جُزْءًا.
(مسلم - 649)


Хадис!
Абуҳурайраҳ, разияллоҳу ъанҳу мегӯяд!
Расулуллоҳ, саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам гуфт!
Намози бо ҷамоъат, бар намозе, ки ба танҳой хонда мешавад, бисту панҷ баробар бартари дорад.
(Муслим - 649).

@khamatarafa