کتابخوان

📌 #جستار_هفته_شماره_یک

📚 @ketabkhvan 📚

📘 "زمستانی که دارد میرود..."

📝 به قلم (الف-پهلوان) اسفند 1394

سال‌هاست فراموشمان شده سنت زمستان آن سالهای دور ، این زمستان که دارد می‌رود زمانی آداب داشته. قدیم‌ها زمستان جور دیگری بود، عطر دیگری داشت، بوی حلیم می‌داد و عطر آش و سوپ، بوی لبو و شلغم، عطر پرتقال و باقالی، بوی نفتالین لای لباس‌ها، بوی اسپند و سماور نفتی مادر وقتی فیتیله را بالا می‌کشید تا چای زود‌تر دم بکشد. زمستان با کرسی معنا پیدا می‌کرد، اصلا با کرسی می‌آمد توی خانه‌ها، کرسی یعنی چشم در چشم خانواده بودن، یعنی جنگ پا‌ها، آی سوختم‌ها. کرسی بو داشت حتی. «کرسی؟!... مگر کرسی بو دارد، چه حرف‌ها؟!...» برای من داشت، زمستان که می‌شد، لباس بیشتری به تن می‌کردیم، لُپ‌هامان گل می‌انداخت، سرخ و سفید که می‌شدیم. خواهر نگران می‌شد، می‌گفت: «چشم نخورید!...» بیشتر اسپند دودمان می‌کرد، زمستان بوی اسپند می‌داد خانه‌مان، بوی اسپندی که از منقل روی کرسی بلند می‌شد. کرسی بو داشت ، بوی پتوی چهل تکه جهاز خواهر بزرگمان ، آن تترون سفیدش بوی سادگی می‌داد حتی... بوی شب چره هایی که با قصه بود و خوردن انار و به برای این شبهازمستانی ، زمستان بو داشت، آداب داشت، رنگ و لعاب داشت، فقط یک فصل نبود، دروازه عید بود و رسم و رسوم خودش را داشت، اسفند که می‌آمد همسایه‌ها با هم محرم می‌شدند، فرش و گلیم و پتو از روی کف زمین و توی کمد، می‌رفت روی دیوار‌ها، شهر شکل تازه‌ای می‌گرفت... بی‌آداب شده‌ایم، شاید برای همین است زندگیمان بی‌رنگ و بو شده. شاید به همین خاطر است هر روز شعاع پرگار زندگیمان برای کشیدن دایره دوستی و روابط اجتماعی کمتر می‌شود، خودآزار شده‌ایم، دیگر آزار شده‌ایم. بی‌آداب شده‌ایم... دوستی می‌گفت مدت‌هاست تمرین می‌کند برای دوست نداشتن، توقع نداشتن، آرزو نداشتن. می‌گفت دارد به دلش یاد می‌دهد از هیچ کس هیچ انتظاری نداشته باشد. قسم می‌خورد اینطور راحت‌تر است، کمتر غصه می‌خورد. یادم هست این موقع‌ها مادر لب به دندان می‌گزید که «خدا فضول نمی‌خواهد!...»...آه مادرم ، یاد خواهرم . و خیلی از اونایی که زمستان را برایم فصلی می ساختند با آداب خاص. آری همین زمستانی که دارد می رود ، آدابی داشت ! اما سرانجام این زمستان هم میرود.

📚📲 telegram.me/ketabkhvan

📖 دانلود مستقیم کتب pdf از کانال
📕 کـــــــتــــابــــخــــــــــــوان