Forwarded from اتچ بات
@apahlavan
#هستی_اندیشه
آنهایی که فلسفه خوانده اند؛ می گویند: «داوری کردن۱» توانی است برای پرداختن به گذشته، اندیشیدن به چیزهایی که «دیگرنیستند» یعنی داوری. امری که به وفور، حرف وحدیث خودش را دارد بین نسل امروز و نسل های گذشته.
و چیزهایی که «هنوزنیستند» یعنی «خواستن ۲». خواستن ِجامعه ای که هرکس از گمان خود می پندارد بهترینهاست. اما بین چیزهایی که «دیگرنیستند» و چیزهایی که «هنوزنیستند» رابطه تنگاتنگی وجود دارد. اولی به گذشته مربوط می شود و دومی روبه سوی آینده دارد... و هر دو مستتر در تفکر... اولی قضاوت است و دومی برنامه.
تفکر۳ هردرونمایه ای داشته باشد؛ فقط در گفتار می تواند آشکار گرددد و متفکر نیاز مبرمی به سخن گفتن دارد وموجودیت ِسخنگو در گرو تفکراست. کناره گیری تفکر از جهان همواره با نیاز انسانها برای فهمیده شدن پایان می پذیرد. از منظر ِدرجهان بودنِ فهم ما، جایگاهمان میان گذشته ای بیکران و آینده ای بیکران مشخص می شود. ما میان «دیگرنیست» و «هنوزنیست» جای گرفته ایم. احساس گیر افتادن میان گذشته و آینده، ویژگی معرفت ِوضع بشری ست.
توان «خواستن»، شباهتی به تفکر ندارد. «خواستن» به قلمرو نمودها و رویگرداندن ها نزدیک است. «خواستن» همراه با داوری کردن، روبه سوی امور برگزیده دارد. «خواستن» برخلاف تفکر یا داوری کردن، عنصریست فعال. «خواستن» متوجه و بسته پروژه هاست نه موضوعات چیزها و بهمین دلیل از نوعی آزادی برخورداراست که هیچ یک از آن دو دیگر (تفکر و داوری) نمی توانند مدعی اش باشند؛ چون سمت و سوی ِ«خواستن»، آینده است. «خواستن» همیشه بی تابانه و امیدوارانه است. «خواستن» همواره در پی تغییر است و طبیعت آن بیقراری، بی تابی ونارضایتی ست. نیچه جایی گفته بود: «زندگی والاترین ارزشهاست...» وما همانقدر که احتمالات ِآینده وسوسه مان می کند؛ همانقدر هم اسیر دست و پا بسته گذشته ایم. «داوری» زمانی رُخ می دهد که ما از مرزهای زندگی خود می گذریم و شروع به تفکر درباره گذشته می کنیم. زمانی که «خواستن» را همراه با داوری کردن در نظر آوریم؛ کمتر مشکل آفرین می شود؛ چون خواست واراده باید آنچنانکه هست تن به آن نیاز برابر ومساوی با داوری دهد. عمل داوری کردن اوج و نهایت فعالیت سه وجهی اندیشه است. تفکر، خواستن و داوری کردن بر روی هم چیزی را شکل می دهند که آنرا «جمهوری ِذهن» می نامند که نهفته در هر انسانی ست از لحظه زادن تا واپسین روزهای زیستن؛ با اینهمه تنها یک راه می ماند برای پاسخگویی و آن ارائه دورنمای آنچه بر آینده در نظر داریم؛ یعنی چیزهایی که «هنوزنیستند» را تصویرسازی کنیم...
ومن به جوانانی می اندیشم که علیرغم کاستی های زندگی و روزگار، امیدوارانه به آینده نظر دارند... به چیزهایی که «هنوزنیستند»؛ به «خواستن»...
بهمن۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
#جاودانه_ها⬇️⬇️
@khosroye_shirindahanan
@jane_shifteham
#هستی_اندیشه
آنهایی که فلسفه خوانده اند؛ می گویند: «داوری کردن۱» توانی است برای پرداختن به گذشته، اندیشیدن به چیزهایی که «دیگرنیستند» یعنی داوری. امری که به وفور، حرف وحدیث خودش را دارد بین نسل امروز و نسل های گذشته.
و چیزهایی که «هنوزنیستند» یعنی «خواستن ۲». خواستن ِجامعه ای که هرکس از گمان خود می پندارد بهترینهاست. اما بین چیزهایی که «دیگرنیستند» و چیزهایی که «هنوزنیستند» رابطه تنگاتنگی وجود دارد. اولی به گذشته مربوط می شود و دومی روبه سوی آینده دارد... و هر دو مستتر در تفکر... اولی قضاوت است و دومی برنامه.
تفکر۳ هردرونمایه ای داشته باشد؛ فقط در گفتار می تواند آشکار گرددد و متفکر نیاز مبرمی به سخن گفتن دارد وموجودیت ِسخنگو در گرو تفکراست. کناره گیری تفکر از جهان همواره با نیاز انسانها برای فهمیده شدن پایان می پذیرد. از منظر ِدرجهان بودنِ فهم ما، جایگاهمان میان گذشته ای بیکران و آینده ای بیکران مشخص می شود. ما میان «دیگرنیست» و «هنوزنیست» جای گرفته ایم. احساس گیر افتادن میان گذشته و آینده، ویژگی معرفت ِوضع بشری ست.
توان «خواستن»، شباهتی به تفکر ندارد. «خواستن» به قلمرو نمودها و رویگرداندن ها نزدیک است. «خواستن» همراه با داوری کردن، روبه سوی امور برگزیده دارد. «خواستن» برخلاف تفکر یا داوری کردن، عنصریست فعال. «خواستن» متوجه و بسته پروژه هاست نه موضوعات چیزها و بهمین دلیل از نوعی آزادی برخورداراست که هیچ یک از آن دو دیگر (تفکر و داوری) نمی توانند مدعی اش باشند؛ چون سمت و سوی ِ«خواستن»، آینده است. «خواستن» همیشه بی تابانه و امیدوارانه است. «خواستن» همواره در پی تغییر است و طبیعت آن بیقراری، بی تابی ونارضایتی ست. نیچه جایی گفته بود: «زندگی والاترین ارزشهاست...» وما همانقدر که احتمالات ِآینده وسوسه مان می کند؛ همانقدر هم اسیر دست و پا بسته گذشته ایم. «داوری» زمانی رُخ می دهد که ما از مرزهای زندگی خود می گذریم و شروع به تفکر درباره گذشته می کنیم. زمانی که «خواستن» را همراه با داوری کردن در نظر آوریم؛ کمتر مشکل آفرین می شود؛ چون خواست واراده باید آنچنانکه هست تن به آن نیاز برابر ومساوی با داوری دهد. عمل داوری کردن اوج و نهایت فعالیت سه وجهی اندیشه است. تفکر، خواستن و داوری کردن بر روی هم چیزی را شکل می دهند که آنرا «جمهوری ِذهن» می نامند که نهفته در هر انسانی ست از لحظه زادن تا واپسین روزهای زیستن؛ با اینهمه تنها یک راه می ماند برای پاسخگویی و آن ارائه دورنمای آنچه بر آینده در نظر داریم؛ یعنی چیزهایی که «هنوزنیستند» را تصویرسازی کنیم...
ومن به جوانانی می اندیشم که علیرغم کاستی های زندگی و روزگار، امیدوارانه به آینده نظر دارند... به چیزهایی که «هنوزنیستند»؛ به «خواستن»...
بهمن۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
#جاودانه_ها⬇️⬇️
@khosroye_shirindahanan
@jane_shifteham
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
@apahlavan
#بوف_کور
اولین مواجهه ام با «کَکَیک» در ییلاق دوران کودکی در انتهای باغی در همسایگی خانه ِباغ «هما خانم» بود...
تا آن موقع همه ی دانستنی هایم صورت شنیداری داشت تا دیداری رُخ به رُخ... آن هم در پس دار ودرخت. همه چیز شنیداری آمیخته بود با خرافه های عجیب، بدشگون، تاریکی و آوای مطرود... هرچند بزرگترها، ناله ی درد آلودش را بیشتر برایم معنی می کردند...
بعدها هرچه بیشتر با سینما و ادبیات همنشین شدم؛ فهمیدم همیشه این صدای پر ابُهت بدشگون که خبر از شّری مطلق با خود به همراه داشت؛ صدای شومی از اعماق سیاه تیمارستان «دکتر کالیگاری»، صدای شوربختی دانشجوی در آستانه انزجار و صدایی که از گلوی همیشه خاموش شخصیت هایی در تاریخ سینما که همواره تلخکامی ها و دلتنگی هایی بزرگانی چون «ژان گابن»، «ادوارد جی رابینسون»، «فرد مکموری»؛ «رابرت میچام» و آن زمان که کاربلدانی چون «هامفری بوگارت» و«رابرت مونتگومری» به نقش کارآگاه «سم اسپید و فیلیپ مارلو» باسایه سیاه و صدای پرطنین آن «کَکِیک» همواره و همیشه حاضر در تمام قاب بندی نامتقارن و ناهمگون در آن کلان شهرهای بی در و پیکر در حال خودنمایی بودند... حتی در اشعار «نیما» هم جای پایش را درمی یافتم و سرانجام در رُمان کوتاه ِ «صادق هدایت»...
حس عجیبی بود... نوعی دلشوره که از آموزه های خرافی می آمد؛ چِفت وعجین شده با آنچه بر پرده ی سینما می دیدم ودر ادبیات می خواندم؛ حالا در واقع برایم بازنمایی است از صدای دهشتناک و صوراسرافیل گونه «کَکِیک» که صدای خودش را تمام و کمال به رخ می کشد...
گویا یک چیز رابازگو و یادآوری می کند فرجام تمام آن شخصیت های فیلم های سیاه وسفید وداستان ها و آن «مرغ آمین» نیما را...
هیچ راهی نیست به جهان کودکی پناه می برم... به اولین دیداراز پشت آن درخت گردوی تناور ِانتهای ِباغ... از خاطرم نمی رود... تاریکی شب که ترسناک نبود... درخشندگی آب در تابش نور ماه و درمیان انبوه درختان...
به جهانی که هنوز پر از رنگ و نور بود وهست... هرچند قابل کتمان نیست که این «کَکِیک» در این دوران هم برایم حاوی پیامی ست...
«...مرغ آمین
مرغ آمین درد آلودی است کاواره
بمانده
رفته تا آنسوی این بیداد خانه
باز گشته رغبتش دیگر ز رنجوری نه سوی آب و دانه
نوبت روز گشایش را
در پی چاره بمانده...»نیمایوشیج
۱. مطب دکتر کالیگاری Doktor Caligari یک فیلم دلهره آور و روانشناسانه صامت سیاه و سفیدِ آلمانی، محصول سال ۱۹۲۰ میلادی به کارگردانی «رابرت وینه » و بر پایه فیلمنامهای از «هانس یانوویتز و کارل مایر» میباشد. این فیلم یکی از تأثیرگذارترین آثار سینمای اکسپرسیونیسم آلمان است.
۲. ژان گابَن۱۷ مهٔ ۱۹۰۴ – ۱۵ نوامبر ۱۹۷۶ بازیگر تئاتر و سینما و خواننده فرانسوی... و از چهرههای اصلی و مهم تاریخ سینمای فرانسه . از مهمترین نقشهای او نقش ژان والژان در فیلم بینوایان است.
۳. ادوارد. جی. رابنسون زاده ۱۲ دسامبر۱۸۹۳– درگذشته ۲۶ ژانویه۱۹۷۳
۴. فرد مکموری۳۰ اوت ۱۹۰۸– ۵ نوامبر۱۹۸۶
۵. رابرت چارلز درمن میچِم متولد ۶ اوت ۱۹۱۷ - درگذشته اول ژوئیه ۱۹۹۷
۶. رابرت مونتگومری زاده ۲۱ مهٔ ۱۹۰۴ درگذشته ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۱
۷.هامفری دیفارست بوگارت زاده ۱۹۵۷–درگذشته۱۸۹۹ با نام مستعار بوگی هنرپیشه و تهیهکننده نامدار ِسینما... همه چهره های سینمایی دهه ۲۰و۳۰ بوده اند...
۸. کَکِیک: مرغی که به شب خود را به یک پای بیاویزد و حق حق گوید و او را حق گوی نیز گویند.مرغ حق... و«کَکِیک» لفظ بومی این پرنده است در ولایت ما...
زمستان ۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
#کاروان_زندگی⬇️⬇️
#ویگن
@jane_shifteham
#بوف_کور
اولین مواجهه ام با «کَکَیک» در ییلاق دوران کودکی در انتهای باغی در همسایگی خانه ِباغ «هما خانم» بود...
تا آن موقع همه ی دانستنی هایم صورت شنیداری داشت تا دیداری رُخ به رُخ... آن هم در پس دار ودرخت. همه چیز شنیداری آمیخته بود با خرافه های عجیب، بدشگون، تاریکی و آوای مطرود... هرچند بزرگترها، ناله ی درد آلودش را بیشتر برایم معنی می کردند...
بعدها هرچه بیشتر با سینما و ادبیات همنشین شدم؛ فهمیدم همیشه این صدای پر ابُهت بدشگون که خبر از شّری مطلق با خود به همراه داشت؛ صدای شومی از اعماق سیاه تیمارستان «دکتر کالیگاری»، صدای شوربختی دانشجوی در آستانه انزجار و صدایی که از گلوی همیشه خاموش شخصیت هایی در تاریخ سینما که همواره تلخکامی ها و دلتنگی هایی بزرگانی چون «ژان گابن»، «ادوارد جی رابینسون»، «فرد مکموری»؛ «رابرت میچام» و آن زمان که کاربلدانی چون «هامفری بوگارت» و«رابرت مونتگومری» به نقش کارآگاه «سم اسپید و فیلیپ مارلو» باسایه سیاه و صدای پرطنین آن «کَکِیک» همواره و همیشه حاضر در تمام قاب بندی نامتقارن و ناهمگون در آن کلان شهرهای بی در و پیکر در حال خودنمایی بودند... حتی در اشعار «نیما» هم جای پایش را درمی یافتم و سرانجام در رُمان کوتاه ِ «صادق هدایت»...
حس عجیبی بود... نوعی دلشوره که از آموزه های خرافی می آمد؛ چِفت وعجین شده با آنچه بر پرده ی سینما می دیدم ودر ادبیات می خواندم؛ حالا در واقع برایم بازنمایی است از صدای دهشتناک و صوراسرافیل گونه «کَکِیک» که صدای خودش را تمام و کمال به رخ می کشد...
گویا یک چیز رابازگو و یادآوری می کند فرجام تمام آن شخصیت های فیلم های سیاه وسفید وداستان ها و آن «مرغ آمین» نیما را...
هیچ راهی نیست به جهان کودکی پناه می برم... به اولین دیداراز پشت آن درخت گردوی تناور ِانتهای ِباغ... از خاطرم نمی رود... تاریکی شب که ترسناک نبود... درخشندگی آب در تابش نور ماه و درمیان انبوه درختان...
به جهانی که هنوز پر از رنگ و نور بود وهست... هرچند قابل کتمان نیست که این «کَکِیک» در این دوران هم برایم حاوی پیامی ست...
«...مرغ آمین
مرغ آمین درد آلودی است کاواره
بمانده
رفته تا آنسوی این بیداد خانه
باز گشته رغبتش دیگر ز رنجوری نه سوی آب و دانه
نوبت روز گشایش را
در پی چاره بمانده...»نیمایوشیج
۱. مطب دکتر کالیگاری Doktor Caligari یک فیلم دلهره آور و روانشناسانه صامت سیاه و سفیدِ آلمانی، محصول سال ۱۹۲۰ میلادی به کارگردانی «رابرت وینه » و بر پایه فیلمنامهای از «هانس یانوویتز و کارل مایر» میباشد. این فیلم یکی از تأثیرگذارترین آثار سینمای اکسپرسیونیسم آلمان است.
۲. ژان گابَن۱۷ مهٔ ۱۹۰۴ – ۱۵ نوامبر ۱۹۷۶ بازیگر تئاتر و سینما و خواننده فرانسوی... و از چهرههای اصلی و مهم تاریخ سینمای فرانسه . از مهمترین نقشهای او نقش ژان والژان در فیلم بینوایان است.
۳. ادوارد. جی. رابنسون زاده ۱۲ دسامبر۱۸۹۳– درگذشته ۲۶ ژانویه۱۹۷۳
۴. فرد مکموری۳۰ اوت ۱۹۰۸– ۵ نوامبر۱۹۸۶
۵. رابرت چارلز درمن میچِم متولد ۶ اوت ۱۹۱۷ - درگذشته اول ژوئیه ۱۹۹۷
۶. رابرت مونتگومری زاده ۲۱ مهٔ ۱۹۰۴ درگذشته ۲۷ سپتامبر ۱۹۸۱
۷.هامفری دیفارست بوگارت زاده ۱۹۵۷–درگذشته۱۸۹۹ با نام مستعار بوگی هنرپیشه و تهیهکننده نامدار ِسینما... همه چهره های سینمایی دهه ۲۰و۳۰ بوده اند...
۸. کَکِیک: مرغی که به شب خود را به یک پای بیاویزد و حق حق گوید و او را حق گوی نیز گویند.مرغ حق... و«کَکِیک» لفظ بومی این پرنده است در ولایت ما...
زمستان ۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
#کاروان_زندگی⬇️⬇️
#ویگن
@jane_shifteham
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
@apahlavan
#اسفندی_که_بو_داشت
سالهاست فراموشمان شده سنت ِزمستان ِآن سالهای ِدور، این زمستان که دارد میرود زمانی آداب داشته. قدیمها زمستان جور دیگری بود، عطر دیگری داشت، بوی حلیم میداد و عطر آش و سوپ، بوی لبو و شلغم، عطر پرتقال و باقالی، بوی نفتالین لای لباسها، بوی اسپند و سماور نفتی ِمادر وقتی فیتیله را بالا میکشید تا چای زودتر دم بکشد. زمستان با کرسی معنا پیدا میکرد، اصلا با کرسی میآمد توی خانهها، کرسی یعنی چشم در چشم خانواده بودن، یعنی جنگ پاها، آی سوختمها... کرسی بو داشت... بوی ذغال، بوی گرمای دم دمای صبح زود که چشم باز نکرده، قل قل سماور و عطر چای ِتازه دم ازطاقچه پنجره روبه حیاط پر برف، چه شوری می داد به دلها... برای دوره ی ما داشت. زمستان که میشد؛ لباس بیشتری به تن میکردیم، لُپهامان گُل میانداخت، سرخ و سفید که میشدیم؛ خواهر نگران میشد، میگفت: «چشم نخورید!...» بیشتر اسپند دودمان میکرد. زمستان بوی اسپند میداد خانهمان؛ بوی اسپندی که از منقل روی کرسی بلند میشد. کرسی بو داشت، بوی پتوی چهل تکه جهاز خواهر بزرگمان، آن تترون سفیدش بوی سادگی میداد... بوی شب چره هایی که با قصه بود و خوردن انار و به... زمستان بو داشت، آداب داشت، رنگ و لعاب داشت، فقط یک فصل نبود، دروازه ی عید بود و رسم و رسوم خودش را داشت، اسفند که میآمد؛ همسایهها با هم مَحَرم میشدند، فرش، گلیم و پتو از روی کف زمین و توی کمد، میرفت روی دیوارها، شهر شکل تازهای میگرفت... اهریمن ِبیماری، همراه با تردستی وتعلل کسانی که ازاین آشفتگی ها بهره ها برده اند!؛ حالا همه را خسته کرده است. می خواهند فَرَجی برای خودشان ایجاد کنند؛ اما دودش به چشم خودشان خواهد رفت. این قانون طبیعت است... برای همین است زندگیمان بیرنگ و بو شده. شاید به همین خاطر است هر روز شعاع پرگار زندگیمان برای کشیدن ِدایره ی دوستی و روابط اجتماعی کمتر میشود، خودآزار شدهایم، دیگر آزار شدهایم. بیآداب شدهایم...
دوستی میگفت مدتهاست تمرین میکند برای دوست نداشتن، توقع نداشتن، آرزو نداشتن. میگفت دارد به دلش یاد میدهد از هیچ کس هیچ انتظاری نداشته باشد. قسم میخورد اینطور راحتتر است، کمتر غصه میخورد. یادم هست این موقعها مادر لب به دندان میگزید که «خدا فضول نمیخواد!...»...آه مادرم، یاد خواهرم و تمام آنهایی که زمستان را برایمان فصلی می ساختند با آداب خاص...
آری همین زمستانی که دارد می رود، آدابی داشت! اما سرانجام این زمستان هم می رود...
«ما از برون ِدر شده مغرور ِصد فریب
تا خود درون ِپرده، چه تدبیر میکنند...»
برگرفته از کتاب «بیقرار ایرانم» جلد۱
بازنشربا کمی تغییر: زمستان۱۴۰۰پهلوان
@apahlavan
#بوی_عیدی⬇️⬇️
@khosroye_shirindahanan
@jane_shifteham
#اسفندی_که_بو_داشت
سالهاست فراموشمان شده سنت ِزمستان ِآن سالهای ِدور، این زمستان که دارد میرود زمانی آداب داشته. قدیمها زمستان جور دیگری بود، عطر دیگری داشت، بوی حلیم میداد و عطر آش و سوپ، بوی لبو و شلغم، عطر پرتقال و باقالی، بوی نفتالین لای لباسها، بوی اسپند و سماور نفتی ِمادر وقتی فیتیله را بالا میکشید تا چای زودتر دم بکشد. زمستان با کرسی معنا پیدا میکرد، اصلا با کرسی میآمد توی خانهها، کرسی یعنی چشم در چشم خانواده بودن، یعنی جنگ پاها، آی سوختمها... کرسی بو داشت... بوی ذغال، بوی گرمای دم دمای صبح زود که چشم باز نکرده، قل قل سماور و عطر چای ِتازه دم ازطاقچه پنجره روبه حیاط پر برف، چه شوری می داد به دلها... برای دوره ی ما داشت. زمستان که میشد؛ لباس بیشتری به تن میکردیم، لُپهامان گُل میانداخت، سرخ و سفید که میشدیم؛ خواهر نگران میشد، میگفت: «چشم نخورید!...» بیشتر اسپند دودمان میکرد. زمستان بوی اسپند میداد خانهمان؛ بوی اسپندی که از منقل روی کرسی بلند میشد. کرسی بو داشت، بوی پتوی چهل تکه جهاز خواهر بزرگمان، آن تترون سفیدش بوی سادگی میداد... بوی شب چره هایی که با قصه بود و خوردن انار و به... زمستان بو داشت، آداب داشت، رنگ و لعاب داشت، فقط یک فصل نبود، دروازه ی عید بود و رسم و رسوم خودش را داشت، اسفند که میآمد؛ همسایهها با هم مَحَرم میشدند، فرش، گلیم و پتو از روی کف زمین و توی کمد، میرفت روی دیوارها، شهر شکل تازهای میگرفت... اهریمن ِبیماری، همراه با تردستی وتعلل کسانی که ازاین آشفتگی ها بهره ها برده اند!؛ حالا همه را خسته کرده است. می خواهند فَرَجی برای خودشان ایجاد کنند؛ اما دودش به چشم خودشان خواهد رفت. این قانون طبیعت است... برای همین است زندگیمان بیرنگ و بو شده. شاید به همین خاطر است هر روز شعاع پرگار زندگیمان برای کشیدن ِدایره ی دوستی و روابط اجتماعی کمتر میشود، خودآزار شدهایم، دیگر آزار شدهایم. بیآداب شدهایم...
دوستی میگفت مدتهاست تمرین میکند برای دوست نداشتن، توقع نداشتن، آرزو نداشتن. میگفت دارد به دلش یاد میدهد از هیچ کس هیچ انتظاری نداشته باشد. قسم میخورد اینطور راحتتر است، کمتر غصه میخورد. یادم هست این موقعها مادر لب به دندان میگزید که «خدا فضول نمیخواد!...»...آه مادرم، یاد خواهرم و تمام آنهایی که زمستان را برایمان فصلی می ساختند با آداب خاص...
آری همین زمستانی که دارد می رود، آدابی داشت! اما سرانجام این زمستان هم می رود...
«ما از برون ِدر شده مغرور ِصد فریب
تا خود درون ِپرده، چه تدبیر میکنند...»
برگرفته از کتاب «بیقرار ایرانم» جلد۱
بازنشربا کمی تغییر: زمستان۱۴۰۰پهلوان
@apahlavan
#بوی_عیدی⬇️⬇️
@khosroye_shirindahanan
@jane_shifteham
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
@apahlavan
#قمارباز
#این_قصه_نیست!
شب است و تاریکی... جزهمهمه باد؛ صدای موج آب وانفجارهایی که از دوردست، صدایش به گوش می رسد؛ صدای دیگری نیست. هوا تاریک است و انفجارهای گاه گاهی، ساحل، بیابان وبخشی از دریا را روشن می کندو موج دریا وتلاطم آن را به رنگ خونی تیره می نمایاند... اتوبوس به نظر به مقصد رسیده؛ بعداز دوساعت در تاریکی حرکت کردن و با احتیاط ِکامل از کناره آبادان ودر موازات با ساحل خلیج، حالا به اینجا رسیده اند. دراتوبوس تمامی مجروحان از زن و مرد، جوان و پیر و چند پسربچه بخاطر خستگی و ترس! بی صدا وبی حرکتند. همه را از بیمارستان شرکت نفت آبادان آورده اند... راننده می گوید: «...بسرعت پیاده شید. تو ساحل منتظربمونید. هاورکراف میاد؛ ممکنه دیر بیاید اما میاد... یه جایی تو بیابون سنگر بگیرید...»
اتوبوس بعداز پیاده کردن سریع مجروحان، بلافاصله برمی گردد بازهم با چراغ خاموش... صدای زوزه باد در فضای تاریک کنار ِساحل با صدای موج درهم می آمیزد، درد درتمامی وجود مجروحان به نظر رخنه کرده واحساس کرختی و خواب می کنند، یکی دونفری هوشیارترند، جوان به روزگار و زندگی اش به آنی فکر می کند، هیچگاه در پیش بینی هایش این روزها نبود... روزهای بهمن... هیاهو و تلاطمات زود گذر... و آغاز جنگ...
مردمی که سالها درصلح زندگی می کردند و حوادث انقلاب راتجربه نکرده بودند؛ اتفاقاتی که خیلی زود و بسرعت تغییر را درپی داشت؛ حالا بر این باور بودند که جنگ هم چند روزی بیشتر دوام نخواهد داشت! او هم هنوز بر این باور که با آمدن بهار، عفریت جنگ به صلح می انجامد!!!... به خویشان و دوستانش می اندیشد... در خواب و بیداریست... هوای ِسرد همراه با باد، مجروحان را کلافه کرده و او کماکان در افکارش غوطه ورست... مجروحی که پاهایش سالم ودست و سرش باند پیچی شده، به اوکمک می کند که در کناره ی بوته ای درمیانه ی شن در درون گودی ِزمین قرار گیرد...
ساعتها می گذرد...
سرانجام! «هاور کرافت» از راه دریا به کناره ی ساحل می رسد. مجروحان به کمک هم سوار می شوند. بمباران لحظه ای قطع نمی گردد... هم ساحل وهم دریا توسط دوربردهای عراقی بمباران می گردد. درهر انفجار، بخشی از ساحل، بیابان ودریا روشن می شود و در روشنایی ِلحظه ای؛ مشخص است درکناره های ساحل، چقدر تانک، کامیون وادوات نظامی زمینگیر شده اند...! «هاورکرافت» به سرعت به عمق دریا می رود. بمباران ادامه دارد... او هنوز در خواب و بیداریست؛ اما هوشیارتر... درد امانش را بریده...
آن پاییز هم گذشت و به زمستان رسید و با آمدن بهار، جنگ به پایان نرسید و سالها ادامه داشت... جنگی که به سادگی ویک شبه آغاز شده بود؛ حالا هیچ پایانی برایش متصور نبود...
وجوان سالهای سال، به پایان جنگ می اندیشید!!!... امروز هم...
*.قمارباز نام رمان کوتاهی است از داستایفسکی. فیودور میخایلاویچ دوستایِوسکی زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۲۱درگذشتهٔ ۲۹ ژانویه ۱۸۸۱نویسندهٔ مشهور و تأثیرگذار اهل روسیه... ویژگی منحصر به فرد آثار وی روانکاوی و بررسی زوایای روانی شخصیتهای داستان است. سوررئالیستها مانیفست خود را بر اساس نوشتههای داستایفسکی ارائه می نمایانند...
فوریه ۲۰۲۲، اسفند۱۴۰۰پهلوان
@apahlavan
تابلوی امپرسیونیستی «ورق بازان» اثر پل سزان است که "سزان" در (سال۱۸۹۲میلادی) آن را به اتمام رساند... ⬇️⬇️
کودک اوکراینی⬇️⬇️
#قمارباز
#این_قصه_نیست!
شب است و تاریکی... جزهمهمه باد؛ صدای موج آب وانفجارهایی که از دوردست، صدایش به گوش می رسد؛ صدای دیگری نیست. هوا تاریک است و انفجارهای گاه گاهی، ساحل، بیابان وبخشی از دریا را روشن می کندو موج دریا وتلاطم آن را به رنگ خونی تیره می نمایاند... اتوبوس به نظر به مقصد رسیده؛ بعداز دوساعت در تاریکی حرکت کردن و با احتیاط ِکامل از کناره آبادان ودر موازات با ساحل خلیج، حالا به اینجا رسیده اند. دراتوبوس تمامی مجروحان از زن و مرد، جوان و پیر و چند پسربچه بخاطر خستگی و ترس! بی صدا وبی حرکتند. همه را از بیمارستان شرکت نفت آبادان آورده اند... راننده می گوید: «...بسرعت پیاده شید. تو ساحل منتظربمونید. هاورکراف میاد؛ ممکنه دیر بیاید اما میاد... یه جایی تو بیابون سنگر بگیرید...»
اتوبوس بعداز پیاده کردن سریع مجروحان، بلافاصله برمی گردد بازهم با چراغ خاموش... صدای زوزه باد در فضای تاریک کنار ِساحل با صدای موج درهم می آمیزد، درد درتمامی وجود مجروحان به نظر رخنه کرده واحساس کرختی و خواب می کنند، یکی دونفری هوشیارترند، جوان به روزگار و زندگی اش به آنی فکر می کند، هیچگاه در پیش بینی هایش این روزها نبود... روزهای بهمن... هیاهو و تلاطمات زود گذر... و آغاز جنگ...
مردمی که سالها درصلح زندگی می کردند و حوادث انقلاب راتجربه نکرده بودند؛ اتفاقاتی که خیلی زود و بسرعت تغییر را درپی داشت؛ حالا بر این باور بودند که جنگ هم چند روزی بیشتر دوام نخواهد داشت! او هم هنوز بر این باور که با آمدن بهار، عفریت جنگ به صلح می انجامد!!!... به خویشان و دوستانش می اندیشد... در خواب و بیداریست... هوای ِسرد همراه با باد، مجروحان را کلافه کرده و او کماکان در افکارش غوطه ورست... مجروحی که پاهایش سالم ودست و سرش باند پیچی شده، به اوکمک می کند که در کناره ی بوته ای درمیانه ی شن در درون گودی ِزمین قرار گیرد...
ساعتها می گذرد...
سرانجام! «هاور کرافت» از راه دریا به کناره ی ساحل می رسد. مجروحان به کمک هم سوار می شوند. بمباران لحظه ای قطع نمی گردد... هم ساحل وهم دریا توسط دوربردهای عراقی بمباران می گردد. درهر انفجار، بخشی از ساحل، بیابان ودریا روشن می شود و در روشنایی ِلحظه ای؛ مشخص است درکناره های ساحل، چقدر تانک، کامیون وادوات نظامی زمینگیر شده اند...! «هاورکرافت» به سرعت به عمق دریا می رود. بمباران ادامه دارد... او هنوز در خواب و بیداریست؛ اما هوشیارتر... درد امانش را بریده...
آن پاییز هم گذشت و به زمستان رسید و با آمدن بهار، جنگ به پایان نرسید و سالها ادامه داشت... جنگی که به سادگی ویک شبه آغاز شده بود؛ حالا هیچ پایانی برایش متصور نبود...
وجوان سالهای سال، به پایان جنگ می اندیشید!!!... امروز هم...
*.قمارباز نام رمان کوتاهی است از داستایفسکی. فیودور میخایلاویچ دوستایِوسکی زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۲۱درگذشتهٔ ۲۹ ژانویه ۱۸۸۱نویسندهٔ مشهور و تأثیرگذار اهل روسیه... ویژگی منحصر به فرد آثار وی روانکاوی و بررسی زوایای روانی شخصیتهای داستان است. سوررئالیستها مانیفست خود را بر اساس نوشتههای داستایفسکی ارائه می نمایانند...
فوریه ۲۰۲۲، اسفند۱۴۰۰پهلوان
@apahlavan
تابلوی امپرسیونیستی «ورق بازان» اثر پل سزان است که "سزان" در (سال۱۸۹۲میلادی) آن را به اتمام رساند... ⬇️⬇️
کودک اوکراینی⬇️⬇️
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
@apahlavan
#ضد_خاطرات
در دوران درس و تحصیل در دهه ۵۰خورشیدی نمونه های دیدنی از مدارا بود... دانشآموزان و دانشجویان زرتشتی، ارمنی، آشوری، کلیمی، بهایی، مسلمان و آموزگاران، دبیران و استادانی با همین پراکندگی آیینی هم آموزش می دادند و هم می آموختند. هیچگاه به یاد ندارم گوناگونی باورهای دینی موضوع حل نشده ای پدید آورده باشد. با همه تفاوتهای دینی درآن سالها، یک چیز را نمیتوان نادیده گرفت و آن «فرهنگ مشترک» بود. به گمانم زمینه مدارا در آنجا، نه آموختگی مدارا و تحمل که دوری از «تنفر ابلهانه» بود و زیستن در سپهرِ فرهنگ مشترک و شاید «عشق خردمندانه» به آن...
برتراند راسل یکی از بنیانگذاران فلسفه تحلیلی و یک کنشگرِ ضدجنگ بود. به دلیل باورهای صلحطلبانهاش در جنگ جهانی اول، از دانشگاه اخراج شد و به زندان افتاد. راسل یکی از مخالفان درگیری وجنگ در ویتنام و همچنین از پشتیبانان خلع سلاح هستهای بود. به پاس آثار پرشمار در پشتیبانی از نوعدوستی و آزادی ِاندیشه، برنده نوبل ادبیات شد. جایی از او پرسیده بودند: «گمان میکنید ارزشمندترین پیامی که میتوانید به آیندگان درباره زندگی خود و آنچه از آن آموختهاید بدهید چیست؟» پاسخ داده بود: «دوست دارم به دو نکته اشاره کنم. یکی از پیامها اندیشگی است و دیگری اخلاقی. اندیشگیاش اینست که هنگامی که فلسفهای شما را به سوی خود میکشد، تنها چیزی که باید از خودتان بپرسید این است که واقعیتها در این فلسفه چیست و چه حقایقی در آنهاست؟ هرگز به خودتان اجازه ندهید که آنچه دوست دارید، حقیقت داشته باشد. یا آنچه را که گمان میکنید حقیقت بودنش برای بشر سودمند است، شما را منحرف کند. فقط و فقط به اینکه واقعیتها چه هستند، نگاه کنید. اما مسأله اخلاقی بسیار ساده است. باید بگویم عشق ورزیدن خردمندانه است و تنفر ورزیدن ابلهانه... در این جهانی که در آن، ما هر روز بیش از پیش به یکدیگر نزدیک میشویم، باید بیاموزیم که یکدیگر را تحمل کنیم، باید بیاموزیم تا با این واقعیت که دیگران ممکن است سخنانی بگویند که به کام ما خوش نیاید؛ کنار بیاییم. ما تنها میتوانیم در این صورت با هم زندگی کنیم. اگر قرار باشد با یکدیگر زندگی کنیم؛ نه اینکه با یکدیگر بمیریم! آموختنِ اینگونه بزرگمنشی و تحمل یکدیگر، برای ادامه زندگی انسان روی کره زمین بیگمان ضروری است...» اما پرسش اینجاست که ما آموختهایم؟ آیا همچنان امیدی به آموختن هست؟ حوادث دهشت بار این روزهای دنیا پاسخ را سخت دشوارمی نمایاند! اما باید امیدوار بود و کوشید... «خردمندی نیابی شادمانه...»**
*.«ضدخاطرات» نام کتابی است از آندره مالرو André Malraux زاده۱۹۰۱ درگذشته۱۹۷۶ نویسنده، منتقد هنری و سیاستمدار فرانسوی…اصلی ترین دغدغه ی مالرو در این کتاب، مرگ است وانسانیت و سرنوشت انسان... او همواره مخالف جنگ باقی ماند...
**.شهید بلخی درگذشت ۳۲۵ هجری قمری شاعر، فیلسوف و حکیم سده چهارم هجری ... او شاگرد رودکی بود در دوره سامانیان...
نیمه اسفند۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
#صدای_ماندگار ⬇️⬇️
@khosroye_shirindahanan
@jane_shifteham
#ضد_خاطرات
در دوران درس و تحصیل در دهه ۵۰خورشیدی نمونه های دیدنی از مدارا بود... دانشآموزان و دانشجویان زرتشتی، ارمنی، آشوری، کلیمی، بهایی، مسلمان و آموزگاران، دبیران و استادانی با همین پراکندگی آیینی هم آموزش می دادند و هم می آموختند. هیچگاه به یاد ندارم گوناگونی باورهای دینی موضوع حل نشده ای پدید آورده باشد. با همه تفاوتهای دینی درآن سالها، یک چیز را نمیتوان نادیده گرفت و آن «فرهنگ مشترک» بود. به گمانم زمینه مدارا در آنجا، نه آموختگی مدارا و تحمل که دوری از «تنفر ابلهانه» بود و زیستن در سپهرِ فرهنگ مشترک و شاید «عشق خردمندانه» به آن...
برتراند راسل یکی از بنیانگذاران فلسفه تحلیلی و یک کنشگرِ ضدجنگ بود. به دلیل باورهای صلحطلبانهاش در جنگ جهانی اول، از دانشگاه اخراج شد و به زندان افتاد. راسل یکی از مخالفان درگیری وجنگ در ویتنام و همچنین از پشتیبانان خلع سلاح هستهای بود. به پاس آثار پرشمار در پشتیبانی از نوعدوستی و آزادی ِاندیشه، برنده نوبل ادبیات شد. جایی از او پرسیده بودند: «گمان میکنید ارزشمندترین پیامی که میتوانید به آیندگان درباره زندگی خود و آنچه از آن آموختهاید بدهید چیست؟» پاسخ داده بود: «دوست دارم به دو نکته اشاره کنم. یکی از پیامها اندیشگی است و دیگری اخلاقی. اندیشگیاش اینست که هنگامی که فلسفهای شما را به سوی خود میکشد، تنها چیزی که باید از خودتان بپرسید این است که واقعیتها در این فلسفه چیست و چه حقایقی در آنهاست؟ هرگز به خودتان اجازه ندهید که آنچه دوست دارید، حقیقت داشته باشد. یا آنچه را که گمان میکنید حقیقت بودنش برای بشر سودمند است، شما را منحرف کند. فقط و فقط به اینکه واقعیتها چه هستند، نگاه کنید. اما مسأله اخلاقی بسیار ساده است. باید بگویم عشق ورزیدن خردمندانه است و تنفر ورزیدن ابلهانه... در این جهانی که در آن، ما هر روز بیش از پیش به یکدیگر نزدیک میشویم، باید بیاموزیم که یکدیگر را تحمل کنیم، باید بیاموزیم تا با این واقعیت که دیگران ممکن است سخنانی بگویند که به کام ما خوش نیاید؛ کنار بیاییم. ما تنها میتوانیم در این صورت با هم زندگی کنیم. اگر قرار باشد با یکدیگر زندگی کنیم؛ نه اینکه با یکدیگر بمیریم! آموختنِ اینگونه بزرگمنشی و تحمل یکدیگر، برای ادامه زندگی انسان روی کره زمین بیگمان ضروری است...» اما پرسش اینجاست که ما آموختهایم؟ آیا همچنان امیدی به آموختن هست؟ حوادث دهشت بار این روزهای دنیا پاسخ را سخت دشوارمی نمایاند! اما باید امیدوار بود و کوشید... «خردمندی نیابی شادمانه...»**
*.«ضدخاطرات» نام کتابی است از آندره مالرو André Malraux زاده۱۹۰۱ درگذشته۱۹۷۶ نویسنده، منتقد هنری و سیاستمدار فرانسوی…اصلی ترین دغدغه ی مالرو در این کتاب، مرگ است وانسانیت و سرنوشت انسان... او همواره مخالف جنگ باقی ماند...
**.شهید بلخی درگذشت ۳۲۵ هجری قمری شاعر، فیلسوف و حکیم سده چهارم هجری ... او شاگرد رودکی بود در دوره سامانیان...
نیمه اسفند۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
#صدای_ماندگار ⬇️⬇️
@khosroye_shirindahanan
@jane_shifteham
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
@apahlavan
#هشتم_مارس
در دبستان، کلاس سرود داشتیم و معلم کلاس مان در زنگ سرود به نظرمی آمد آدم دیگری شده است. آرام بود واز آن سختگیری های همیشگی اش خبری نبود... اودر زنگ سرود با ویلون اش به کلاس می آمد. همان جا می نواخت و از میان بچه ها کسی که صدایش بهتر بود؛ می خواند البته آواز دسته جمعی هم داشتیم؛ اما آنچه بیشتر به یادم مانده از آن معلم سالهای دور، این بود که بعضی اوقات در حین ساز زدن، اشک در چشمانش حلقه می زد و بیرون نمی آمد وهمانجا می ماند!... این نوع اشک ها را بعدها که بزرگتر شدم؛ دیدم و دلیلش را دانستم...
برخی ازصداها، از چنان وزن احساسی و عاطفیای برخوردارند که تا هميشه عمربا تو خواهند ماند، بهخصوص اگر اين صدا را در ايام کودکی و درنوجوانی شنيده ویا با آن زندگی کرده باشید... ویلون ِمعلم ِدبستانم اینگونه بود وبسیاری از تصنیفها، آوازها و شعرها برایمان اینچنین مسیری را طی نموده اند... وازآدمها... مادران و خواهران بیشتر...
می گویند «قمر*» هم اینگونه بود... هرگاه روی سن می رفت از ابراز احساسات حاضرین بغض می کرد اما چهار مضراب مرتضی خان نی داوود به دادش می رسید و آرامشی می داد به او تا صدایش را استراحتی بدهد و بتواند بخواند!...
غم و شادی گویا عجین شده در روزگارما و در این میان مادران، خواهران و همسران رازداران این زمانه اند...از بهمن۵۷ به بعد شاید در باورمان اینگونه بود که این بغض های فروخفته به پایان می رسد؛ اما همانند سرنوشت بسیاری ماند در حافظه تاریخی مان... وباقیست در همین روزها و سالها...
یادآورى خاطرات همه ی آن سربه داران از «رُزا لوکزامبوگ**» تا «قره العین***» همواره موجب رنجورى است حتى اگر با همه تفاوتهايمان، تاريخ ساخته باشيم تاريخسازانی که نه مطيع بلکه خلّاق چون از اجاق ِرفتن هایشان، خاكستر را نگه داشتهايم و نه شعله را!...
*. قمرالملوک وزیری زاده ۱۲۸۴ در تاکستان، درگذشته ۱۴ مرداد ۱۳۳۸ در تهران . خواننده آوازهای سنتی ایرانی بود که در دورهٔ خود بسیار شهرت یافت. وی در نوعدوستی و بخشش زبانزد بود و اواخر عمر زندگی خویش را به تنگ دستی گذراند...
**. روزا لوکزامبورگ : Rozalia Luksenburg لهستانیتبار... زاده۱۸۷۰، درگذشته ۱۹۱۹ انقلابی و رهبر سوسیالیستهای آلمان بود ... او به سال ۱۹۱۹ در پی خیزش ژانویه، توسط دولت آلمان دستگیر و به همراه دیگر یارانش تیرباران شد…
***.فاطمه برغانی قزوینی تولد: ۱۱۹۵ خورشیدی، مرگ۱۲۴۰ خورشیدی ملقب به زرینتاج، زَکیّه، اُمّ سَلَمَه و مشهور به طاهره و قُرَّةُالعَین، شاعر، خطیب، مجتهد وعارف درزمان امیرکبیر دستگیر شدو سه سال بعد، مدتی پس از ترور نافرجام ناصرالدینشاه و بعداز قتل امیرکبیر، در تهران اولین زنی بود که سربه دارشد...
اسفند۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
#بازآمدم_خانم_هنگامه_اخوان ⬇️⬇️
@khosroye_shirindahanan
@jane_shiftehamhifteh
#هشتم_مارس
در دبستان، کلاس سرود داشتیم و معلم کلاس مان در زنگ سرود به نظرمی آمد آدم دیگری شده است. آرام بود واز آن سختگیری های همیشگی اش خبری نبود... اودر زنگ سرود با ویلون اش به کلاس می آمد. همان جا می نواخت و از میان بچه ها کسی که صدایش بهتر بود؛ می خواند البته آواز دسته جمعی هم داشتیم؛ اما آنچه بیشتر به یادم مانده از آن معلم سالهای دور، این بود که بعضی اوقات در حین ساز زدن، اشک در چشمانش حلقه می زد و بیرون نمی آمد وهمانجا می ماند!... این نوع اشک ها را بعدها که بزرگتر شدم؛ دیدم و دلیلش را دانستم...
برخی ازصداها، از چنان وزن احساسی و عاطفیای برخوردارند که تا هميشه عمربا تو خواهند ماند، بهخصوص اگر اين صدا را در ايام کودکی و درنوجوانی شنيده ویا با آن زندگی کرده باشید... ویلون ِمعلم ِدبستانم اینگونه بود وبسیاری از تصنیفها، آوازها و شعرها برایمان اینچنین مسیری را طی نموده اند... وازآدمها... مادران و خواهران بیشتر...
می گویند «قمر*» هم اینگونه بود... هرگاه روی سن می رفت از ابراز احساسات حاضرین بغض می کرد اما چهار مضراب مرتضی خان نی داوود به دادش می رسید و آرامشی می داد به او تا صدایش را استراحتی بدهد و بتواند بخواند!...
غم و شادی گویا عجین شده در روزگارما و در این میان مادران، خواهران و همسران رازداران این زمانه اند...از بهمن۵۷ به بعد شاید در باورمان اینگونه بود که این بغض های فروخفته به پایان می رسد؛ اما همانند سرنوشت بسیاری ماند در حافظه تاریخی مان... وباقیست در همین روزها و سالها...
یادآورى خاطرات همه ی آن سربه داران از «رُزا لوکزامبوگ**» تا «قره العین***» همواره موجب رنجورى است حتى اگر با همه تفاوتهايمان، تاريخ ساخته باشيم تاريخسازانی که نه مطيع بلکه خلّاق چون از اجاق ِرفتن هایشان، خاكستر را نگه داشتهايم و نه شعله را!...
*. قمرالملوک وزیری زاده ۱۲۸۴ در تاکستان، درگذشته ۱۴ مرداد ۱۳۳۸ در تهران . خواننده آوازهای سنتی ایرانی بود که در دورهٔ خود بسیار شهرت یافت. وی در نوعدوستی و بخشش زبانزد بود و اواخر عمر زندگی خویش را به تنگ دستی گذراند...
**. روزا لوکزامبورگ : Rozalia Luksenburg لهستانیتبار... زاده۱۸۷۰، درگذشته ۱۹۱۹ انقلابی و رهبر سوسیالیستهای آلمان بود ... او به سال ۱۹۱۹ در پی خیزش ژانویه، توسط دولت آلمان دستگیر و به همراه دیگر یارانش تیرباران شد…
***.فاطمه برغانی قزوینی تولد: ۱۱۹۵ خورشیدی، مرگ۱۲۴۰ خورشیدی ملقب به زرینتاج، زَکیّه، اُمّ سَلَمَه و مشهور به طاهره و قُرَّةُالعَین، شاعر، خطیب، مجتهد وعارف درزمان امیرکبیر دستگیر شدو سه سال بعد، مدتی پس از ترور نافرجام ناصرالدینشاه و بعداز قتل امیرکبیر، در تهران اولین زنی بود که سربه دارشد...
اسفند۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
#بازآمدم_خانم_هنگامه_اخوان ⬇️⬇️
@khosroye_shirindahanan
@jane_shiftehamhifteh
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
@apahlavan
#دیوارنگاره_رافائل
در نوجوانی رُمان «گوژپشت نُتردام» را خوانده بودم. از شگفتی عشق ِ«كازيمودو» ناقوس زن ِ کلیسای«نُتردام» با آن ظاهر دهشتناک به دخترِكولی و همچنین عشق راهب ِکلیسا به همان دختر درعجب بودم! چگونه «گوژپشت نتردام» و راهبی ِخداترس هرکدام در خلوت خویش عاشق ِدختر زیبایی شده بودند!که خود عشق دیگری را می جُست!... بعدها در سینما، فیلم را دیدم؛ عظمت کلیسا و رقص دختر کولی "اسمرالدا" و بازی«آنتونی کوئین» در نقش «گوژپشت ِنترادم» در ذهنم ماندگار شد. سالها بعد همانند هرجوانی به نقش کلیسا در قرون وسطی پی بردم که هفت کلیسا، کل جهان را فرمانروایی می کردند... دوران انگیزاسیون و تفتیش عقاید، زندگی«جوردانو برونو» و اندیشه های «دکارت» و... رنسانس را آشکارتر کرد ورُمان پرحجم ِ«دِکامرُون» بر دانستنی هایم افزود...
این روزها که ناقوس ِجنگ، همه را به وحشت انداخته و مردم اروپا بیشتر در تلاش خاموش کردن این شعله های آتش اند؛ نوازنده ی ناقوس ها چه کسانی اند؟... درهردو جنگ جهانی اول ودوم، هرچه سوزانده شد؛ در اروپا بود... جدا از جنگهای خانمان سوز، اروپائیان بر این باورند که باید در صلح زندگی کنند... و ديوارنگاره مشهور«رافائل» با عنوان «مكتب آتن» نمادیست ازاین همزیستی... خالقش «رافائل سانتسیو» نقاش و معمار نامدار ايتاليايی که آنرا در سن ۲۶سالگی خَلق كرده (پنج در هفتونيم متر) در قصرِ«آپوستوليك» در شهرِواتيكان... از عنوان نقاشی برمیآيد كه اين انسانهای فرهيخته، انديشمندان، فلاسفه و متفكران يونانی اند. آشكارترين دلالت اين ادعا، كتاب هايی است كه در دستان دومردی است كه در مركز نقاشی سرگرم گفتگویند، مرد مسنتر كه شبيه «لئوناردو داوينچی» است معاصر رافائل، كتاب تيمائوس «افلاطون» را در دست دارد و مرد جوانتر كتاب اخلاق «ارسطو» را به دست گرفته... پيرمرد با دستان ديگرش به آسمان اشاره میكند و جوان گويی او را به زمين فرا میخواند. اشاراتی به تاييد اين مدعا كه با دو بنيانگذار شهير فلسفه روياروييم كه يكی را به جهان ايدهها، فراسوی محسوسات دعوت میكند و ديگری از او میخواهد كه از عالم محسوسات غفلت نورزد!... البته چنان كه مفسران گفتهاند، همه حاضران متعلق به يونان باستان نيستند و برخی از معاصران رافائل نيز در آن حضور دارند. هم «داوينچی» وهم «ميكلآنژ»...آن طور كه مفسران هنر نشان دادهاند، بر اساس اشاراتی از اين دست، میتوان به هويت برخی ديگر از افراد حاضر در تابلو نيز پی برد: «زرتشت» پیامبر ایران باستان نیز با ردایی سفید و گوی آسمانی در دست به مباحثه با «بطلمیوس» ایستاده که گوی جهاننما در دست اوست، یعنی یکی از بهشت آسمانی روایت میکند و دیگری از جهان مادی... رافائل تصویر خودش را نیز در این گوشه نقاشی در لباسی سرخرنگ گنجانده که به بیننده اثر چشم دوخته!... عموم ايشان چنان كه اشاره شد، فلاسفه و دانشمندان هستند، از «سقراط»، «هراكليتوس»، «گزنفون»، «پارمنيدس»، «اقليدس» و «ارشميدس» درغرب تا «زرتشت» و «ابن رشد» در شرق و «بوئتيوس» در سدههای ميانه. نمادی برای همنشينی همدلانه فيلسوفان و متفكران زير يك سقف... همه مشغول بحث، گفتگو، تفكر و تامل اند... راست اینست كه آنچه در اين تابلو به تصوير كشيده شده، آرمانی است كه نخبگان ِنخستين سرآغاز ِعصر ِنوزايش در سر میپرورانده اند!؛ يافتن نوعی اندیشه برای انسانیت... آنها میكوشيدند نشان دهند که می توان در كمال آرامش و صبوری، بدون دعوا و جنگ با يكديگر بحث کنند... از يكديگر بیاموزند و به يكديگر ياد دهند و همگی در صلح زندگی کنند؛ هرچند واقعيت اینگونه نيست!... در دنيای واقعی، آنچه انسان را به عملی وا می دارد؛ غير از انديشهها و تفكرات، امور ديگری چون خواستهها، اميال، احساسات، عواطف، سود و سرمایه نيز هست و در نتيجه كنشهای آدميان، هميشه متاثر از عوامل بسياريست. با وجود همه آنچه گفته شد؛ آرمانخواهی از آن دست كه «رافائل» به تصوير كشيده، يك آرزوی موهوم و يك خيال ناممكن نبوده ونيست... توجه واشک مردمان جهان در آتش «جنگ» و آوارگی و کشتار انسانها در این روزها شاید تلنگری باشد به برگشت ایده ی «دیوارنگاره رافائل»!؛ هرچند بی پروایی درگسترش جنگ که خواسته ی کمپانی ها و کورپوریشنCorporationهای تسلیحاتی ست؛ بیان خوفناک دیگری هم دارد!...
«قلم را آن زبان نَبوَد که سّرعشق گوید باز
ورای حد تقدیر است شرح آرزومندی...»
*.گوژپَشت نوتردام رمانی است نوشتهٔ ویکتورهوگو Victor Marie Hugo؛ زاده ۲۶ فوریه ۱۸۰۲ درگذشته ۲۲ مه ۱۸۸۵ نویسندهٔ نامدار فرانسوی... این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان است.
اسفند۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
*.دیوارنگاره رافائل درسال ۱۵۰۸میلادی به تصویرکشیده شده... ⬇️⬇️
#دیوارنگاره_رافائل
در نوجوانی رُمان «گوژپشت نُتردام» را خوانده بودم. از شگفتی عشق ِ«كازيمودو» ناقوس زن ِ کلیسای«نُتردام» با آن ظاهر دهشتناک به دخترِكولی و همچنین عشق راهب ِکلیسا به همان دختر درعجب بودم! چگونه «گوژپشت نتردام» و راهبی ِخداترس هرکدام در خلوت خویش عاشق ِدختر زیبایی شده بودند!که خود عشق دیگری را می جُست!... بعدها در سینما، فیلم را دیدم؛ عظمت کلیسا و رقص دختر کولی "اسمرالدا" و بازی«آنتونی کوئین» در نقش «گوژپشت ِنترادم» در ذهنم ماندگار شد. سالها بعد همانند هرجوانی به نقش کلیسا در قرون وسطی پی بردم که هفت کلیسا، کل جهان را فرمانروایی می کردند... دوران انگیزاسیون و تفتیش عقاید، زندگی«جوردانو برونو» و اندیشه های «دکارت» و... رنسانس را آشکارتر کرد ورُمان پرحجم ِ«دِکامرُون» بر دانستنی هایم افزود...
این روزها که ناقوس ِجنگ، همه را به وحشت انداخته و مردم اروپا بیشتر در تلاش خاموش کردن این شعله های آتش اند؛ نوازنده ی ناقوس ها چه کسانی اند؟... درهردو جنگ جهانی اول ودوم، هرچه سوزانده شد؛ در اروپا بود... جدا از جنگهای خانمان سوز، اروپائیان بر این باورند که باید در صلح زندگی کنند... و ديوارنگاره مشهور«رافائل» با عنوان «مكتب آتن» نمادیست ازاین همزیستی... خالقش «رافائل سانتسیو» نقاش و معمار نامدار ايتاليايی که آنرا در سن ۲۶سالگی خَلق كرده (پنج در هفتونيم متر) در قصرِ«آپوستوليك» در شهرِواتيكان... از عنوان نقاشی برمیآيد كه اين انسانهای فرهيخته، انديشمندان، فلاسفه و متفكران يونانی اند. آشكارترين دلالت اين ادعا، كتاب هايی است كه در دستان دومردی است كه در مركز نقاشی سرگرم گفتگویند، مرد مسنتر كه شبيه «لئوناردو داوينچی» است معاصر رافائل، كتاب تيمائوس «افلاطون» را در دست دارد و مرد جوانتر كتاب اخلاق «ارسطو» را به دست گرفته... پيرمرد با دستان ديگرش به آسمان اشاره میكند و جوان گويی او را به زمين فرا میخواند. اشاراتی به تاييد اين مدعا كه با دو بنيانگذار شهير فلسفه روياروييم كه يكی را به جهان ايدهها، فراسوی محسوسات دعوت میكند و ديگری از او میخواهد كه از عالم محسوسات غفلت نورزد!... البته چنان كه مفسران گفتهاند، همه حاضران متعلق به يونان باستان نيستند و برخی از معاصران رافائل نيز در آن حضور دارند. هم «داوينچی» وهم «ميكلآنژ»...آن طور كه مفسران هنر نشان دادهاند، بر اساس اشاراتی از اين دست، میتوان به هويت برخی ديگر از افراد حاضر در تابلو نيز پی برد: «زرتشت» پیامبر ایران باستان نیز با ردایی سفید و گوی آسمانی در دست به مباحثه با «بطلمیوس» ایستاده که گوی جهاننما در دست اوست، یعنی یکی از بهشت آسمانی روایت میکند و دیگری از جهان مادی... رافائل تصویر خودش را نیز در این گوشه نقاشی در لباسی سرخرنگ گنجانده که به بیننده اثر چشم دوخته!... عموم ايشان چنان كه اشاره شد، فلاسفه و دانشمندان هستند، از «سقراط»، «هراكليتوس»، «گزنفون»، «پارمنيدس»، «اقليدس» و «ارشميدس» درغرب تا «زرتشت» و «ابن رشد» در شرق و «بوئتيوس» در سدههای ميانه. نمادی برای همنشينی همدلانه فيلسوفان و متفكران زير يك سقف... همه مشغول بحث، گفتگو، تفكر و تامل اند... راست اینست كه آنچه در اين تابلو به تصوير كشيده شده، آرمانی است كه نخبگان ِنخستين سرآغاز ِعصر ِنوزايش در سر میپرورانده اند!؛ يافتن نوعی اندیشه برای انسانیت... آنها میكوشيدند نشان دهند که می توان در كمال آرامش و صبوری، بدون دعوا و جنگ با يكديگر بحث کنند... از يكديگر بیاموزند و به يكديگر ياد دهند و همگی در صلح زندگی کنند؛ هرچند واقعيت اینگونه نيست!... در دنيای واقعی، آنچه انسان را به عملی وا می دارد؛ غير از انديشهها و تفكرات، امور ديگری چون خواستهها، اميال، احساسات، عواطف، سود و سرمایه نيز هست و در نتيجه كنشهای آدميان، هميشه متاثر از عوامل بسياريست. با وجود همه آنچه گفته شد؛ آرمانخواهی از آن دست كه «رافائل» به تصوير كشيده، يك آرزوی موهوم و يك خيال ناممكن نبوده ونيست... توجه واشک مردمان جهان در آتش «جنگ» و آوارگی و کشتار انسانها در این روزها شاید تلنگری باشد به برگشت ایده ی «دیوارنگاره رافائل»!؛ هرچند بی پروایی درگسترش جنگ که خواسته ی کمپانی ها و کورپوریشنCorporationهای تسلیحاتی ست؛ بیان خوفناک دیگری هم دارد!...
«قلم را آن زبان نَبوَد که سّرعشق گوید باز
ورای حد تقدیر است شرح آرزومندی...»
*.گوژپَشت نوتردام رمانی است نوشتهٔ ویکتورهوگو Victor Marie Hugo؛ زاده ۲۶ فوریه ۱۸۰۲ درگذشته ۲۲ مه ۱۸۸۵ نویسندهٔ نامدار فرانسوی... این کتاب یکی از آثار ادبی برجستهٔ جهان است.
اسفند۱۴۰۰ پهلوان
@apahlavan
*.دیوارنگاره رافائل درسال ۱۵۰۸میلادی به تصویرکشیده شده... ⬇️⬇️
Telegram
attach 📎
Forwarded from اتچ بات
@apahlavan
#دلشوره_عید
دلشوره سال نو وعید، مثل همیشه در وجودم شروع شده، همواره اینگونه بوده، عید که نزدیک می شود یاد خیلی ها می افتم؛ خیلی هایی که رخت بر بسته اند و رفته اند... که جوان ترین آنها کیانوش بود وخشایار و هادی...
بازار تره بار شهر همچون سالهای قبل شلوغ و پُر رفت و آمد است، دختربچه ای دست در دست پدر، هیاهوی بازار نه تنها متعجب اش نکرده، بلکه لبخند به لب دارد با نگاهی آشنا... نگاه شادش مرا یاد خواهرم می اندازد. خواهربزرگم همیشه می گفت: «عید مال بچههاست...» راست میگفت؛ فقط کافی است لحظه ای چشمانم را ببندم...
یاد باغ پر محصول دوران کودکی و نوجوانی، درختان پرشکوفه، دشت و شالیزارهای بی انتها وباغچه کوچک خانه مان... سبزه را میگذارم روی ترمه ی دست ِدوز ِیادگار مهین خانم، کنار نارنج غلطان درآب کاسه ی بلور. توی بازار، پیرزن روستایی به گاری اش تکیه داده، نگاهش خیره ودر فکرهست، نگاهش درد دارد دراین روزگارِتیره وتار، اما شور و شوق هم دارد... سیب میفروشد، چند دانه برمیدارم، سرخ و بدون لکهاش را... میگوید:
« سرخی سیب آ سلامتی میآره، درشتهاشو سوا کن...» سوا میکنم به صبر... سیبها را میگذارم کنار سبزه. موقع برگشت، سمنویی را که زن عمو داده، می آورم خانه...یاد عمو که پارسال این موقع ها چقدر سرحال بود! و عید با همه شرایط کرونایی رفتیم ملاقاتش... یاد زن عمو دیگرمان که سرشار از مهربانی بود که اوهم به تازگی رخت بربست و رفت... در رویای خود، خواهرم را می بینم، لبخند میزند، دستش را میبرد زیر چادرش، دنبال چیزی میگردد... من اما فکر می کنم حتما میوه ای برایم کنار گذاشته... سکهای بیرون میآورد و میگذارد کف دستم، گرمای دستش را حس میکنم، آن دستهای چروکیده اما کشیده و زیبا، داغی به یکباره میرود توی تنم. ذوق می کنم. سکه را میگذارم سر سفره، کنار نارنج غلطان در آب و سبزه و سمنو، ظرف سیب هم هست، ظرف قدیمی ِخورشید نشان ِیادگار ِاعیانی مهین خانم. هم او میگوید: «سرکه و سنجد یادت نره، سُنبل تو باغچه ی کوچیک خونه تون هست...» چشمهایم را باز میکنم، چقدراز میدانِ شهر دور شده ام ...
در خانه، عطرسبزی پلویی ِفاطمه خانم که ساطوریش کرده، اشتهایم را قلقلک میدهد. سُفره روی میز آماده است، شمعهای روی سفره روشن، روبان قرمز دور ِسبزه بسته شده... اسکناسی های نو را توی ِحافظ ِیادگار داداش حیدر می گذارم برای عیدی به عزیزان.... به قول آقاربیع «ته کیسه ای ست...» دعای مادرم را می شنوم و لبخند نمکین خواهرم، اما نمی بینمشان... دو دستم را روی صورتم میمالم و به دور دست ها خیره می شوم ...
امسال یاد سه عاشق ِایران هم در خاطرم هست. سه تن با گرایش های متفاوت و دغدغه های گوناگون... يكی در پيرانه سر رهبر يكی از پرشورترين كارزارهای سياسی ايران بود؛ دیگری پژوهشگر و محققی اهل كتاب كه شيفته و عاشق فرهنگ، ادبيات و تاريخ ايران و سومی يك فعال سياسی چپگرا كه فراسوی كارهای تحقيقاتی و پژوهشی اش، با قدرتها سر سازگاری نداشت... مصدق به استقلال و سربلندی ايران می اندیشید، زرينكوب برای همه ايرانيان مینوشت و رييسدانا، همه ی عمر در جستوجوی عدالت بود... بیدليل نيست كه همه ايرانيانی كه دل در گرو سرزمين ِمادری و خانه ی پدری دارند؛ اين سه تن را دوست می دارند...
سال دارد نو می شود... به مهربانی، سلامتی وصلح بیندیشیم... مردمان این سرزمین همیشه دوستدار صلح بوده اند ومهربانی...
واپسین روزهای اسفند ۱۴۰۰- پهلوان
@apahlavan
#ازنگاه_یاران⬇️⬇️ شعر: #فریدون_مشیری
#صدیق_تعریف
@khosroye_shirindahanan
@jane_shifteham
#دلشوره_عید
دلشوره سال نو وعید، مثل همیشه در وجودم شروع شده، همواره اینگونه بوده، عید که نزدیک می شود یاد خیلی ها می افتم؛ خیلی هایی که رخت بر بسته اند و رفته اند... که جوان ترین آنها کیانوش بود وخشایار و هادی...
بازار تره بار شهر همچون سالهای قبل شلوغ و پُر رفت و آمد است، دختربچه ای دست در دست پدر، هیاهوی بازار نه تنها متعجب اش نکرده، بلکه لبخند به لب دارد با نگاهی آشنا... نگاه شادش مرا یاد خواهرم می اندازد. خواهربزرگم همیشه می گفت: «عید مال بچههاست...» راست میگفت؛ فقط کافی است لحظه ای چشمانم را ببندم...
یاد باغ پر محصول دوران کودکی و نوجوانی، درختان پرشکوفه، دشت و شالیزارهای بی انتها وباغچه کوچک خانه مان... سبزه را میگذارم روی ترمه ی دست ِدوز ِیادگار مهین خانم، کنار نارنج غلطان درآب کاسه ی بلور. توی بازار، پیرزن روستایی به گاری اش تکیه داده، نگاهش خیره ودر فکرهست، نگاهش درد دارد دراین روزگارِتیره وتار، اما شور و شوق هم دارد... سیب میفروشد، چند دانه برمیدارم، سرخ و بدون لکهاش را... میگوید:
« سرخی سیب آ سلامتی میآره، درشتهاشو سوا کن...» سوا میکنم به صبر... سیبها را میگذارم کنار سبزه. موقع برگشت، سمنویی را که زن عمو داده، می آورم خانه...یاد عمو که پارسال این موقع ها چقدر سرحال بود! و عید با همه شرایط کرونایی رفتیم ملاقاتش... یاد زن عمو دیگرمان که سرشار از مهربانی بود که اوهم به تازگی رخت بربست و رفت... در رویای خود، خواهرم را می بینم، لبخند میزند، دستش را میبرد زیر چادرش، دنبال چیزی میگردد... من اما فکر می کنم حتما میوه ای برایم کنار گذاشته... سکهای بیرون میآورد و میگذارد کف دستم، گرمای دستش را حس میکنم، آن دستهای چروکیده اما کشیده و زیبا، داغی به یکباره میرود توی تنم. ذوق می کنم. سکه را میگذارم سر سفره، کنار نارنج غلطان در آب و سبزه و سمنو، ظرف سیب هم هست، ظرف قدیمی ِخورشید نشان ِیادگار ِاعیانی مهین خانم. هم او میگوید: «سرکه و سنجد یادت نره، سُنبل تو باغچه ی کوچیک خونه تون هست...» چشمهایم را باز میکنم، چقدراز میدانِ شهر دور شده ام ...
در خانه، عطرسبزی پلویی ِفاطمه خانم که ساطوریش کرده، اشتهایم را قلقلک میدهد. سُفره روی میز آماده است، شمعهای روی سفره روشن، روبان قرمز دور ِسبزه بسته شده... اسکناسی های نو را توی ِحافظ ِیادگار داداش حیدر می گذارم برای عیدی به عزیزان.... به قول آقاربیع «ته کیسه ای ست...» دعای مادرم را می شنوم و لبخند نمکین خواهرم، اما نمی بینمشان... دو دستم را روی صورتم میمالم و به دور دست ها خیره می شوم ...
امسال یاد سه عاشق ِایران هم در خاطرم هست. سه تن با گرایش های متفاوت و دغدغه های گوناگون... يكی در پيرانه سر رهبر يكی از پرشورترين كارزارهای سياسی ايران بود؛ دیگری پژوهشگر و محققی اهل كتاب كه شيفته و عاشق فرهنگ، ادبيات و تاريخ ايران و سومی يك فعال سياسی چپگرا كه فراسوی كارهای تحقيقاتی و پژوهشی اش، با قدرتها سر سازگاری نداشت... مصدق به استقلال و سربلندی ايران می اندیشید، زرينكوب برای همه ايرانيان مینوشت و رييسدانا، همه ی عمر در جستوجوی عدالت بود... بیدليل نيست كه همه ايرانيانی كه دل در گرو سرزمين ِمادری و خانه ی پدری دارند؛ اين سه تن را دوست می دارند...
سال دارد نو می شود... به مهربانی، سلامتی وصلح بیندیشیم... مردمان این سرزمین همیشه دوستدار صلح بوده اند ومهربانی...
واپسین روزهای اسفند ۱۴۰۰- پهلوان
@apahlavan
#ازنگاه_یاران⬇️⬇️ شعر: #فریدون_مشیری
#صدیق_تعریف
@khosroye_shirindahanan
@jane_shifteham
Telegram
attach 📎
Forwarded from Mental | اخبار فوری
#معرفیربات؛ معرفی چند ربات کاربردی تلگرام بر پایه هوش مصنوعی :
ربات دانلود رایگان از اینستاگرام @iEasyDLbot
ربات دانلود رایگان از یوتیوب @iEasyDLbot
ربات دانلود رایگان از اسپاتیفای @iEasyDLbot
ربات دانلود رایگان از ساوندکلاود @iEasyDLbot
ربات دانلود رایگان از کست باکس @iEasyDLbot
سیو کنین لازم میشه 👌
ربات دانلود رایگان از اینستاگرام @iEasyDLbot
ربات دانلود رایگان از یوتیوب @iEasyDLbot
ربات دانلود رایگان از اسپاتیفای @iEasyDLbot
ربات دانلود رایگان از ساوندکلاود @iEasyDLbot
ربات دانلود رایگان از کست باکس @iEasyDLbot
سیو کنین لازم میشه 👌