Men o‘zimni mustaqil shaxs sifatida anglay boshlagan vaqtni yaxshi eslayman. Yosh rassom san'atga qadam qo‘yganida, odatda u kechikkanini va barcha joylar bandligini his qiladi. Go‘yo u teatrga kechikib kelganday, tomosha allaqachon boshlangan va o‘tirishga joy yo‘q. Biroz o‘tib esa u ikki rassom – masalan, Falk va Favoriy o‘rtasidagi kichik bir bo‘shliqni ko‘rib qoladi. Shu kichkina joyga zo‘rg‘a, noqulay holatda joylashsa ham bo‘ladi. Ammo tomosha shunchalik qiziqki, noqulaylik va yon atrofdagi odamlarni unutib yuborasiz. Bir qarasangiz, yoningizda hech kim yo‘q, yolg‘iz o‘tiribsiz.

Endi tushunib yetdim: kechikishning iloji yo‘q va sizning o‘rningizni hech kim egallay olmaydi. Agar siz o‘sha joyni egallamasangiz, u doim bo‘shligicha qolib ketadi.

©️Erik Bulatov

@kenjayeffnote