Yaqinda o’qigan va men ta’sirlangan asarim haqida

Jek London o‘zining har bir asarida inson qalbining cheksiz imkoniyatlari va azobli iztiroblarini mohirona tasvirlagan. Uning ijodida “uch qalb” go‘yo uch xil insoniy fazilat — jasorat, sadoqat va chidam timsolidek jonlanadi.

London qalamida hayot sarguzashti hech qachon oddiy emas: u har doim kurash bilan, sovuq shamollar va qaltis sinovlar bilan yo‘g‘rilgan. Uning qahramonlari nafaqat tashqi dushmanlarga, balki o‘zlarining ichki zaifliklariga qarshi ham jang qiladi. Ular sovuq qishning qahridan, ochlikning azobidan, yolg‘izlikning qattiq sadosidan o’tib, asl “qalb” kuchini namoyon etadilar.

Jasorat — bu har bir to‘g‘ri qadamda namoyon bo‘ladi; sadoqat — ular orzu qilgan hayot uchun sodiqlikda aks etadi; chidam esa eng og‘ir lahzalarda ham mag‘lubiyatga yo‘l qo‘ymaydi.

Jek Londonning har bir hikoyasi — bu inson ruhining qo‘rqmas kuyi, hayotga tashnalikning abadiy qo‘shig‘idir. U bizga o‘rgatadiki, har qanday qiyinchiliklar ichra ham uchta qalb urib turadi: orzu qiluvchi, sabr qiluvchi va kurashuvchi qalb.

Bugun biz ham Jek Londonning bu asrlik chaqirig‘ini eshitamiz:
Hayot — bu kurash. Va bu kurashda g‘alaba qiladiganlar — uch qalbli insonlardan

Ha, hali ham kitob mutolaasida davom etyapmiz. Ancha kitob bor hali taqriz yozilmagan. Nasib ersa hammasini joylayman.

30- may yaqin…


Xayrlisi uchun harakatdamiz😉

@kenjayeffnote

Ba’zilar olisdan sevarlar — yurakning jimjit nidosi

Ba’zilar sevgisini shovqin-suron bilan emas, sokin tunlar kabi jimjit va beg‘ubor yashaydi. Halis Karabenli o‘zining dilbar asari “Ba’zilar olisdan sevarlar” orqali bizni sukutdagi muhabbatning sehrli olamiga chorlaydi.

Bu asarda sevgi — nafaqat uchrashuvlar, nafaqat qo‘llar qovushishi; balki qarab turib, qo‘l tegizmaslik, sezib turib, izhor etmaslik, yurakda alanga olib, lekin yonib ketmaslikdir. Bu sevgi o‘zining musaffoligi, o‘zining oriyati bilan ruhni larzaga soladi.

Halis Karabenlining so‘zlari yuraklarning yashirin ohangiga quloq tutadi:
“Ba’zilar bor-ki, sevgini atigi bir qarashda ado etmaydi. Ular har nazarda, har sukunatda, har uzoqlikda mehrini to‘qib boradi…”

Asar o‘z o‘quvchisini yurak sirlariga yetaklaydi — ko‘rinar-kim, ba’zida eng chinakam sevgi eng jim bo‘lgan, eng uzoqdan tinglagan sevgi bo‘ladi.

“Ba’zilar olisdan sevarlar” — bu inson qalbining nozik pardalarini titratadigan bir navo, bu muhabbatning kamtarin, lekin eng sof ohangidir. Kim biladi, balki bizni uzoqlardan sevayotgan bir qalb ham bor…

Xayrlisi uchun harakatdamiz😉

@kenjayeffnote

G‘arbiy frontda o‘zgarish yo‘q — urushning jim faryodi

Urush — bu faqat shovqin, qurollar va g‘alaba emas. Urush — bu sinib tushgan orzular, xazon bo‘lgan yoshlik va jim turib yig‘lagan qalblardir. Erix Mariya Remark o‘zining dahshatli go‘zallikka to‘la asari “G‘arbiy frontda o‘zgarish yo‘q” orqali bizni urush maydonining muzdek va achchiq haqiqatiga yuzlashtiradi.

Bu kitobda frontning ikki tomonida emas, inson vijdonining ichkarisida kechayotgan urush tasvirlanadi. Hayot va o‘lim orasida cho‘zilgan ingichka ipda muvozanat saqlab, orzulari parchalanayotgan bir avlodning faryodi eshitiladi.

Remark qalamida har bir satr — bir titroq, har bir jumla — bir otilgan o‘q.
Qahramonlar endi na dushmanga, na g‘alabaga ishonadilar — ular faqat tirik qolish uchun kurashadilar. Front ortida esa hayot xuddi hech narsa bo‘lmagandek davom etmoqda: G‘arbiy frontda o‘zgarish yo‘q…

Bu asar nafaqat urushni, balki umuman insoniyatning eng og‘riqli, eng unutilmas iztirobini qalbimizga o‘yib yozadi.

“G‘arbiy frontda o‘zgarish yo‘q” — bu urushning tinmay eshitiladigan, ammo ko‘rinmaydigan ko‘z yoshlari haqida bitilgan abadiy bir elegiyadir. Har sahifada hayot uchun so‘nggi marotaba qattiq ushlab turishga intilayotgan qalblarning achchiq armoni yangraydi.

Xayrlisi uchun harakatdamiz😉

@kenjayeffnote

Ochlik — inson ruhining sukutdagi isyoni

Knut Hamsunning “Ochlik” asari — insoniyat adabiyotining eng chuqur va eng alamli sahifalaridan biridir. Bu roman nafaqat tananing ochligi haqida, balki inson ruhining, g‘ururining va umidining ochligi haqida hikoya qiladi.

Asar qahramoni ochlik domida aql va hissiyot orasida parcha-parcha bo‘lib, o‘z sha’nini, oriyatini, insoniyligini saqlash uchun kurashadi. Hamsun bu kurashni shunchalik teran va jonli tasvirlaydiki, o‘quvchi har sahifada ochlikning muzdek nafasi va umidsizlikning zimistonini his qiladi.

“Ochlik” — bu faqat jismoniy ehtiyoj emas, bu — hayotga, e’tiborga, muhabbatga chanqoqlikning adabiy portretidir. Hamsunning o‘tkir qalamida har bir satr bir og‘riq, har bir jumla bir kurash.

Bu roman o‘quvchini insonning eng tuban tubiga, or-nomus va hayot o‘rtasidagi nozik chegaralarga yetaklaydi. Va ohirida savol tug‘iladi:
Qanchalik och qolganmiz — qalbimizda va orzularimizda?

Xayrlisi uchun harakatdamiz😉

@kenjayeffnote

04:35

Xayrlisi uchun harakatdamiz😉

Navoiy shahriga qarab yo’l oldik

Manzara

Haqiqiy Yaratganning mo’jizasi

Ona - oshiqlarning eng birinchisi, eng rostgo'yi va eng oxirgisidir.

© Adham Sharqoviy

@kenjayeffnote

Sevimli insoningiz to‘satdan vafot etganda, uni darhol yo‘qotmaysiz.
Bu jarayon asta-sekin, qadam-baqadam, uzoq vaqt davomida sodir bo‘ladi - xuddi xatlar kelishi to‘xtab qolgani kabi. Mana, tanish hid yostiqlardan, keyin esa kiyim javonlari va tortmalardan yo‘qoladi. Asta-sekin ongingizda bu insonning yo‘qolib borayotgan zarralarini to‘playsiz; so‘ngra shunday kun keladiki, alohida bir narsa yo‘qolganini payqaysiz va bu inson endi yo‘q hamda hech qachon bo‘lmasligi haqidagi og‘riqli tuyg‘u qalbingizni chulg‘ab oladi; keyin esa yana harakatlanishga tushasiz.

✍Jon Irving

@kenjayeffnote

Hayot — bu poyezd sayohati kabi. Ko'plab to'xtash joylari, yo'nalishdagi o'zgarishlar va hatto baxtsiz hodisalar bilan to'la.

Biz tug'ilganimizda, ota-onamiz bilan poyezdga o'tiramiz va dastlab ularning yonida butun umr birga bo'lamiz deb o'ylaymiz. Lekin bir kuni ular bir bekatda tushib qolishadi, biz esa yolg‘iz holda sayohatni davom ettiramiz.

Vaqt o'tadi, vagonimizga boshqa odamlar qo'shiladi. Ba'zilar biz uchun juda muhim bo'lib qoladi, ehtimol, sayohat oxirigacha yonimizda bo'lishar. Kimdir vagondan tushib ketadi, bizning yonimizda bo'sh joy qoldirib ketadi. Kimdir esa bekatlarda shunchalik sezilmay g‘oyib bo‘ladi, biz ularning o‘rnida allaqachon boshqa odamlar o‘tirganiga hatto e'tibor bermaymiz.

Bu sayohat quvonch, qayg'u, kutish, umid, xiyonat, kechirim, salomlashish va xayrlashishlarga to'la bo'ladi. Ba'zi paytlarda to'xtash tormozini bosishni yoki boshqa vagonga o'tishni xohlaymiz, ba'zan esa oynadan zavq bilan tashqariga qarab, yangi qo'shilgan yo'lovchilarni qiziqish bilan kuzatamiz.

Sayohatning asosiy siri shundaki: biz qaysi bekatda tushishimiz kerakligini bilmaymiz. Biz faqat o'zimiz sayohatdan bahramand bo'lishimiz va yonimizdagi yo'lovchilar uchun bu sayohatni qulay qilishimiz kerak.

Bu juda muhim. Chunki biz o'z manzilimizga yetganimizda, yo‘limizni davom ettiradigan odamlar bizning joyimiz bo‘shab qolganini his qilishlari, bu yerda yaqinda o‘tirgan odam haqida ajoyib xotiralar qolgan bo‘lishi kerak...

✍Mark Entoni

P/S: erinmay o'qib chiqishni maslahat beraman

Xayrlisi uchun harakatdamiz😉

@kenjayeffnote

Asbob buzilsa, uni yaratgan ustaga olib borib tuzatamiz. Odamzodning ham buzilgan qalbini uni Yaratgangina tuzata oladi. Kim ustalikka da’vogar bo’lsa, kim uni men tuzataman desa, uni faqat yana ham ko’proq vayron qilishga olib keladi. Har kim o’zi yaratgan narsaga ustalik qilgani ma’qul.

✍Nazar Eshonqul
📖“Qora kitob”

@kenjayeffnote

Hayotingizning eng og‘ir damlarida doimo dono keksalar va yosh bolalar bilan suhbatlashing. Bolalar sizni hamma narsa boy berilgan emasligiga ishontiradilar. Keksalar esa barcha qiyinchiliklarni yengib o‘tish mumkinligini aytishadi.

Xayrlisi uchun harakatdamiz😉

@kenjayeffnote