دیروز که از خواب پا شدم با قهوه و ناهار سالم و ویتامین به خوردم رسیدگی کردم؛ امروز با شکم خالی چهار نخ سیگار کشیدم؛ اصن کلا تو پارادوکس روزگار میگذرانم.

زندگی قشنگه، خیابون‌ها هم خوشگلن، حتی هوای تابستون هم خوبه.
بود و نبودت روی قشنگی دنیا تاثیری نداره، من سخت گرفته بودم.

تو این دنیا کسایی پیدا میشن که حتی اب کرفس هم دوست داشته باشن اما کسی پیدا نمیشه تورو دوست داشته باشه.

ما همه افسرده ایم فقط بعضیا بهتر مخفیش میکنن.

واسه دختره شوبرت فرستادم میگه ببخشید سلیقم نیست.
اه بابا حالم ازتون بهم میخوره؛ چرا انقد من بدبختم و اقبالم بو جنازه میده؟!

یه تندیس نامرئی از ناخوش احولیم درست کردم، گذاشتم رو تاقچه اتاقم.
تنها چیزی ازش میدونم اینکه همیشه زیر چشمی بهم نگاه میکنه و شاید زیر لب میگه: یک روز تورا خواهم آویخت به غم.

وقتی بچه بودم توی یه محله تو‌درتوی قدیمی توی اصفهان زندگی میکردم. اون موقع هنوز مدرسه نمیرفتم و توی محله دوتا دوست داشتم به اسم سارا و نوید.

نوید، سارا رو دوست داشت، به همون اندازه که سارا از من خوشش میومد و هر وقت نوید اینو متوجه میشد اعصابش میریخت بهم و یه روز حسابی دعوامون شد.

با سنگ زد تو سرم و کله‌م شکست و از یه شکاف بالای سرم خون باز شد؛ نویدم نشست به گریه کردن.
رفتیم خونه نوید و اینا که مامانش خون رو بند بیاره ولی مامانش هم بدتر هول شد.

خلاصه آخر سر بردنم درمونگاه و سرمو پانسمان کردن. فرداش بابای نوید واسه اینکه دلجویی کنه واسم اسباب‌بازی خرید و آورد در خونه.

البته بعد سال ها دیروز نوید رو دیدم؛ این داستان رو یادم نبود. خودش تعریف کرد.
خیلی حس عجیبی بود که اصن همچین چیزی رو یادم نبود. انگار همه داستان های بچگی روی دراگ گذرونده بودم.

همیشه فوبیا دارم که با یکی باشم که دلش با من نیست و صرفا چون قبلی نشده با منه .

نجات دهنده در اینه‌ است؟! با همین قیافه؟!

این مناسب های تقویم هم شده مثل توصیه های دکتر سمیعی توی تلگرام؛ هر روز یه چیز جدید بهش اضافه میشه.

مثلا امروز روز جهانی دوست دختره. 😅🤣

دلا خو کن به تنهایی، که دوتایی خرجمان بالاست.

هنوزم شب که میشه اون بچه کوچولوی درونم توی ویس سیتی ماشین می‌دزده و باهاش ناصریا گوش میده.

چه دیر چه زود در مواجه با هر آدمی، اولش خوشحال میشید، ولی در آخر همون جمله همیشگی‌ِ «خب اینم از این» به استقبالتون میاد.