«از ملاقاتت خوشحالم، در واقع از اینکه توی اتاقتم خوشحالم.»

"oh you're a clever bird!"

اگر خود واقعی‌ام را نشان بدهم، دوست‌داشتنی نیستم.

اگه دوست دارید این پیامو فور کنید و بگید چی باعث شده تا الان با وجود تمام سختی های زندگی ادامه بدید، جوابا رو بعد میبینم و فور میکنم همینجا.
بهتون یدونه آهنگ رندوم هم میدم.

صددرصد بدون تصوراتم تا اینجا نمیتونستم survive کنم؛ باعث میشن بتونم حتی برای لحظه ای چشمام رو ببندم و نفس بکشم.
ولی فکر میکنم دلیلش یک امید ساده لوحانه و سفید و پرنوره، نوری که به تاریکی دنیام میتابه و نمیزاره آخرین شمع خاموش بشه. دست خودم هم نیست، انگار مکانیزم مغزمه برای اینکه scatter نشه و آخرین ستون ها هم فرونپاشن.
ادامه دادن من ناخودآگاه بوده. مثل آدمایی که به زندگی تو شرایط کوهستان خو گرفتن. دیگه فقط در برابر هر مشکلی، چه جدید چه قدیمی، تاب میارن و میجنگن، حتی دیگه خودشون هم به سختی متوجه میشن که چیزی داره اذیتشون می‌کنه. و همینطور به سختی متوجه میشن که چیزی خوب و لذت بخشه.

I remember I was young and my head full of wishes and dreams of a golden future, walking back from class listening to a song from this singer and suddenly my head was set on fire, every bit of adrenaline floating in my blood and me lipsing the lyrics along cause what on earth is happening to me now? I had visions of me, of shadows and my surroundings and everything seemed like an illusion. I was lost in my mind, my eyes and ears tricking me every soul ever existed made a knock at my door and boom!
I was gone, for an eternity.

این آهنگ دوباره همچین کاری با من کرد.
چی بگم والا(in a positive way)

Human life so hard I turned into apple cider.

می‌دانست که در فراسوی باورش، به حقیقت می‌رسد.

" It's something... My thing "

اوهوم.

« -فیلمارو برای سرگرمی مردم میسازن، چه حقه هایی! »

« تا اونجا که بشه، تا اونجا که بخوام »

" I could never "

" maybe not? "

" I hate hating "

April 28th