چالش بذارم؟ '-'
این پیامو فوروارد کنید چنلتون؛ من از روی پست‌هاتون حدس می‌زنم اگه شخصیت یه داستان بودید اسمتون چی بود، توی چه ژانری زندگی می‌کردید و چه گذشته‌ای داشتید.

"how foolish of you"

I appreciate it dude!
Thank u sm
The lyrics were so me though...

اسم: اِرِبوس (Erebus) در اساطیر یونان، تجسم تاریکیِ ژرف.
ژانر کتاب: درام روان‌شناختی

اربوس زیاد حرف نمی‌زند؛ بیشتر نگاه می‌کند.
به فیلم‌ها، انیمه‌ها، آدم‌ها و جزئیاتی که بقیه از کنارشان رد می‌شوند.

برای فراموش کردن، خانه را مرتب می‌کند، لباس می‌شوید، غذا می‌پزد، چای دم می‌کند و خودش را میان فیلم‌ها و انیمه‌هایی گم می‌کند که گاهی از دنیای واقعی قابل‌تحمل‌ترند.

اما بعضی چیزها با مرتب کردن خانه از بین نمی‌روند.

او خوب بلد است عادی به نظر برسد؛ لبخند بزند، مهمان را بدرقه کند و دوباره به ظرف‌های روی سینک برگردد.

اما وقتی همه‌چیز ساکت می‌شود، دوباره همان یک چیز فکر میکند:
او می‌خواست فراموش کند.
https://t.me/juastrophy

You are RIGHT.
thank you sm dear.

"too many thoughts indeed"

ִֶָ🪽 ๋࣭  ࣪ ˖ این پیام رو فوروارد کنین تا من بهتون یه پت بدم / می‌تونه هر چیزی باشه و بگم راجع بهتون چی فکر می‌کنه !!

«از ملاقاتت خوشحالم، در واقع از اینکه توی اتاقتم خوشحالم.»

"oh you're a clever bird!"

اگر خود واقعی‌ام را نشان بدهم، دوست‌داشتنی نیستم.

اگه دوست دارید این پیامو فور کنید و بگید چی باعث شده تا الان با وجود تمام سختی های زندگی ادامه بدید، جوابا رو بعد میبینم و فور میکنم همینجا.
بهتون یدونه آهنگ رندوم هم میدم.

صددرصد بدون تصوراتم تا اینجا نمیتونستم survive کنم؛ باعث میشن بتونم حتی برای لحظه ای چشمام رو ببندم و نفس بکشم.
ولی فکر میکنم دلیلش یک امید ساده لوحانه و سفید و پرنوره، نوری که به تاریکی دنیام میتابه و نمیزاره آخرین شمع خاموش بشه. دست خودم هم نیست، انگار مکانیزم مغزمه برای اینکه scatter نشه و آخرین ستون ها هم فرونپاشن.
ادامه دادن من ناخودآگاه بوده. مثل آدمایی که به زندگی تو شرایط کوهستان خو گرفتن. دیگه فقط در برابر هر مشکلی، چه جدید چه قدیمی، تاب میارن و میجنگن، حتی دیگه خودشون هم به سختی متوجه میشن که چیزی داره اذیتشون می‌کنه. و همینطور به سختی متوجه میشن که چیزی خوب و لذت بخشه.

I remember I was young and my head full of wishes and dreams of a golden future, walking back from class listening to a song from this singer and suddenly my head was set on fire, every bit of adrenaline floating in my blood and me lipsing the lyrics along cause what on earth is happening to me now? I had visions of me, of shadows and my surroundings and everything seemed like an illusion. I was lost in my mind, my eyes and ears tricking me every soul ever existed made a knock at my door and boom!
I was gone, for an eternity.

این آهنگ دوباره همچین کاری با من کرد.
چی بگم والا(in a positive way)

Human life so hard I turned into apple cider.

می‌دانست که در فراسوی باورش، به حقیقت می‌رسد.

" It's something... My thing "

اوهوم.