کانال بزرگ قائمشهر

‍ 🔵کیفیت نیشکر ریکنده متفاوت است

رئیس شورای اسلامی روستای ریکنده با ابراز خرسندی از ثبت شدن نیشکر این روستا در فهرست آثار ملی ایران، گفت: در حال حاضر حدود 30 هکتار از اراضی ریکنده زیر کشت نیشکر قرار دارد و با حمایت‌های دولت در نظر داریم سطح زیرکشت را تا صد هکتار افزایش دهیم.

بهرام واگذاری با اشاره به اینکه استخصال نیشکر در گذشته به شکل سنتی بود، تصریح کرد: الان با توجه به مکانیزه شدن کشاورزی، آبیاری و تولید نیشکر با سهولت همراه است.

وی تاکید کرد: در گذشته در کلواسر و با دستگاه آبگیری سنتی به نام کلوادار عمل آبگیری و پخت انجام می شد.

رئیس شورای اسلامی روستای ریکنده با بیان اینکه پخت نیشکر از حالت سنتی در حال تبدیل شده به پخت نیمه صنعتی است، ادامه داد: بر اساس آمار تقریبی از 300 خانوار روستای ریکنده، 250 خانوار کارگاه سنتی دارند و 10 کارگاه نیمه صنعتی هم در حال کار هستند و هر کارگاه تا چهار نفر مستقیم و پنج نفر غیرمستقیم، اشتغال‌زایی دارد.

واگذاری با بیان اینکه حدود 50 جوان بیکار با شغل فصلی در روستا داریم، خاطرنشان کرد: وقتی وسعت کاشت افزایش یابد با گسترش شغل‌های فصلی هم مواجه می‌شویم و هر جوان اگر پیش از این در مجموع حدود چهار ماه درگیر کار کشت و تولید نیشکر بود الان با گسترش اراضی این مدت به هشت ماه می‌رسد.

وی با اشاره به اینکه کیفیت نیشکر ریکنده متفاوت است و بسیاری از افراد از سراسر کشور برای خریداری نیشکر ریکنده به این منطقه می‌آیند، افزود: به دنبال برندسازی این محصول و ثبت مراحل اداری هستیم تا به عنوان سوغات مازندران معرفی شود.

وی گفت: برخی افراد، نیشکری که مرغوب نیست را به نام محصول روستای ریکنده می‌فروشند و این باعث آسیب برای محصول این روستا است.

رییس شورای ریکنده اظهار کرد: از هر دیگ می‌توان تا 25 کیلو شکر سرخ برداشت کرد، اگر هوا خوب بوده و آبیاری هم مناسب باشد در هر هزار متر می‌توان 50 دیگ فقط شکرسرخ تولید کرد و محصول کف و روشکر یا شکرسیاه هم جدا تولید می‌شود.

وی افزود: امسال هرکیلو شکرسرخ یا «کلوشکر» کیلویی 15 هزارتومان در محل به فروش می رسد.

واگذاری با بیان اینکه روش سنتی تولید شکر سرخ بسیار سخت بود اما در روش مکانیزه، کار راحت است، گفت: در روش سنتی اگر یک دیگ را ساعت چهار صبح شروع می کردیم تا شب طول می‌کشید و الان در روش صنعتی خیلی سریع در یک ساعت تمام می‌شود.

وی یادآور شد: در روش سنتی و قدیمی که به ثبت ملی رسیده، ابتدا ساقه هاي نيشكر را قطعه قطعه کرده، در ميان چوبي استوانه اي شكل به نام محلي كلوادار مي ريختند. كلوادار معمولاً از تنه درخت ممرز تهيه مي شد. در وسط اين چوب استوانه اي، تيركي به نام كلواتير بود كه يك سر آن درون چوب و سر ديگر آن را به گاو و يا اسب مي بستند و حيوان با چرخيدن خود تيرك را هم مي چرخاند بدين ترتيب با چرخش تيرك نيشكرهاي دونيم شده بر اثر فشار تيرك با سطح جانبي كلوادار آبهاي خود را از دست داده و از حفره اي به درون به نام شال گليا در ظرف ديگر ريخته مي شد.

واگذاری ادامه داد: شخصي در اين ميان روي وسيله اي به نام محلي دبرار مي نشست و با چوب حيوان را وادار به چرخيدن مي كرد. به اين عمل دوردورمي گفتند. پس از آبگيري نيشكر تفاله هاي آن را جدا مي كردند و آب آن را به درون ظرف تو خالي چوبي به نام نوكا مي ريختند. پس از پر شدن آن آب نيشكر را با كاسه درون ظرف بزرگ مسي به نام دگ مي ريختند. براي پر كردن ديگ مسي كه گنجايش 90-85 ليتر آب نيشكر را داشت، بایستی صبح تا غروب كار می کردند.

کانال بزرگ قائمشهر:👇
🆔 @join2qaem

⁭

10.3K views13:43