جابینگ

#آینده_شغلی
#فرهنگ_کاری

در دهه‌ی ۱۹۶۰، تعدادی از روان‌شناسان اجتماعی فرانسوی با همكاری یك موسسه‌ی تحقیقاتی بزرگ، در اروپا یك مركز شبانه‌روزی تأسیس كردند. در این مركز، نوجوانانِ ۱۲تا۱۹سال، آموزش می‌دیدند و #زندگی می‌كردند. مدت یك سال همه چیز به صورت عادی جریان داشت و آزمایش‌های مختلف كمی و كیفی بر روی آنان انجام گرفت. در طول این یك سال، هر #نوجوان سه وعده‌ی غذایی روزانه با احتساب میان وعده‌ها، ۸۰۰گرم #غذا می‌خورد.

پس از یك سال به تدریج و آگاهانه #شایعه كردند به علت وضعیت اقتصادی نابسامانِ مرکز، ممكن است غذا به لحاظ كمی و كیفی جیره‌بندی شود. شش ماه بعد از این شایعه، میزان غذای مصرفی روزانه هر فرد از ۸۰۰گرم به ۱۲۰۰گرم افزایش یافت. هنگامی كه عملاً جیره‌بندی را آغاز كردند، مصرف غذا از ۱۲۰۰گرم به ۱۵۰۰گرم رسید و حتی در اواخر این دوره‌ی چهارساله، نوجوانانی بودند كه در شبانه‌روز بیش از ۵كیلوگرم غذا می‌خوردند. دلیل افزایش مصرف این بود كه نوجوانان، آینده‌ی خود را #مبهم می‌دیدند.

هنگامی كه مركز شبانه‌روزی در وضع عادی قرار داشت، افراد غذای خود را به یكدیگر تعارف می‌كردند و نسبت به یكدیگر رابطه‌ای مبتنی بر #نیكوكاری، شفقت و نوعی از #خودگذشتگی داشتند. اما هنگامی كه شایعه‌ی كمبود غذا مطرح شد، تعارفات، رعایت ادب و #عطوفت، نسبت به یكدیگر كمتر شد. در واقع به دلیل مبهم بودن #آینده، اخلاقی‌زیستن بر پایه‌ی #عدالت، احسان، رعایت ادب و . . . به مرور زمان كمرنگ گشت.

آتیه‌ی مبهمِ افراد از نظر مالی، شغلی و . . . ، آستانه‌ی اخلاقی را كاهش می‌دهد. به طور مثال، در جامعه‌ای كه همه‌ی افراد با هر تخصصی می‌توانند شغلی داشته باشند و كمبود كار نباشد ؛
كارشكنی، حسادت، تهمت، زير آب زني ، جاي ديگران را گرفتن ، سخن‌چینی، چاپلوسی و . . . كمتر است.

به عبارتی زمانی افراد بر پایه‌ی موازین اخلاقی زندگی می‌كنند که در جامعه، نیازهای اساسی انسان‌ها تأمین شود.

#جابینگ، مشاغل و استخدام برای حرفه‌ای‌های ایران:
https://telegram.me/joinchat/AgVRwzvQf90Tgai0DwKr_g

3.54K viewsedited 07:36