تنها چیزی که در روابط انسانی فهمیدم
این است که هیچ وقت هیچ‌کس را
نمی‌شود واقعا شناخت.
ما فقط آن قسمتی از یک شخص را
می‌شناسیم که خودش اجازه داده بشناسیم.

برای شعر میخوانم...

«دست‌هامان تهی بود اما قلبمان..
چه بگوییم؟ تو ای تاریخ! قلبِ ما را به یاد آر.»

به گمانم همین نگاهت ، مرا به زندگی امیدوار میکند.

دراز کشیده بودم داشتم پلی لیست ژاپنی گوش میدادم یهو این آهنگ پلی شد
بابام هم وارد اتاق شد
و از اونجایی که من اعتقادی به ایرپاد و هنزفری ندارم هر آهنگی بلندگو گوشی گوش میدم
و خب پدر وارد شد و واکنشش:

_از چهره بابا میشد خوند که این چه کسشرایی گوش میده.

فعلا می‌سازم. چه می‌شود کرد؟
مگر می‌شود دنیا را پاره کرد و از تویش
خوشبختی درآورد؟
همین است که هست.

فروغ فرخزاد

هرکسی نزدیک آمد خوبی اش از بین رفت
ماه را زیبا اگر پنداشتیمش، دور بود

محسن حیدری

تو در این وادیِ غم ها مرا سنگ صبوری.

ادما همیشه خوب بلدن ناامیدت کنن!

ما بچه‌هایِ این دوره‌و‌زمانه‌ایم،
این زمانه‌یِ سیاسی.
تمامِ طولِ روز، تمامِ طولِ شب،
همه‌یِ موضوع‌ها و حرف‌ها
چه مالِ تو باشند، چه ما، چه آن‌ها
همه، موضوع‌هایِ سیاسی‌اند.
چه دوست داشته باشی، چه نداشته باشی،
ژن‌هایت سابقه‌یِ سیاسی دارند،
پوستت رنگِ سیاسی دارد
و چشم‌هایت، نگاهِ سیاسی دارند.
هر چیزی که بگویی، منعکس می‌شود
و حتی اگر چیزی نگویی،
سکوتت برایِ خودش حرف می‌زند.
_ویسلاوا شیمبورسکا
برگردان ملیحه بهارلو.

لبش آورد و مرا گفت لبی تر نکنیم؟
نامسلمان رمضان است، شراب آوردی؛

_یک صداهایی از دلم در میاد که آدم در عجب میمونه از این سمفونی ها...

بیو شما :

ما برای ادامه دادن هیچکس را نداریم جز خودمان و این کافیست