تنها می‌گویم و باز می‌گویم تا بدانند که روزگار با اینان آغاز نشده و با اینان نیز پایان نگیرد. بخوانند تا بدانند که توانگران را نیز این توسن افسار گسیخته‌ی روزگار پشت نداد؛ آنان که بر تخت بخت می‌نشستند رخت بر تخته‌ی واپسین نهادند، سر به چهار خشت خاک، نه از خشم یاد می‌آورند نه بر موری فرمان می‌رانند!
بنگرید در خفتگان خاک که خاک در چشم بختِ بیدار می‌کنند.

دیباجه‌ی نوین شاهنامه، بهرام بیضایی