«عین مرگ است اگر بی تو بخواهد برود؛
آنکه از جانِ خودت دوست ترش می‌داشتی!»

همه‌ی دوست داشتن‌ها فریاد نیستن؛ گاهی یه توجه آرومن وسط شلوغی‌های زندگی.

زندگی مثل یک بوم نقاشیه، و قلم نقاشی تو دستای خودته.

بعضی روزا خستگی شبیه درد نیست،
شبیه سنگینیه؛
سنگینیِ فکرهایی که هی می‌چرخن و به جایی نمی‌رسن.
صبح رو با امیدی مبهم شروع می‌کنی،
با این خیال که شاید امروز فرق داشته باشه،
شاید یه اتفاق کوچیک، یه تصمیم، یه تغییر مسیر.
اما ساعت‌ها می‌گذرن،
کارها انجام می‌شن، حرف‌ها گفته می‌شن،
و «تغییر» هنوز هم نرسیده.
همه چیز سر جای خودش مونده،
و تو با همون حس نیمه‌تموم،
با همون انتظار بی‌نتیجه،
به شب می‌رسی.
شب می‌شینه روی شونه‌هات،
و سکوت، سنگین‌تر از همیشه،
بهت یادآوری می‌کنه که بعضی روزها
نه باختن، نه برد،
فقط معلق میون "می‌خوام" و "نمی‌شه".

این همه تناقض تو قلبم ، خیلی آشوبم میکنه :)

یه خانوم اومد مغازه گفت
امشب شب جمعه است خدا گره دل همه جوانا باز کنه


/دلگرمی خاصی داد

دلم میخواد یکماه وسط طبیعت تنها زندگی کنم.

یعنی انرژیم واسه ارتباط با همه آدما صفر مطلق

حس میکنم من انسان دوقطبی تری هستم تا دیگران

جدا این حجم مودی بودن و احساست مختلف در زمان‌کوتاه طبیعی؟