سـینه مالامال درد است
ای دریـغا مـرهـمی

کاش کنارِ کسی بودن انقدر سخت و پیچیده نبود ..

تنها نجات دهنده آدمیزاد خودش هست.

اگه امشب بگذره فردا میشه!
مگه فردا چی میشه تو میدونی؟

دارم میشکنم آسون و تو نیستی!

تظاهر کن ازم دوری!
تظاهر میکنم هستی...

واقعا از خدا ممنونم حتی اگه کم هم باشه اما درآمد مستقل دارم برای خودم

«عین مرگ است اگر بی تو بخواهد برود؛
آنکه از جانِ خودت دوست ترش می‌داشتی!»

همه‌ی دوست داشتن‌ها فریاد نیستن؛ گاهی یه توجه آرومن وسط شلوغی‌های زندگی.

زندگی مثل یک بوم نقاشیه، و قلم نقاشی تو دستای خودته.

بعضی روزا خستگی شبیه درد نیست،
شبیه سنگینیه؛
سنگینیِ فکرهایی که هی می‌چرخن و به جایی نمی‌رسن.
صبح رو با امیدی مبهم شروع می‌کنی،
با این خیال که شاید امروز فرق داشته باشه،
شاید یه اتفاق کوچیک، یه تصمیم، یه تغییر مسیر.
اما ساعت‌ها می‌گذرن،
کارها انجام می‌شن، حرف‌ها گفته می‌شن،
و «تغییر» هنوز هم نرسیده.
همه چیز سر جای خودش مونده،
و تو با همون حس نیمه‌تموم،
با همون انتظار بی‌نتیجه،
به شب می‌رسی.
شب می‌شینه روی شونه‌هات،
و سکوت، سنگین‌تر از همیشه،
بهت یادآوری می‌کنه که بعضی روزها
نه باختن، نه برد،
فقط معلق میون "می‌خوام" و "نمی‌شه".