محرک را بیرون پیدا نکن؛ یک شروعِ ناتمام بساز، خودش به مرور محرک می‌شود.

'چندان صادق نبوده‌ام!
نفس می‌کشم و از یاد می‌برم.
همه‌چیز را به خوبی از یاد می‌برم.
وقتی روی صندلی همیشگی می‌نشینم و ظرف غذای رنگ و رو رفته‌ام را که دستمال بنفش مامان دور آن پیچیده شده را باز می‌کنم، هیچ نمی‌دانم قاشق را چطور بگیرم که غذا از گلویم بهتر پایین برود. با دست چپ یا راست؟ چنگال را چطور؟
روی میز گل‌های تازه چیده‌اند.
آن گل‌ها...
آن گل‌های زیبای صورتی، وقتی در آن شب پاییزی گرد هم بودیم زنبق بودند یا داوودی؟ به یاد ندارم.
در شب‌گریه‌ی خاطرم، درخت خرمالوی حیاط مادربزرگ را، رنگ چای و شکل ابرهای یکشنبه‌ی قبل را، دیروز را، امروز را
هیچ به یاد ندارم.
و می‌دانم همین روزها، خود را هم از یاد خواهم برد.

- از یاد رفته؛
تهران مصــــّور | فرحونمون

گاهی وقت‌ها سکوت
ما رو به‌ گونه‌ای بهم متصل می‌کنه که
کلمات هیچ وقت نمی‌تونن.

زندگی همیشه جریان داشت، حتی زمانی که ما توی اتفاقات گیر کرده بودیم.

تو هنوز کلی آرزو داری، پس ادامه بده مرد.

خب بریم واسه کلاسا

صبح بخیر به نوري که دوباره پیدامون کرد.✨️

مدام می‌نویسم و پاک می‌کنم؛ توی ذهنم از این شاخه به اون شاخه می‌پرم. انگار نمی‌تونم با هیچ کلمه‌ای توصیفش کنم، گویا من داخل هیچ جمله‌ای معنا پیدا نمی‌کنم.

دادم کنفرانس بدن

_ از کنفرانس این دو تا بچه که اسم گروهشون گذاشتن پت و مت

یه متن بود توی درس نوشته بود
....جریمه های خود را بدهند
یکی بچه ها بلند گفت از قصد
آقا چطور میدن اینااا
این که قصدش یه چیز دیگه بود 😂
کل کلاس خندیدن
منم گفتم
خب تو چطوری میدی اونا هم همینطور
بنده خدا که آب شد کلاسم سکوت حاکم شد

برای آخر هفته به شدت هیجان زده ام.

دوست دارم هر روزم به تو وصل بشه.

کشتی‌هام غرق نشدن، به گِل نشستن. گِل‌ها هنوز هم بوی دریا می‌دن. دریا کشتی‌هام رو صدا نمی‌کنه اما می‌دونم که اون‌ها رو از یاد نبرده؛ یه روز میاد که دوباره روونه‌ی دریا می‌شن.

هزار درد فرستادیم به جان، لیکن
چو آمدی، همه آن دردها دوا کردی ...

دوتا چیز خیلی مهم هستند، یکی قلب و دیگری مغز، قلب همیشه از مغز برتری داره هر چقدر هم که مغز خوب و بهتر باشه.

خوابم میاد.

خسته ام

ری اکت بزنید

me too 🫠