تا خرخره از حرف پرم!
با که بگویم؟
این شهر پر از:
کور و کرو لالو نفهم است.

خدایا، ما شهر رمضان رو دیدیم، بسه دیگه حالا نوبت شهرهای دیگه‌ست..!

رنج است وصل یار و فراق یار
ره نمی‌برد دل از یاد یار — حافظ

_حقیقتا نمیدونم این جمله که <رشته کوه اورال مرز دو تا قاره آسیا و اروپا> چه چیز خنده داری داره این بچه ها تا میگم اروال نیشون باز میشه چشما و گوشاشون تیز
اسم کوه چیز خاصی نیست که
نکنه یک میم اینستایی ازش خبر ندارم!

‏هرچه خودآگاه‌تر و رشد‌یافته‌تر می‌شوید، فاصله‌تان با انسان‌ها بیشتر می‌شود. دیگر نمی‌توانید نادیده بگیرید، تظاهر کنید یا به گفت‌وگوهای کم‌عمق دل ببندید. این رشد‌یافتگی، بهایی به سنگینیِ تنهایی دارد؛ انسانِ رشد‌یافته، تنها می‌ماند.

_جلسه ها که فعالیت آزاد به بچه ها میدم
هم خودم عاشق کلاسم هم بچه ها
چیزا ساده و بامزه میسازن.

_سر این زنگ فعالیت آزاد ها این شاهکار ها خلق میشن
من و یکی دیگه از معلما کشیدن
که به من تیر زده.

یه سوال ؛
اینهمه سعی کردی همه رو راضی نگه داری ، اوناهم برای تو کاری کردن ؟

اون آدمایی که بی دلیل و بی منظور خاصی بهت لبخند میزنن، از لباسی که پوشیدی تعریف میکنن، از زیباییت، صدات و هر ویژگی خوبی که داری میگن و باهات رفتار خوبی دارن بدون اینکه قصدی پشتش باشه واقعا دوست داشتنی و بغل کردنی هستن.

_ یکی از بچه ها کلاس هفتمی اومد اجازه بگیره بره بیرون آب بخوره
گفتم برو
رفت دم در یهو برگشت زد تو پیشونیش گفت اع آقا روزه ام که یادم نبود

_یکی هم فرستادم بیرون آب بخوره
رفت و برگشت گفت آقا من یادم نبود آب خوردم الان باطل شده؟
گفتم نه نه

_میشه برای چشمات شعر بگم؟

محو چشمانِ تو بودم به دام افتادم
صید را زنده گرفتی و به کشتن دادی

_برای چشمان سیاه و درشت.

_خیلی عجیبه آدم رندوم از بکی خیلی خوشش میاد.

واژگان در شرحِ سکوتِ آدم ها،
چه‌قدر اندک و چه‌ مایه بی‌بضاعت‌اند...

انگار گوشه امن و من دو خط موازی هست

زندگی سخت می‌گیره بهمون همینجوریشم؛
حالا اگه مام بخوایم سخت بگیریم طی کشمکش های پی در پی گسیخته میشیم. پس باید شل کنیم!

مشخص نیستند
نه جای زخم هایت
نه آنانکه زخمت زده اند
به برکه ها میمانی عزیزم
و هر سنگ که زخمی ات میکند
در تو آرام میگیرد...

-حسن آذری