_داداشتون امسال پخت و پز کرده استایل‌.

_چای خونه خاله فاطم.

این تازه 20سال اولِ زندگی بود...!

قبلا خیلی جدی میگرفتم زندگی رو ،اما الان به چپمم نیست.

ذاتِ خوب را نمی‌شود پنهان کرد، بالاخره
راهي به صورتِ آدم پیدا می‌کند.

بعضی از روزها رو آدم فقط و فقط به امید اینکه بالاخره تموم می‌شن تحمل می‌کنه.

ولی من تا ابد ظهر و عصر ها لذت بخش هفته قبلو یادم نمیره.

15:10

انتظارشو داشتم، ولی نمی‌خواستم این‌جوری بشه.

«تو هستی که قصه هایت را با عطش می‌نویسی
قصه های که در ایستادن نیست در عبور است »

_این مدل دوستیایی که اون آهنگا تیلور سویت میفرسته واست تو واسش قرآن میفرستی خیلی بامزه اند

_

وای جدی دلم برا روحیه‌ی قبلنم خیلی تنگ شده.

مشکل اینه که فکر می‌کنی همه قلب تورو دارن.

زندگی، وقتی در حوالیِ آدم‌های امن اتفاق می‌افتد، از حالتِ بقا خارج می‌شود و به زیستن نزدیک می‌شود. کنارِ آنان، دیگر مجبور نیستی زره بر تنِ روح بکشی. می‌توانی بی‌دفاع بایستی، با ترک‌های پیدایت، با هراس‌های اعتراف‌نشده‌ات، و مطمئن باشی هیچ دستی برای شکستن، در کمینِ ضعف تو نیست. آدمِ امن، هیاهو ندارد؛ اما حضورش، اقلیم را تغییر می‌دهد. اضطراب را به سکوتی قابل‌تحمل تبدیل می‌کند، و شب را از دهانِ درنده‌اش خلعِ سلاح. زندگی با چنین انسان‌هایی، نه آسان‌تر، بلکه عمیق‌تر می‌گذرد. رنج هست، اما تحقیر نیست. اشتباه هست، اما ترس از طردشدن نیست. سکوت هست، اما بی‌پناهی نیست. در مجاورتِ مهربانیِ اصیل، دل، دیگر در وضعیتِ تدافعی نمی‌تپد. قلب، از حالتِ مراقبتِ مداوم خارج می‌شود و جرأت می‌کند خودش باشد؛ بی‌استتار، بی‌توجیه، بی‌تظاهر. آدم‌های دوست‌داشتنی، زندگی را معجزه نمی‌کنند؛ اما آن را از ابتذالِ سردی نجات می‌دهند. و چه نعمتِ کمیابی‌ست زیستن در جغرافیایِ انسانی که امن است.

ز منجنیق فلک سنگ فتنه می‌بارد
من ابلهانه گریزم در آبگینه حصار

عرفی

این چند وقت خیلی لطف دارید بهم ری اکت میدیدد
ممنون از اهمیت و لطفتون