‌
در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست
میرسم با تو به خانه در خیابانی که نیست

مینشینی روبه رویم خستگی در میکنی
چای میریزم برایت توی فنجانی که نیست

باز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است
باز میخندم که خیلی گرچه میدانی که نیست

شعر میخوانم برایت واژه ها گل می‌کنند
یاس و مریم میگذارم توی گلدانی که نیست

چشم میدوزم به چشمت می‌شود ایا کمی
دست هایم را بگیری توی دستانی که نیست

وقت رفتن می‌شود با بغض میگویم نرو
پشت پایت اشک میریزم توی ایوانی که نیست

میروی..خانه لبریز از نبودت می‌شود
باز تنها میشوم با یاد مهمانی که نیست

رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است
باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست
من خطاب به همونی که خودم میدونم خودت میدونی✈️

«تنهایی چیز‌های زیادی به انسان می‌آموزد
اما تو نرو؛ بگذار من نادان بمانم.»

_امروز یکی از بچه ها نپرسیدم سر کلاس
گفت بهم : آقا خیلی ممنونم ازم نپرسیدی واقعا نیاز داشتم.


خیلی دلگرم کننده بود.

_یکیشون بهم گفت :
آقا شما هم خوب درس میدید هم خیلی مهربون هستید.

_

_داداشتون امسال پخت و پز کرده استایل‌.

_چای خونه خاله فاطم.

این تازه 20سال اولِ زندگی بود...!

قبلا خیلی جدی میگرفتم زندگی رو ،اما الان به چپمم نیست.

ذاتِ خوب را نمی‌شود پنهان کرد، بالاخره
راهي به صورتِ آدم پیدا می‌کند.

بعضی از روزها رو آدم فقط و فقط به امید اینکه بالاخره تموم می‌شن تحمل می‌کنه.

ولی من تا ابد ظهر و عصر ها لذت بخش هفته قبلو یادم نمیره.

15:10

انتظارشو داشتم، ولی نمی‌خواستم این‌جوری بشه.

«تو هستی که قصه هایت را با عطش می‌نویسی
قصه های که در ایستادن نیست در عبور است »