«جنون امانش را بریده بود.
از توی سایه ماندن خسته شده بود؛ از زندگی کردن در نیمه‌ای که هیچ‌وقت نور ندید.
تهِ قلبش دختر‌بچه‌ای زندانی بود.
با زانوهای بغل‌گرفته و چشم‌هایی که از گریه سوخته بودند.
اما او به او اهمیتی نمی‌داد.
هر بار که صدای هق‌هقش بلند می‌شد، با تمام قدرت سرکوبش می‌کرد؛
انگار خاموش کردن آن صدا، تنها راه زنده ماندن خودش بود.
هق‌هق‌های دختر‌بچه آرام نبود.
از گوشه‌های دلش بالا می‌آمد،
مثل مهی سرد که بی‌اجازه تمام بدنش را در بر می‌گرفت،
در استخوان‌هایش می‌نشست،
و نفس کشیدن را سخت می‌کرد.
و او هر روز،
کمی بیشتر از دیروز سیاه می‌شد.
کمی دورتر از خودش.
کمی بی‌صدا‌تر.
تا جایی که دیگر نمی‌دانست
دختر‌بچه زندانی است…
یا خودش.»

من بهترین دوستا شاید از چنل ها پیدا کردم
آدمایی که هیچ وقت از ارتباط باهاشون ناراحت نیستم
چه اونایی که همچنان دوستیم چه اونایی که نه

فردا مطمنن از امروز روز بهتری دارم!
میدونید چرا؟

یک دلیل و یک جمله کافیه
یک کلاس دارم زنگ آخر وقتی میرم سرشون دو تا بچه ها شیرینشون هر جلسه میگن
اقا شمااا چه چرا این همه بوی خوب داریددد
روی بهشتتت
اصلا نمیتونم بگم اون لحظه چقدر خوبهههه

یا یک کلاس دیگه دارمم
میرم سر اینا هفتمی هستن
پنج شیش تاشون عین گنجشک دوم جمع میشن میگن اقا صما بهترین معلم دنیایی
ما خیلی دوستون داریممم
نمیشه هر جلسههه بیایید سر ماا
التماس میکنننااااا

اینم غبت امشبمون.

برو گشت هايت را بزن! راه هايت را برو، دست هايت را بگير، برگردی چای هم دم كشيده..

- صابر ابر‍ 

«شایدم دستای ما واسه اینکه همه چی رو با هم داشته باشیم زیادی کوچیکه.»