_حلما

میروم آنجا که ...
دلی بهرِ دلی تب دارد ،
عشق زیباست و حرمت دارد ...!

سهراب سپهری

‏یه نقطه بعدِ از دست دادن هست که فقدان‌رو می‌پذیری و اون غمو به عمیق‌ترین جای قلبت می‌سپری. اون آتیش زیر خاکستر تا ابد همون‌جاس و توی اون نقطه آدمیزاد قوی‌ترین ورژن خودشو می‌بینه.

من که فعلا سرشو گرفتم، تا بعدا سامونم بگیرم.

‏من کاملا یهویی و بدون دلیل:))))))))))))))))

شاعر قشنگ میگه:

"از درون، آشفته و ظاهر چو کوهی استوار
رنج ها اینگونه ما را مرد بار آورده اند!"

روزتون بخیر🌻

امروز دارم چنلم به گند میکشما

با او می‌توانستم بعد از گریه‌های بلند،
به چیزهای کوچک بخندم..

همه تنها هستند،
اما آدم عاشق تنهاتر است؛ وقتی می‌بیند معشوقش هم توان درک او را ندارد، تنهایی‌اش عریان‌تر می‌شود.

دروغ در ابتدا پیروز می‌شود و حقیقت در پایان.

_این دانش آموزام که استوری هامو لایک میکنن هر کدوم مسمتر کمکشون میکنم
معرفت دارن

از تاریکی های درونت بهم بگو من باز هم طوری نگاهت میکنم که انگار خورشیدی …💖

«جنون امانش را بریده بود.
از توی سایه ماندن خسته شده بود؛ از زندگی کردن در نیمه‌ای که هیچ‌وقت نور ندید.
تهِ قلبش دختر‌بچه‌ای زندانی بود.
با زانوهای بغل‌گرفته و چشم‌هایی که از گریه سوخته بودند.
اما او به او اهمیتی نمی‌داد.
هر بار که صدای هق‌هقش بلند می‌شد، با تمام قدرت سرکوبش می‌کرد؛
انگار خاموش کردن آن صدا، تنها راه زنده ماندن خودش بود.
هق‌هق‌های دختر‌بچه آرام نبود.
از گوشه‌های دلش بالا می‌آمد،
مثل مهی سرد که بی‌اجازه تمام بدنش را در بر می‌گرفت،
در استخوان‌هایش می‌نشست،
و نفس کشیدن را سخت می‌کرد.
و او هر روز،
کمی بیشتر از دیروز سیاه می‌شد.
کمی دورتر از خودش.
کمی بی‌صدا‌تر.
تا جایی که دیگر نمی‌دانست
دختر‌بچه زندانی است…
یا خودش.»