عاشق انسان‌ها با روح‌های رمانتیک هستم. کسایی که دوستی‌هاشون رو انگار مثل یک خاطره بی‌نهایت در یک ظرف شیشه‌ای نگه می‌دارن. علاقه‌شون به درخت‌ها و تغییرات رنگ آسمون همیشگیه. طوری بغل می‌کنن انگار آخرین دفعه‌ست و جمله "دوستت دارم" رو راحت به زبون میارن. قلب‌شون هم سبک‌تر هست از پر و هم سنگین‌تر از کره‌ی زمین. چشم‌هاشون غم داره و لبخند. از اون آدم‌هایی که با خودت می‌گی، یعنی به طور حقیقی دوست‌داشته‌شدن توسط‌شون چه احساسی داره. آدم‌هایی که امن هستن. مثل یک نسیم خنک در عصر تابستون. وقتی که می‌تونی چشم‌هات رو ببندی و به بدن و ذهنت اجازه بدی آروم بگیرن.

نیکوتین.

فکر نکنم اینکه کسی نباشه که زنگش بزنی مصداق تنهایی باشه
یا شاید هم هست خودمو گول میزنم

توی اتوبوس برم از خستگی بیهوش ام مطمنمممننتتتتتاااا

تف.

غم میبارد:)

ما کاملا زنده نیستیم
مگر اینکه کسی ما را
دوست داشته باشد ...🌱

موسیقی چیزی است که با آن می‌شود حماقتی مثل زندگی را تحمل کرد.

رفتم یه چت قدیمی خوندم
اون طرف لاکپشت داشت که در مورد لاکپشتش حرف می‌زدیم که الان مرده 🥲
یاد لاکپشت خودم افتادم
غم لاکپشت خودمم واسع زنده شد آخر شبییی

خواب خوبی بودش

میخوام بشینم تا شب گریه کنم.

چرا خواهر

دهنم این همه شور شده فکر نکنم حالا حالا ها شوری از بین بره

این همه میگن جنوب و بوشهر و اینا شرجی حس میکنم گول همش
هوا که اینجا رویایی هست

این پیامو فور کنید
فولدر بزنیم برای چنل های قشنگتون☕

دریا غم های آدما رو می‌شوره می‌بره....

:)))