شهرعرفان

فیلم کوتاه ماه جان

4.21K viewsedited 12:49

من هنرمند مردم‌ هستم

خودم و هنرم را وقف مردم دیارم می‌کنم

متولد سال 41 در روستای قادرآباد تربت‌جام است. چین و شکن روی چهره‌اش گویای عمری است که صرف هنر کرده و دستار سفیدی که بر سر دارد و جامه سفیدی که در اغلب موارد می‌پوشد، علاوه بر اینکه بین حرفه و پوشش هماهنگی ایجاد کرده، بیانگر زادگاهی است که به آن عشق می‌ورزد.

اعظم شکوری/ سرویس هنر،خبرگزاری رضوی
متولد سال 41 در روستای قادرآباد تربت‌جام است. چین و شکن روی چهره‌اش گویای عمری است که صرف هنر کرده و دستار سفیدی که بر سر دارد و جامه سفیدی که در اغلب موارد می‌پوشد، علاوه بر اینکه بین حرفه و پوشش هماهنگی ایجاد کرده، بیانگر زادگاهی است که به آن عشق می‌ورزد. برخلاف ظاهر و صورت جدی‎اش، مثل اکثر هنرمندان این خطه، بسیار مهربان، ساده و خونگرم است، این مهربانی در همه زوایای زندگی غلام‌رسول صوفی ریشه دوانده و استاد، از جان و دل برای دوستداران هنر مایه می‎گذارد و زندگی خود را وقف هنر خویش می‎کند.
تار درمانی
استاد صوفی از آغاز علاقه‌اش به هنر موسیقی چنین می‌گوید: «هم‌زمان با شروع دوره دبستان یعنی از 7سالگی خوانندگی را آغاز کرده‌ام و با رسیدن به دوران نوجوانی یعنی از حول و حوش 16 سالگی، نوازندگی را نیز شروع کردم». به گفته استاد، نواختن بر تار، خاتمه‌ای است بر تمامی مشکلات و احوالات بد این دوران زندگی و چه زیباست درمان احوالات بد درونی

برای آموزش ساز دوتار، دو ماه زمان کافی است. اما اگر در دریای عمیق و بیکران آن غرق شوی، پایانی برای آموختن وجود نخواهد داشت. دوتاری که من با آن می‎نوازم، هجده پرده و یک نیم پرده دارد و آن را در فاصله پنج یا شش کوک می‎کنم. خوشبختانه علاقه‌مندان به این ساز در بین نسل جوان رو به افزایش هستند و این بسیار خوشحال‌کننده است

با احساسات نابی برخاسته از نوای تار یا به عبارتی چه زیباست این تار درمانی!
پسرم، رفیق هنری‌ام
حرف از فرزندان که می‌شود، گل از گل استاد می‌شکفد: «چهار فرزند دارم. رضا و عارف در کنار من نوازندگی می‎کنند و دو پسر دیگرم به سوارکاری و پرورش اسب مشغول‌اند. عارف، رفیق هنری من است و در تمام عرصه‏ های هنری پا به پای من بوده و هست. هنر در او بیشتر حالت ذاتی داشته و من به کمک خودش این هنر ذاتی را پرورانده‎ام. عارف از 5 سالگی شروع به نوازندگی کرده و الان در کار خود بسیار خبره و وارد است».
ساز اصیل دوتار
تار و پود روح هنرمندان خطه تربت‌جام، با ساز دوتار آمیخته است. استاد صوفی درباره این ساز سنتی و خاطره‌ساز توضیح می‌دهد: «ساز دو تار، بسیار اصیل و قدیمی است و در ساخت نوع اصلی آن، از چوب درخت توت استفاده می‎شود. برای آموزش این ساز، دو ماه زمان کافی است. اما اگر در دریای عمیق و بیکران آن غرق شوی، پایانی برای آموختن وجود نخواهد داشت. دوتاری که من با آن می‎نوازم، هجده پرده و یک نیم

به دلیل عشق زیادم به هنر و جوانان این مرز و بوم و از طرفی به خاطر عِرق زیادی که به موسیقی مقامی دارم و نمی‏ خواهم به دست فراموشی سپرده شود، دوره ‏های هنری به صورت رایگان و اغلب در منزل خود برای هنردوستان برگزار می‏ کنم. در زندگی خود همیشه به این جمله پایبند بوده ‏ام که: «دیگران کاشتند و ما خوردیم... ما بکاریم دیگران بخورند.

پرده دارد و آن را در فاصله پنج یا شش کوک می‎کنم. خوشبختانه علاقه‌مندان به این ساز در بین نسل جوان رو به افزایش هستند و این بسیار خوشحال‌کننده است».
اساتید الگو
ساز سنتی دوتار و مقام‌های به یادماندنی‌اش، سال‌هاست سینه به سینه و نسل به نسل از پدر به فرزند و از استاد به شاگرد منتقل می‌شود. استاد صوفی از اساتیدی که از آن‌ها آموخته، این‌طور یاد می‌کند: «مرحوم پورعطائی و دُرپور و همچنین استاد عبدالله امینی به دلیل سوابق درخشان و میزان محبوبیت زیاد بین مردم، همیشه الگوی من بوده و هستند. این اساتید بزرگوار، همه صاحب سبک‌اند و کار آن‌ها همیشه سرلوحه کار و زندگی هنری من است».
ما بکاریم دیگران بخورند
عشق به انتقال داشته‌هایی که سال‌ها با رنج و مرارت، به دست رسیده، به نسل پویا و جوان امروز، در وجود استاد صوفی همواره شعله‌ور است و استاد، با چه اشتیاقی دراین‌‌باره صحبت می‌کند: «به دلیل عشق زیادم به هنر و جوانان این مرز و بوم و از طرفی به خاطر عِرق زیادی

از نظر ارج و قرب نهادن به موسیقی مقامی و هنرمندان این عرصه، اوضاع پایتخت بهتر از مشهد و شهر خودمان است. از طرف دیگر به دلیل نبود

3.36K viewsedited 08:42