شهرعرفان

دختر دکتر در حالی که اشک چشمانش را فرا گرفته است و قادر به حرف زدن نیست، از سالهایی یاد می کند که مردم مهربان تربت جام با آغوش باز او را پذیرفتند ، و او هم الحق برای این مردم سنگ تمام گذاشت و دینش را با تمام وجود ادا نمود . او 40 سال به این مردم خدمت کرد .
@jamtorbat
به درون مردمی رفته ام که از رازهای ناگفته زندگی دکتر قصه های پر غصه ای دارند . پای صحبت کسانی نشسته ام که شاهد غمها و شادیهای دکتر بوده اند ، آنها می گویند ما شاهد بوده ایم که دکتر در حالیکه چشمانش می گریست ، بر روی بیمارانش لبخند می زد ، آنها می گویند ما شاهد بوده ایم در حالی دکتر به سختی نفس می کشید حاضر به ترک « تشک » طبابت خود نبود. او می گفت بیماران من نباید تنها بمانند . آنها می گویند شبهای سرد زمستانی دکتر در منزلش سوخت نداشت و گلایه ای هم نمی کرد .

دکتراحمد جامی – پزشک دارو ساز و متعهد تربت جام – در مورد سالهای آشنایی با دکترمی گوید :

من تازه فارغ التحصیل شده بودم و چون شاگرد اول دانشکده بودم می خواستم ، از بورسیه دولت در این باره استفاده کنم و برای تحصیل به خارج از کشور بروم . در این مورد با دکتر کوثری مشورت کردم ، او با تمام وجود مخالفت کرد و گفت : زودتر به شهر خودت بیا این مردم به امثال شما احتیاج دارند ، دارو کمیاب است و داروخانه کم ، بیا و داروخانه ای تاسیس کن. من تحت تاثیر حرفهای او به شهر خودم آمدم و دیگر فکر رفتن به خارج را نکردم .

او می گوید فکر می کنم سال 1367 بود زنده یاد دکتر اغلب سالها در شبهای عید نوروز سکه یک ربعی ، به کسانی که به دیدنش می رفتند عیدی می داد .
@jamtorbat
در یکی از همان شبهای نزدیک عید در حالی که هنوز سرمای زمستان وجود داشت و برف زیادی در کف خیابان ها بود ، حدود ساعت 9 شب به دیدنش رفتم ، خوشحال شد و گفت باید جایی برویم ، بلند شو و ماشین را روشن کن ، در حالی که مسیر خیابانها را به سختی طی می کردیم گفت : ماشین را به سمت محله فقیر نشین شهر هدایت کن . ده آدرس دارم که باید به درب خانه هایشان برویم.

دکتر احمد درحالی که بغض گلویش را گرفته می گوید : من خودم شاهد بودم که آ ن زنده یاد چگونه آدرس دقیق فقیرترین مردم را داشت تا نیمه های شب به درب منازل یکایک آنان رفتیم . بچه ها می گریستند و دکتر هم می گریست . به در خانه ای رفتیم که صاحب خانه در منزل نبود دکتر به همسایه اش سفارش کرد اگر آمد ، بگویید بیاید منزل من و همان شخص نیمه های شب به منزل دکتر آمد. دکتر به او گفت : خوب شد تو آمدی و گرنه من مجبور بودم در این سرما دوباره ، به درب منزل تو بیایم و سکه اش را در شعله چراغ کم سویی که در خانه دکتر می سوخت ، گرفت و رفت و من صدای هق هق گریه مرد را در انتهای کوچه می شنیدم ، که می گفت :
بچه هایم فردا لباس نو خواهند پوشید .... دکتر می گریست و ما نیزگریستیم.

دکتر احمد جامی در مورد خاطرات دیگر آن سالها می گوید :

شبی شخصی که ظاهر آراسته ای داشت ، به مطب دکتر در منزلش آمد طبق معمول جایی که برای نشستن نبود. اطراف دکتر روی زمین هر چه بود دارو بود که همه را به رایگان به بیماران میداد و انبوه کتابهایی که مونس شبهای تنهایی دکتر بود . به زنده یاد دکتر گفت : کاری خصوصی دارم و دکتر ضمن اشاره به من گفت ایشان از خودمان است، بفرمایید.

آن شخص بعد از کمی تامل گفت : من ثروتمند بوده ام ، حالا چیزی ندارم از مشهد خدمت رسیده ام ،می خواهم به من کمک کنید... دکتر بعد از شنیدن حرفهایش گفت : راستش من چیزی ندارم می بینی که خانه ام اجاره ایست و سقفش نیز هر لحظه ممکن است فرود بیاید . مال منال دیگری هم ندارم . یک ریال هم از پول ویزیت به جیبم نمی رود و هر چه هست خرج همین دردمندان بیچاره می شود. من فقط با حقوق دوران بازنشستگی ام، زندگی می کنم چند آلبوم تمبر با ارزش قدیمی دارم که شاید 150 هزار تومان ارزش داشته باشد. در حالی که من با حیرت نظاره گر صحنه بودم، دکتر آنها را به او داد و گفت : قرض می دهم بفروش هر وقت وضع مالی ات خوب شد دوباره بیاور که این پول باید، خرج مردم شود . آن شخص رفت و سالی بعد در حالی که 25 هزار تومان در جیب داشت به دیدن دکتر آمد ، دکتر وقتی مبلغ را دید گفت برو عزیز من ... پول را نگرفت و آن مرد هم رفت ...
@jamtorbat
دکتر احمد ،در مورد سایر خاطرات خود می گوید : در طی 15 سالی که با ایشان بودم از مناطق مختلفی از کشور بدون این که نام شخص را بدانیم ، به حساب دکتر پول می آمد و یا به حساب داروخانه ما و می گفتند این پولها را به دکتر بدهید تا دارو تهیه کند و به محرومان بدهد . دکتر هم همیشه تا آخرین ریال آنها راخرج مردمی می کرد که به آن احتیاج داشتند.

944 views11:02