از اون جایی که باشگاه امروزُ کنسل کردم، پاشید بریم درس💡

وقتی که به پست‌هام ری اکشن میزنید این شکلی میشم:

امروز، روزِ بی‌خیالِ همه‌چیز بودن بود.
بی‌خیالِ بخش، بی‌خیالِ امتحان، بی‌خیالِ مشکلات و حتی بی‌خیالِ آینده.
امروز فقط و فقط برای امروز زندگی کردم؛ برای کتابی که مقابلم بود، رمانی که مدت‌ها خوندنش رو به تعویق انداخته بودم، فیلمی که مدت‌ها به خودم قول داده بودم تماشاش کنم و غذایی که عاشقش بودم و بالاخره فرصت کردم درستش کنم.
امروز قرار نبود به چیزی برسم، چیزی رو جبران کنم یا نگران فردا باشم.
امروز فقط می‌خواستم زندگی کنم؛ همین‌قدر ساده، همین‌قدر دوست‌داشتنی. :)

آشپزی و پختُ پز خود تراپیه🤍

به وقتِ کلاس و مبحث UTI :))

قرار نبود کمال‌گرا نباشه؛
قرار بود کمال‌گرایی دیگه مانع حرکتش نباشه.
دو ماه تمرین، تغییر نگرش و قدم‌های کوچیک؛
و این صدای یک تغییره. 🩷

وقتی می‌بینم بچه‌هام برای رسیدن به موفقیت، حتی جلوی خودشون می‌ایستن، با عادت‌های اشتباهشون روبه‌رو می‌شن و یکی‌یکی کنار می‌ذارنشون، واقعا ذوق می‌کنم. :)

یکی از دلایلی که عاشق شغلمم، دقیقا همینه.
تلاش کردن آدم‌ها همیشه من رو هم به تلاش کردن، بلند شدن و ادامه دادن ترغیب می‌کنه.
وقتی اطرافم پر می‌شه از آدم‌هایی که هنوز امید دارن، برای خواسته‌هاشون می‌جنگن و با وجود تمام سختی‌ها دست از تلاش نمی‌کشن...
وقتی می‌بینم دونه‌دونه تیک می‌زنن To-do list آرزوهاشون رو...
مگه می‌شه من از این همه انگیزه و امید انرژی نگیرم؟