هر وقت احساس کنترل نداشتن روی زندگیم میکنم ناخودآگاه شروع میکنم به خوندن کتابای قدیمیم

اون زمان هنوز این کلیشه هایی که ما امروز میبینیم راجب کاراکتر‌ها و عناصر مختلف داستانی (اینجا موجودات فضایی و سفینه‌هاشون) وجود نداشتن

برای همین توصیف نویسنده های اون زمان از این چیزا خیلی خام و قشنگه

مثل بچه‌ای که برای اولین بار تو عمرش سوار هواپیما شده

Faster than the speed of light
Watching as your dreams take flight
I think I should stand and fight
Then disappear into the night

WIP

ذره‌ ذره‌ش هاشوره

و کل هیکلش شاید یک دهم کل تصویرسازی باشه

چرا دارم با خودم این کارو میکنم

من از وقتی که خیلی بچه بودم انیمه میدیدم و تا سیزده/چهارده سالگی 99,9 درصد آهنگایی که گوش میدادم فقط اوپنینگ و اندینگ و آهنگای مربوط به انیمه های مختلف بود

اولین بار تو عمرم که به یه آهنگ نامربوط به انیمه علاقه‌مند شدم و نشستم پشت سر هم گوش دادم همین آهنگ دیوید بویی بود

لوگو