"اگر می‌توانم دوردست ها را ببینم به این خاطر است که بر شانه‌ی غول ها ایستاده‌ام"

یه دانشمند امروزی می‌تونه مطالب جدیدی رو کشف کنه چون قبل از اون دانشمندای دیگه مطالب قبلی رو کشف کردن

معروف ترین کسی که تو دوران معاصر از این جمله استفاده کردن ادیسونه
سر همین خیلیا به اشتباه فکر میکنن این حرف از خود ادیسونه

ولی به احتمال زیاد برمیگرده به یکی از افسانه های یونان
افسانه ای که توش یه غول نابینا به اسم اوریون یه کوتوله به اسم سدالیون رو روی شونش حمل میکرد تا راهو بهش نشون بده.

باورش برام سخته این آهنگ از همون بندیه که Bombshell رو خوندن

اون کجا این کجا

از اون زمان های انگشت شماری که کارام توی توییتر توسط افراد زیادی دیده میشن (مثلا آخری تا الان 105K ویو خورده) و میرن تایملاین کلی آدم غریبه اصلا خوشم نمیاد
مخصوصا بخاطر اینکه یوزرای توییتر بای‌دیفالت توهم فرهیختگی و دانایی دارن
یهویی ملتی که سرانه‌ی مطالعه‌ش با احتساب اخبار و روزنامه و قرآن و مفاطیح "دوازده دقیقه" در روز محاسبه شده واسه ما منتقد هنری میشن

نمیگم کارام‌ اشکالی ندارن و کسی حق نداره بهشون گیر بده
ولی چون تو عمرم اندازه‌ی موهای سرم استاد هنر داشتم تفاوت انتقاد سازنده با کسشر گفتن رو خوب تشخیص میدم

ماهیچه

بالاخره یکم تایمم آزاد شد

توصیف نویسنده ای که بیشتر از صد و سی سال پیش زندگی می‌کرده از اسلحه‌ی لیزری

هر وقت احساس کنترل نداشتن روی زندگیم میکنم ناخودآگاه شروع میکنم به خوندن کتابای قدیمیم

اون زمان هنوز این کلیشه هایی که ما امروز میبینیم راجب کاراکتر‌ها و عناصر مختلف داستانی (اینجا موجودات فضایی و سفینه‌هاشون) وجود نداشتن

برای همین توصیف نویسنده های اون زمان از این چیزا خیلی خام و قشنگه

مثل بچه‌ای که برای اولین بار تو عمرش سوار هواپیما شده