کتابا اجزای ذهن و روانمو کنار هم نگه میدارن. حتی اگه بلافاصله نخوندمشون اینکه توی اتاقم و کنار جایی که میخوابم یه عالمه کتاب هست باعث میشه شبا راحت تر سرمو بذارم رو بالشت.

هر کتاب چیزی بیشتر از یه مشت کاغذ نیست، اما اینکه چطور یه نویسنده میتونه با کنار هم گذاشتن کلمات کنار هم اون چند تا تیکه کاغذ رو به دنیای کوچیکی تبدیل کنه که من با لمس کردن و خوندنش احساس امنیت میکنم بزرگترین سوال تو ذهنمه

اینم تصویر سازی یکی از صحنه های مورد علاقم از یکی از همون کتاباست
ولی دلم نمیخواد تا تموم نشده بگم چه کتابیه.

مزش میره

قبل از اینکه نصبش کنم خیلی منتقدا تو سایتا گفته بودن خسته‌ کننده‌ست
ولی من عاشق این شدم که یه فضانورد تنها باشم و تنهایی تو سیاره های مختلف که هر کدومشون طبیعت و ظاهر خاص خودشو داره بچرخم

موقع بازی کردنش همش یاد اون حرفی میوفتادم که بعضیا میزدن "برای ماجراجویی در زمین خیلی دیر و برای ماجراجویی در فضا خیلی زود به دنیا آمدیم."

اگه توی یه دنیایی که آدما توش راحت به سفرای فضایی میرفتن زندگی میکردیم خیلی دلم میخواست جای شخصیت اصلی این بازی باشم
تنهای تنها، فقط من و دنیاهای کاملا جدید و دست نخورده ای که باید کشف و طبقه بندی بشن.

He's alive guys , he's just busy with life

Have a beautiful song while we're at it

IF I HAVE SEEN FURTHER [THAN OTHERS], IT IS BY STANDING ON THE SHOULDERS OF GIANTS.

من زندم