چون کتابو‌ نخوندم نمیدونم که کدومشون بیشتر به کتاب وفادار بودن اما موقع تماشای نسخه‌ی آلمانیش واقعا بهم خوش گذشت
شخصیتاش دوست داشتنی بودن، فضاسازی فیلم با وجود اینکه مال چهل سال پیشه واقعا قشنگ بود و داستان واقعا هیجان داشت و بیننده رو درگیر خودش میکرد. جوری که بعضی جاها همش استرس مردن و آسیب دیدن کاراکترا رو داشتم.

اما از اون طرف دقیقا بخاطر چیزی که اینجا گفتم تماشای نسخه ی روسیش زجرآور بود.
فیلم از نظر فضاسازی و طراحی صحنه ها واقعا خیلی خوب بود. همه‌ی صحنه ها یه جوری اون آب و هوا و جو مرطوب و کثیف و قرون وسطایی که ادم انتظار داره از یه جامعه ی بدوی و عقب مونده ی اون شکلی ببینه رو داشتن که بعد از دیدن فیلم حس میکردم خودمم کثیف شدم و باید برم حموم

ولی کارگردان یه جوری تو نشون دادن فضای بدوی و کثیف آرکانار اعراق کرده بازیگرا از اول تا آخر فقط دارن جلوی دوربین بالا میارن و تف میکنن آروغ میزنن و فین میکنن حالا اون وسط یه بازی‌ای هم میکنن.
و بدون اینکه ذره ای هیجان و عشق به شحصیت ها و کنجکاوی برای دونستن پایان ماجرا تو دل مخاطب ایجاد کنه داستانو سه فاکینگ ساعت کــــش داده

نحوه‌ی روایت داستان فیلم و دیالوگاشم اونقدر نامفهومه که اگه کتاب رو نخونده باشی یا نسخه ی آلمانیشو ندیده باشی و هیچ آشنایی قبلی با این داستان نداشته باشی اصلا قرار نیست بفهمی کاراکترا دارن راجب چی حرف میزنن و چه اتفاقی داره میوفته و چرا همه اینقدر از دست هم عصبانی‌ان

فیلم مثلا میخواد کم دیالوگ باشه و مثل شاهکارای سینما با تصویر و تکنیکای بصری بهت نشون بده که داری چی میبینی و سه ساعت کامل وقت داره تا همینکارو بکنه اما هیچوقت این کارو نمیکنه و فقط تو سی‌ ثانیه‌ی اولش یه راوی مثل ویکیپدیا برات میگه که اینجا یه سیاره ی دیگه‌ست و بلا بلا بلا...
و سه ساعت باقیمونده ی فیلم همون نمایش کسل کننده ایه که بالاتر گفتم

تم کلی کتاب انتقاد به حاکمای دیکتاتوریه که سعی میکنن جلوی پیشرفت و اگاهی مردم رو بگیرن و ادای احترام به همه‌ی کساییه که با قلمشون با شمشیر اون دیکتاتورا جنگیدن
ولی "به نظر من" اقتباس 2013ـش اصلا همچین چیزیو نشون نمیده و فقط حال به هم زنه
و درک نمیکنم که چرا درست وسط پوسترش درشت نوشته Masterpiece

پس به نظرم بهترین روش ها برای تجربه کردن داستان Hard to be a god کتابش و اقتباس 1989 ان
داستانش واقعا جالبه

آهنگ اندیگ Hard to Be a God 1989

البته این احتمال رو هم در نظر میگیرم که شاید من اشتباه میکنم و دارم گه میخورم
ولی cmon

Day 28

#100daysofsketching

این اینجا باشه
تا ببینم میتونم وارد فاز بعد بشم و پرتره ی رنگی بکشم یا نه

همیشه از طبیعت بی‌جان بدم میومد

از همون لحظه ای که اجدادمون ده‌ها هزار سال قبل از میلاد شروع کردن به نقاشی روی دیوار غارا همیشه روغن عضو جدانشدنی این نقاشیا بود.
انسان های اون زمان فهمیده بودن که اگه پودر ذغال، گچ و گِل اُخرا (خاک قرمز رنگ) رو با چربی‌ای که از بدن حیوونا به دست میارن قاطی کنن، رنگ چرب و چسبناکی به دست میاد که خیلی راحت به دیواره‌ی سنگی و ناهموار غار میچسبه و اونجا برای آیندگان ابدی میشه

کلا هر رنگی که ما باهاش نقاشی میکنیم از پیگمنت های رنگی ساخته شده که قدیما به طور سنتی از پودر کردن سنگای رنگی، استخون و فلزات اکسید شده به دست میومدن و الان به صورت شیمیایی تو کارخونه
یکی عجیب تریناش که راجبش خوندم رنگ Indian yellow یا زرد هندیه که روش سنتی تهیه کردنش از و ذرات ته نشین شده تو ادرار گاو هاییه که برای همین منظور فقط با برگ انبه تغذیه میشدن

و برای استفاده کردن از این پودر رنگی باید با یه چیزی قاطیش کنن که این پیگمنت رو با خودش حمل کنه و ما بتونیم به واسطه‌ی اون برس داریم و روی سطح نقاشی بذاریمش
مثلا توی آبرنگ با صمغ عربی مخلوطش میکنن. وقتی قلم موی خیس رو روی قرص آبرنگ میمالیم صمغ عربی توی آب حل میشه و به قلم موی ما میچسبه و دونه های رنگ رو هم با خودش میاره

از اونجایی که انسان های اولیه این کارو با چربی انجام میدادن میتونیم بگیم که قدیمی ترین تکنیک نقاشی دنیا رنگ روغنه. که تا امروز دووم آورده و هنوزم پر استفاده ترین تکنیکه
با پیشرفت علم تو دوره‌ی رنسانس هنرمندا فهمیدن که بهترین گزینه روغن های گیاهی‌ان
و چیزی که امروزه بیشتر از همه استفاده میشه روغن دانه‌ی کتانه

همه ی اینا رو گفتم که بگم تنکیک رنگ روغن خیلی معنی خاصی برام داره
احساس میکنم دارم میراث و Legacy اون غارنشینی که اولین بار ذغال سیاه رو با چربی ماموتی که اون روز شکار کرده بودن قاطی کرد ادامه میدم.

یکم اطلاعات بیشتر راجب زرد هندی بدم