از کجا شروع کنم

اوکی گمونم الان میدونم میخوام‌ چی بگم

#review
من اصلا مشکلی با اینکه یه داستان تو هر مدیایی (کتاب، فیلم، انیمیشن و...) سعی کنه حال آدمو به هم بزنه ندارم. اگه مشکل داشتم "اسلشر" که کلا فلسفه‌ش نمایش خون و دل و روده‌‌ی بیرون ریخته‌ی آدماست یکی از ژانرای مورد علاقم نبود
انسان طی میلیون ها سال تکامل یاد گرفته از بعضی چیزای آلوده مثل غذای فاسد، خون، مدفوع و.... چندشش بشه و این قضیه بخشی از ژن و غریزه‌مون شده، چون این چیزا آلوده‌ن و میتونن زندگیمونو به خطر بندازن

پس حس انزجار یکی از قوی ترین احساسات آدمیزاده و برای نویسنده ای که می‌خواد پیام داستانشو تو مغز مخاطب حک کنه ابزار کاملا مناسبیه

"اما" یه داستان باید در کنار این ویژگی شخصیت های دوست داشتنی و یه داستان با کیفیت و درگیر کننده داشته باشه تا مخاطب با اشتیاق فیلمو از اول تا آخر تماشا کنه، نگران عاقبت کاراکترا بشه و درکنار همه ی اینا پیام نویسنده رو هم دریافت کنه.
اگه یه فیلم کاراکترایی که آدم حتی رغبت نمیکنه بهشون نکاه کنه و یه داستان خسته کننده داشته باشه و از اون طرف تمام تمرکزشو گذاشته باشه رو برانگیختن حس انزجار مخاطب، تماشا کردنش به یه تجربه‌ی عذاب آور تبدیل میشه که هر آدم عاقلی برای تموم شدنش لحظه شماری میکنه

و همه ی اینایی که تا حالا گفتم دقیقا همون نکاتیه که فیلم Hard to Be a God 2013 هیچ بویی ازشون نبرده

تو سال 1962 میلادی نیکیتا خروشچف، رهبر وقت اتحاد جماهیر شوروی پاشد و تو یه سخنرانی با یه لحن تند هر چی از دهنش درمیومد به هنرمندای اون زمان تو جامعه ی روسیه گفت و دستور داد سانسور های شدیدی رو آثار هنری و ادبی اعمال بشه.

دو سال بعد که خروشچف برکنار شد، تو سال 1964 دوتا برادر روس به اسم آرکادی و باریس استروگاتسکی که اعصابشون از دست این حرفای نیکیتا خط‌خطی شده بود پا شدن و یه کتاب علمی‌تخیلی نوشتن به اسم "Hard To Be A God" یا "خدا بودن سخت است" نوشتن که به فارسی هم ترجمه شده.

باریس بعدا یه جا گفته که "کشور را گستاخان احمق و بی ذوق و استعدادی اداره می‌کنند که دشمن فرهنگ و زیبایی هستند."
و داستان کتابشونم جوریه که انگار برای بال و پر دادن و خوروندن مفهوم همین نقل‌قول به مخاطب نوشته شده.

داستان کتاب تو آینده ای اتفاق میوفته که انسان ها یه سیاره‌ی جدید کشف کردن به اسم آرکانار
روی این سیاره موجوداتی زندگی میکنن که دقیقا شبیه‌ انسان هان، اما از نظر پیشرفت علم و تکنولوژی هشتصد سال آزگار از ما عقبن و الان درست وسط دوره‌ی قرون‌ وسطی و عصر تاریکی خودشون قرار دارن

چند تا دانشمند زمینی مخفیانه به این سیاره فرستاده شدن. بهشون دستور داده شده که بین مردم آرکانار زندگی کنن و فرهنگ این مردم رو که انگار دقیقا آینه‌ی گذشته‌ی خود ماست رو مطالعه کنن.

داستان از جایی شروع میشه که ویلن اصلی داستان، یعنی وزیر ارشد پادشاهِ آرکانار که اسمش "دُن ریبا"ست و یه ارتش از سربازای تحت فرمان خودش به اسم "سپاه خاکستری" رو در اختیار داره دستور قتل همه‌ی دانشمندا، مخترع ها و هنرمند های توی جامعه رو میده چون وجودشون رو تهدیدی برای بقای حکومت میبینه.

و شخصیت اصلی داستان که یکی از دانشمندای زمینیه به اسم انتونی، با اسم "روماتا"داره توی این سیاره بین مردم زندگی میکنه و هویت یه اشراف زاده ی مورد احترام رو داره
اما وقتی میبینه دانشمندا و هنرمندایی که میتونستن سطح زندگی مردم رو ارتقا بدن و این سیاره رو وارد دوران رنسانس خودش بکنن چطور دونه دونه کشته میشن، تصمیم میگیره خودش نقش خدا رو بازی کنه و با قدرت و دانشی که داره باعث نابودی ارتش خاکستری و پیشرفت این سیاره بشه
اما خدا بودن اصلا به اون آسونی که فکر می‌کنه نیست...

اونی که ساخت روسیه‌ست معروف تره و اگه Hard to be a god رو تو گوگل سرچ کنید با اولین نتیجه میاد بالا . عجیب هم نیست چون کارگردانش الکسی ژرمن معروفه
اما اون که ساخت آلمانه اونقدر اندرریتد و ناشناخته ست که هیچ جا نبود و من مجبور شدم از تورنت دانلودش کنم
و اصلا انتظار نداشتم که این یکیو بیشتر دوست داشته باشم

چون کتابو‌ نخوندم نمیدونم که کدومشون بیشتر به کتاب وفادار بودن اما موقع تماشای نسخه‌ی آلمانیش واقعا بهم خوش گذشت
شخصیتاش دوست داشتنی بودن، فضاسازی فیلم با وجود اینکه مال چهل سال پیشه واقعا قشنگ بود و داستان واقعا هیجان داشت و بیننده رو درگیر خودش میکرد. جوری که بعضی جاها همش استرس مردن و آسیب دیدن کاراکترا رو داشتم.

اما از اون طرف دقیقا بخاطر چیزی که اینجا گفتم تماشای نسخه ی روسیش زجرآور بود.
فیلم از نظر فضاسازی و طراحی صحنه ها واقعا خیلی خوب بود. همه‌ی صحنه ها یه جوری اون آب و هوا و جو مرطوب و کثیف و قرون وسطایی که ادم انتظار داره از یه جامعه ی بدوی و عقب مونده ی اون شکلی ببینه رو داشتن که بعد از دیدن فیلم حس میکردم خودمم کثیف شدم و باید برم حموم

ولی کارگردان یه جوری تو نشون دادن فضای بدوی و کثیف آرکانار اعراق کرده بازیگرا از اول تا آخر فقط دارن جلوی دوربین بالا میارن و تف میکنن آروغ میزنن و فین میکنن حالا اون وسط یه بازی‌ای هم میکنن.
و بدون اینکه ذره ای هیجان و عشق به شحصیت ها و کنجکاوی برای دونستن پایان ماجرا تو دل مخاطب ایجاد کنه داستانو سه فاکینگ ساعت کــــش داده