زمانی که ولز این کتاب رو نوشت هنوز هفتاد سال مونده بود تا بشر تو سال 1969 روی ماه پا بذاره
و همین الانم که تقریبا شصت سال ازش گذشته بجز ماه هیچ جای دیگه ای نتونستیم بریم
این یعنی ما در برابر اون موجوداتی که میتونن از کهکشان و منظومه ها بگذرن یا ایکی ثانیه از مریخ خودشونو به زمین برسونن احتمالا حتی از بومیای جزایر اقیانوس آرام هم ضعیف تریم که وقتی اروپایی ها با توپ جنگی و تفنگ رفتن سراغشون هنوز تو دوره‌ ی نوسنگی مونده بودن و با نیزه ی سنگی شکار میکردن و هنوز حتی نمیدونستن آهن چه کوفتیه

میگن وقتی اسپانیایی ها تو ساحل مکزیک پیاده شدن سرباز های مانته‌زوما (امپراطور آزتک ها) رفتن پیشش و گفتن یه سری آدم سفید رنگ دیدیم با موها و ریش هایی به رنگ آتیش، سوار بر کوه های متحرکی روی آب و آهوهای عظیمی روی خشکی که زمین زیر پاهاشون به لرزه درمیاد. و سگ هایی دارن که از دهنشون گلوله های آتشینی بیرون میزنه که کوه رو متلاشی میکنه

امپراطوری آزتک ها هم با وجود فرهنگ خیلی خشنوشون به هیچ عنوان مثل بومی های تاسمانی یا جزایر اقیانوس آرام یه مشت آدمخوار بدوی کون لخت نبودن که تو دوره ی غارنشینی مونده باشن و درواقع با حکومت به میلیون‌ها نفر یکی از بزرگترین ترین امپراطوری های تاریخ به حساب میان
و سربازای اسپانیایی درمورد تنوچتیتلان ((Tenochtitlan) پایتخت امپراطوری آزتک) گفتن که "از پاریس بزرگتره و از ونیز خوشگل تر، موقع تماشای منظره‌ش احساس می‌کنی داری رویا میبینی"
اما با این وجود همه ی اینا، همین تفاوت های تکنولوژی نظامی مثل تفنگ و دینامیت و توپ جنگی باعث شد که پونصد نفر سرباز اسپانیایی یکی از بزرگترین امپراطوری های دنیا رو از روی زمین پاک کنن، تنوچتیتلان رو با مواد منفجره با خاک یکسان کنن و روش مکزیکوسیتی امروزی رو بسازن