Day 16

#100daysofsketching

امشب میگرنم به بدترین شکلی که از عید امسال داشته بخاطر گرما و بی‌‌برقی درد میکرد ولی باز خودمو مجبور کردم بشینم و اینو بکشم
بزرگترین دلیل اینکه اصلا دلم نمی‌خواد قطع بشه اینه که دلم برای خودِ قدیمیم تنگ شده

من همیشه واسه تمرین کردن تنبل بودم، اونقدر که وقتی رفتم دانشگاه و یه بهونه برای بیزی بودن دستم اومد نزدیک هفت/هشت ماه بجز تکالیف دانشگاه هیچ تمرینی نکردم

تکالیف دانشگاه خوب بودن اما اصلا به کارایی که من واسه دل خودم انجام می‌دم شباهت نداشتن
سر همین الان احساس میکنم حداقل نصف بیشتر اون مهارتی که قبلا داشتمو از دست دادم

حالا این چالشه برام مثل یه روزشمار میمونه که ببینم چقدر طول میکشه تا اون منِ قدیمی یا یه نسخه ی بهتر ازش برگرده

اگه اصلا قرار باشه برگرده

یه زمانی اینارو میکشیدم

الان نگاهشون میکنم سرم درد میگیره

این یکی از همون زمانی که کشیدمش جایگاه خیلی ویژه ای تو قلبم داشت چون چهره‌ی خودمه (با ژاکت مورد علاقم که اون موقع تازه خریده بودم) که با سکانس مورد علاقم از فیلم the House of Wax ترکیب شده.

اولین بار دو سال پیش این ویدیو رو تو توییتر دیدم و بلافاصله به انعکاس خودم تو صفحه‌ی گوشی گفتم که dude تو باید همین الان این فیلمو ببینی.

Day 17

#100daysofsketching

امروز یکی از دوستام داشت راجب اسب دریایی حرف میزد منم گفتم حیفه نکشمش

برعکس مگس که گفتم هیچ فکت جالبی راجبش وجود نداره سر تا پای اسب دریایی فکتای جالبه