تهیونگ با همون موهای مشکیِ پرمِ افسانه‌ایش برگشته و من هنوز دارم با خودم کنار میام که چطور ممکنه یه نفر این‌همه خوب به نظر برسه ㅠㅠ ولی چیزی که بیشتر از قیافه‌ش قلبمو گرفت، اون لحظه‌ای بود که خبرنگار گفت تولدمه و تهیونگ فوری براش دست زد و با یه تعظیم کوچیک خوشحالیش کرد… این پسر واقعاً یه چیز دیگه‌ست 😭 [ تروخدا فقط بایسمون نباشه و ازش یاد بگیریم. ممنونم ]

یا مثلا از او ”تهیونگا، تهیونگا“ صدا زدن‌ها و جواب‌های بامزه‌ش تا اون ذوق کوچولوش وقتی خودش رو روی اسکرین دید؛ چرا حتی این ریزترین لحظه‌هاش هم انقدر دوست‌داشتنین؟ 😭 و حالا با این پرم مشکی، گوشواره‌های جدید و اون وایب آشنای سال‌های قبل راهی فستیوال شده و دارم براش تشنج میکنم! ممنونم.